×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1168

Πολλές φορές η σχολική φοβία συνδέεται με τη φοβία που αναπτύσσει το παιδί για ένα συγκεκριμένο σχολικό μάθημα. Η συνηθέστερη τέτοια περίπτωση είναι το άγχος του παιδιού ή ακόμα και η φοβία του για τα Μαθηματικά.

Πόσο πιθανό είναι η φοβία που έχει αναπτύξει το παιδί για το συγκεκριμένο μάθημα να του έχει «κληροδοτηθεί» από τους γονείς του και μάλιστα από τη μητέρα του; Καθώς πλήθος ερευνών έχουν μελετήσει τη σχέση του γυναικείου φύλου με τα μαθηματικά, είναι σημαντικό για τις μητέρες, ειδικά εκείνες που δεν αισθάνονται ότι είναι «μαθηματικά μυαλά» να μη μεταδίδουν άμεσα ή έμμεσα τη δική τους φοβία για τα μαθηματικά στις κόρες τους, διαιωνίζοντας έτσι αυτό το στερεότυπο ότι οι γυναίκες δεν είναι καλές στα μαθηματικά. Μάλιστα, τα παιδιά σχολικής ηλικίας επηρεάζονται ιδιαίτερα από τη στάση των γονιών τους απέναντι στο σχολείο και ειδικά από τη στάση του γονιού που είναι του ίδιου φύλου με αυτά.

Πώς μπορούν οι γονείς και κυρίως οι μητέρες να αποφύγουν αυτή την παγίδα;

  • 1ον Το πρώτο βήμα είναι να κατανοήσουν ότι οι μαθηματικές δεξιότητες δεν είναι συνάρτηση του φύλου. Η άποψη ότι οι άνδρες είναι καλοί στα μαθηματικά, ενώ οι γυναίκες όχι, είναι ένα στερεότυπο που πολλοί ερευνητές έχουν αποδομήσει.

Από τη στιγμή που οι γονείς, και ειδικά η μητέρα, απελευθερωθεί από αυτήν τη στερεοτυπική άποψη, θα αρχίσει να διαμορφώνει θετικές προσδοκίες σε σχέση με τις ικανότητες του παιδιού της στα μαθηματικά, γεγονός που θα επηρεάσει θετικά τη σχέση του παιδιού με αυτό το μάθημα.

Για να καταλάβετε πώς γίνεται αυτό, παραθέτουμε το παράδειγμα που έχουμε δώσει στην ενότητα «Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία» :

Θεωρούμε ότι το ένα μας παιδί είναι χαρισματικό και γρήγορο στα Μαθηματικά ενώ το άλλο υστερεί. Βασισμένοι σε αυτή την αντίληψη προσδοκούμε ότι το πρώτο παιδί θα στραφεί στις θετικές επιστήμες, ενώ το δεύτερο στο θεωρητικό κλάδο. Έτσι, αγοράζουμε στο πρώτο παιδί παιχνίδια με μαθηματικούς γρίφους, συζητάμε πολύ μαζί του για την ομορφιά των μαθηματικών, του κάνουμε όλο και πιο δύσκολες ερωτήσεις στα μαθηματικά, ενώ με το δεύτερο παιδί μένουμε στα βασικά και αποφεύγουμε τις μαθηματικές προκλήσεις. Το πιθανότερο είναι ότι το πρώτο παιδί θα έχει υψηλές επιδόσεις στα μαθηματικά.

  • 2ον Οι γονείς πρέπει να αποβάλλουν την ιδέα ότι οι ικανότητες είναι αμετάβλητες ιδιότητες που με κάποιο τρόπο το παιδί κουβαλάει. Αυτή η άποψη εκφράζεται με φράσεις όπως «Ποτέ δεν ήμουν καλός στα Μαθηματικά», «Εάν αναλάβω τα οικονομικά, θα σας καταστρέψω», «Καλά, είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως. Μόλις βλέπω νούμερα, ζαλίζομαι». Οι φράσεις αυτές δεν αφήνουν περιθώρια εξέλιξης και μεταφέρουν στα παιδιά την αντίληψη ότι ή είμαστε σε κάτι καλοί ή δεν είμαστε και όχι ότι μπορούμε να γίνουμε καλοί, εάν προσπαθήσουμε και εργαστούμε με σύστημα.

Τέτοιες φράσεις συνήθως συνοδεύουν και σχετικές ενέργειες. Π.χ. όταν έρχονται λογαριασμοί, η μητέρα τους δίνει πάντα στον πατέρα λέγοντας «Δες τους εσύ, γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω από νούμερα» ή όταν το παιδί ρωτά τη μητέρα κάτι που απαιτεί μαθηματικές πράξεις η μητέρα το παραπέμπει αμέσως στον πατέρα ή άλλον άρρενα της οικογένειας.

Στην πράξη τα παραπάνω σημαίνουν ότι αντί να αποφεύγετε το αντικείμενο του «φόβου» σας, δηλαδή τα Μαθηματικά, θα πρέπει να δείτε την καθημερινή ενασχόληση του παιδιού ως μια καλή ευκαιρία να τα προσεγγίσετε και να μάθετε περισσότερα. Μάλιστα καλό είναι να το κάνετε με ενθουσιασμό και να δείξετε έτσι στο παιδί σας ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια να μάθει κανείς περισσότερα.

  • 3ον Ακόμα και τα αγόρια της οικογένειας μπορεί να αναπτύξουν φοβία για μαθηματικά, εάν σας ακούν από μικρά να μιλάτε με τρόμο για τα Μαθηματικά και να λέτε πόσο χαρήκατε, όταν τελειώσατε το σχολείο και απαλλαχτήκατε από αυτό το μάθημα. Αντίθετα, είναι σημαντικό να εξηγείτε πως τα μαθηματικά είναι μέσα στη ζωή μας και τα χρησιμοποιούμε συνεχώς (π.χ. για να μοιράσουμε δίκαια τους βώλους στους φίλους μας, για να διαλέξουμε το συντομότερο δρόμο για να πάμε στον προορισμό μας).

 

Μικρή συμβουλή: Μη διστάσετε να κάνετε δώρο στην κόρη σας ένα παινχίδι-κατασκευή/μαστορέματα

Υπάρχει τρόπος να μάθουμε το παιδί μας να έχει θετική στάση απέναντι στα λάθη;

Θα ξεκινήσουμε με μια μικρή ιστορία:

Η μεγάλη μου κόρη – που μόλις ξεκίνησε στην Α’ Δημοτικού – ζωγράφιζε μαζί με τη μικρότερή μου κόρη. Κάποια στιγμή η μικρή είπε …αυθόρμητα.. «Ωχ, έκανα λάθος» και αρχίζει να σβήνει. Τότε η μεγάλη σπεύδει να της πει «Α, έκανες λάθος; Καλά, φτιάξ’ το, αλλά να ξέρεις ότι δεν λέμε στη δασκάλα ‘έκανα λάθος’. Το κρύβουμε το λάθος».

 

Όπως φαίνεται, το παιδάκι της Α’ Δημοτικού μέσα σε λίγες μόνο μέρες σχολικής ζωής διαμόρφωσε αυτή την αντίληψη περί λάθους και μάλιστα εκτίμησε ότι αυτό είναι μια σημαντική πληροφορία που πρέπει να μοιραστεί με τη μικρότερη αδερφή της, για να την προφυλάξει από τέτοιους….αυθορμητισμούς, όταν πάει κι εκείνη στο σχολείο.

Ενδεχομένως το πρώτο πράγμα που θα σκεφτούμε είναι ότι ο/η δάσκαλος/δασκάλα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια τέτοια στάση απέναντι στο λάθος. Πώς; Κατά πάσα πιθανότητα ο/η εκπαιδευτικός ΔΕΝ είπε στα παιδιά, ότι το "λάθος είναι κακό".

Απλώς το γεγονός ότι το σχολείο διορθώνει τα λάθη και μας αξιολογεί κυρίως με βάση το εάν κάνουμε λάθη ή όχι (π.χ. έχει λάθη η αντιγραφή - σου γράφω "Καλά", δεν έχει λάθη η αντιγραφή - σου γράφω "Μπράβο"), είναι αρκετό για να συμπεράνει ένα παιδάκι ότι κανείς μέσα στο σχολείο δεν θα του πει "Μπράβο, που έκανες λάθος. Έτσι, μαθαίνουμε, αλλά για να δούμε τι κάνουμε, όταν προκύψει το λάθος".

 

Επομένως, είναι σημαντικό εμείς στο σπίτι να βοηθήσουμε ώστε να μην εδραιωθεί στο μυαλουδάκι των παιδιών η αντίληψη ότι το λάθος είναι «κακό» πράγμα και πρέπει αν μη τι άλλο να το κρύβουμε.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι γονείς; Ας προσπαθήσουμε να λέμε συχνά στα παιδιά φράσεις όπως είναι οι εξής:

  • «Δεν υπάρχει λόγος να κρύβει κανείς τα λάθη του, πρώτον γιατί όλοι κάνουμε λάθη, ειδικά όταν δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα, και δεύτερον γιατί μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε.»
  • «Το σημαντικό δεν είναι να αποφεύγει κανείς τα λάθη, αλλά να προσπαθεί να τα διορθώνει. Έτσι, μαθαίνουμε.»
  • «Τα λάθη μας δεν πρέπει να τα κρύβουμε από τον δάσκαλό μας, αλλά να ρωτάμε για να λύνουμε τις απορίες μας. Έτσι, κι εκείνος θα μπορεί να μας βοηθήσει πιο σωστά».
  • «Τα λάθη δείχνουν ότι έχουμε προσπαθήσει και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Γι’ αυτό και τα λάθη έχουν γίνει πολλές φορές αφορμή για να κάνει η ανθρωπότητα μεγάλα βήματα. Για παράδειγμα ο Κολόμβος κάνοντας λάθος ανακάλυψε την Αμερική».

 

Τα παιδιά δεν πρέπει να φοβούνται να κάνουν λάθη, γιατί όσο πιο πολύ προσπαθούν, κάνουν λάθη και ξαναπροσπαθούν, τόσο καλύτερα κατακτούν τη νέα γνώση, δηλαδή την κατανοούν, την ανακαλούν ευκολότερα και τη χρησιμοποιούν.

Για αυτό θα πρέπει στο σπίτι:

  • να αφήνουμε τα παιδιά να «παλεύουν» όσο το δυνατόν περισσότερο με τη μελέτη τους. Να τ’ αφήνουμε να γράφουν και να σβήνουν όσες φορές χρειαστεί, αντί να σπεύδουμε να τους πούμε τη σωστή απάντηση ή να τους δώσουμε εξαρχής «μπούσουλες» και τεχνικές.
  • Μέσα στην καθημερινότητά μας θα πρέπει να βρίσκουμε αφορμές να συζητάμε για τη χρησιμότητα του λάθους. Τα παιδιά πρέπει να κατανοήσουν ότι πολλά από τα επιτεύγματα που βλέπουν γύρω τους (π.χ. ένα καταπληκτικό λογισμικό) έχει πίσω του πολλές δοκιμές και πολλές αποτυχίες.

 

Οι καθημερινές ασκήσεις που έχει να κάνει το παιδί για το σχολείο είναι το καλύτερο πλαίσιο για να διδαχθεί την αξία του λάθους, επειδή είναι ανάλογες των δυνατοτήτων του και έχουν επιλεγεί με βάση την προηγούμενη σχετική γνώση του. Γι’ αυτό είναι σημαντικό:

  • να επιμείνετε στο να προσπαθεί να μελετάει μόνο του και να μην σπεύδετε να το βοηθήσετε
  • να συζητάτε με το παιδί για τη διαδικασία και όχι μόνο για το αποτέλεσμα (δηλαδή ακόμα και όταν το αποτέλεσμα π.χ. μιας μαθηματικής άσκησης είναι σωστό, να ζητάτε από το παιδί να σας πει τι έκανε και πώς το σκέφτηκε)
  • να συζητάτε με το παιδί για τις προσπάθειες που έκανε για να φτάσει σε ένα αποτέλεσμα και να το επιβραβεύετε.

 

Εύη Τρούκη

Δρ. Παιδαγωγικής - Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας

 

Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθούν το παιδί με δυσλεξία στην καθημερινή του μελέτη για το σχολείο;

 

Α. Η δυσκολία του παιδιού στην ανάγνωση καλό είναι να μην γίνεται εμπόδιο στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί στις σχολικές του υποχρεώσεις. Γι’ αυτό η πιο σημαντική βοήθεια που μπορείτε να του προσφέρετε είναι να το διευκολύνετε στην ανάγνωση των εκφωνήσεων και εργασιών. Διαβάστε του τι λέει η εκφώνηση της άσκησης και συζητείστε την μαζί του, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να την κάνει.

 

Β. Για να μη γίνεται η δυσκολία στην ορθογραφία εμπόδιο στο να κάνει τις εργασίες του εφοδιάστε το παιδί με λεξικά (ορθογραφικό και ετυμολογικό) ώστε να μπορεί να ανατρέχει σε αυτά. Μια ακόμη ιδέα είναι να γράφει στον Η/Υ και να χρησιμοποιεί τον αυτόματο ορθογράφο (συζητείστε αυτή την επιλογή και με το σχολείο).

 

Γ. Να προτείνετε στο παιδί να διαβάζει πάντα φωναχτά, έχοντας πάντα δίπλα του μια λευκή κόλλα ή post it, για να σημειώνει. Μία καλή ιδέα είναι να ηχογραφεί αυτό που διαβάζει για να μπορεί να το ακούει όσες φορές θέλει και να το μαθαίνει ακούγοντας και όχι διαβάζοντας.  Το parentbook για να βοηθήσει τα δυσλεξικά παιδιά (αλλά και όσα παιδιά είναι κυρίως ακουστικοί τύποι) έχει εντάξει στα Εργαλεία του τα Ηχοβιβλία, όπου μπορείτε να "ακούσετε" συγκεκριμένες ενότητες από την Ιστορία του Δημοτικού.  Έτσι, το παιδί μπορεί να ακούει όσες φορές θέλει το κείμενο που έχει μπροστά του, κάτι που το βοηθά ιδιαίτερα σε θεωρητικά μαθήματα, όπως είναι η Ιστορία.

 

Δ. Βοηθείστε το παιδί στη μελέτη των θεωρητικών μαθημάτων (π.χ. Ιστορία) ακολουθώντας τις εξής προτεινόμενες πρακτικές. Ειδικότερα:

  • Διαβάζετε πρώτα εσείς το κείμενο και μετά το παιδί, ξεκινώντας από την επικεφαλίδα.
  • Κάντε μια μικρή συζήτηση  με το παιδί για να το βοηθήσετε να συνδέσει μεταξύ τους αυτά που διαβάζει. Δηλαδή κάνουμε τη σύνδεση με τα προηγούμενα: ποια είναι η προηγούμενη ενότητα που είχαν κάνει στο σχολείο και πώς συνδέεται με αυτό που έχει να διαβάσει στην παρούσα φάση.
  • Στη συνέχεια εάν υπάρχουν φωτογραφίες ή έχει δοθεί σχεδιάγραμμα από το σχολείο, ζητάμε από το παιδί να δει προσεκτικά και  να σκεφτεί ποιο είναι το κεντρικό θέμα.
  • Διαβάζουμε πρώτα εμείς την 1η παράγραφο ολόκληρη και μετά το παιδί (πάντα φωναχτά). Τη διαβάζουμε 2η φορά και ζητάμε από το παιδί να υπογραμμίσει τα βασικά σημεία. Μπορούμε να χρησιμοποιούμε και μαρκαδόρους-highlighters και μάλιστα καλό είναι κάθε χρώμα να έχει συγκεκριμένη σημασία. Π.χ. το πράσινο για χρονολογίες.
  • Ζητάμε από το παιδί να ξαναδιαβάσει την παράγραφο και να σημειώσει σε ένα λευκό χαρτί τις βασικές πληροφορίες (λέξεις-κλειδιά και σχέσεις π.χ. αίτιο-αποτέλεσμα).
  • Στο τέλος ζητάμε από το παιδί να μας πει ποια είναι τα ερωτήματα στα οποία απαντά η παράγραφος (π.χ. Γιατί ήταν σημαντική η μάχη στα Δερβενάκια;). Να ενθαρρύνετε το παιδί να κάνει ερωτήσεις στον εαυτό του ή καλύτερα να κάνει έναν διάλογο με το κείμενο:
    • Τι μου λέει το κείμενο σε αυτή την πρόταση;
    • Είναι σημαντικό και γιατί;
    • Πώς συνδέεται με αυτό που μου είπε στην προηγούμενη πρόταση;
    • Τι έχω μάθει ως τώρα;
    • Τι σχετικό μου θυμίζει;

Είναι βασικό στο τέλος το παιδί να μπορεί να μελετά τη συγκεκριμένη παράγραφο διαβάζοντας τις σημειώσεις-σχεδιάγραμμα.

Έτσι, προχωρεί και για τις υπόλοιπες παραγράφους.

 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

  • Ενθάρρυνση και επιβράβευση της προσπάθειας ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα
  • Δεν είναι το ζητούμενο να διαβάζει πιο γρήγορα, αλλά να καταλαβαίνει αυτό που διαβάζει.
  • Να διαβάζετε καθημερινά στο παιδί. Είναι σημαντικό το παιδί να ακούει ώστε να επικεντρώνεται στα νοήματα.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…