×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1170

Μια σχέση με διαφορετικές «αποχρώσεις» αυτή του πατέρα και της κόρης.

Από τις 15 Νοεμβρίου και μετά θα αρχίσουν να έρχονται τα τέλη κυκλοφορίας Ι.Χ. 2017 για εκατομμύρια ιδιοκτήτες και ακόμη το σχέδιο για το τι θα ισχύσει είναι υπό συζήτηση. Οι πληροφορίες δίνουν και παίρνουν αλλά κανείς ακόμη δεν ξέρει τι θα συμβεί και πόσα θα πληρώσει.

Εκεί μακριά στη Σουηδία, η πατρότητα έχει ένα άλλο πρόσωπο. Πολύ γλυκό, και σίγουρα πιο ανθρώπινο…Ειδικά όταν πρόκειται για μπαμπάδες που ασκούν το δικαίωμα της γονικής άδειας!

Καμία άλλη χώρα δεν έχει τόσο ευνοϊκούς νόμους για τους νέους γονείς όσο η Σουηδία. Όταν ο Σουηδός φωτογράφος Johnan Bavman πήρε γονική άδεια και έμεινε σπίτι με το γιο του συνειδητοποίησε ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερο υλικό για τους μπαμπάδες που μένουν σπίτι και φροντίζουν τα μωρά τους.

Έτσι, του ήρθε η ιδέα να καταγράψει με το φωτογραφικό του φακό σκηνές από τη ζωή των μπαμπάδων κατά τη διάρκεια της γονικής τους άδειας, να μάθει για πιο λόγο θέλησαν να μείνουν στο σπίτι με τα παιδιά τους και τι ελπίζουν πως θα αποκoμίσουν από αυτή την εμπειρία.

Σύμφωνα με το ισχύον σύστημα της Σουηδίας οι γονείς δικαιούνται να μείνουν στο σπίτι με το παιδί τους για 480 ημέρες συνολικά, ενώ λαμβάνουν παράλληλα επίδομα. Από τις ημέρες αυτές, τις 60 πρέπει να τις πάρει ο πατέρας αλλιώς χάνονται. Στόχος της ρύθμισης αυτής είναι η ενίσχυση της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων.

Παράλληλα το σουηδικό κράτος για να προωθήσει μία πιο ίση κατανομή της γονικής άδειας μεταξύ ανδρών και γυναικών, έχει δημιουργήσει το λεγόμενο επίδομα ισότητας. Όσο πιο ισομερώς μοιράζουν μεταξύ τους οι γονείς τις ημέρες άδειας τόσο υψηλότερο είναι το επιπλέον επίδομα. Ένα ζευγάρι μπορεί να λάβει bonus μέχρι 1.500 ευρώ. Παρά το γενναιόδωρο επίδομα και το bonus που προσφέρει το κράτος ελάχιστοι είναι οι Σουηδοί μπαμπάδες που κάνουν χρήση της γονικής άδειας των 60 ημερών που δικαιούνται.

Λόγω του μοναδικού συστήματος δημόσιας ασφάλισης που παρέχει στους γονείς το σουηδικό κράτος, ο Βαvman είχε την εντύπωση ότι αρκετοί μπαμπάδες θα επέλεγαν να μοιραστούν τις ημέρες γονικής άδειας με τις συντρόφους τους. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, καθώς μόνο το 12% εκμεταλλεύεται αυτή την ευκαιρία, ποσοστό ιδιαίτερα χαμηλό που δεν ταιριάζει με την εικόνα που έχει διεθνώς η Σουηδία ως μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ των δύο φύλων...

Το λεύκωμα περιέχει 60 πορτρέτα πατεράδων στο σπίτι με τα παιδιά τους και συμβολίζει τις 60 ημέρες γονικής άδειας που δικαιούνται.

24030900_25Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030898_19Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030896_24Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030895_23Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030894_22Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030893_14Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler
24030892_13Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030891_12Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030890_11Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030889_15Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030888_08Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030887_21Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030886_18Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030885_17Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030883_07Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030881_20Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler24030880_02Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030879_03Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030878_05Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030877_06Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030876_04Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

24030387_10Swedish_Dads_Photo_JohanBavman.limghandler

Πηγή: superdad.gr

Tι σημαίνει για ένα αγόρι να μεγαλώνει χωρίς την παρουσία του πατέρα του; Eίναι καταδικασμένο να έχει περισσότερα προβλήματα από τα υπόλοιπα παιδιά; Ποιες είναι οι ιδιαίτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει και πώς θα τις ξεπεράσει;

γράφει η κ. Αμίνα Μοσκώφ, συμβουλευτική ψυχολόγος.

Όπως αποκαλύπτουν πρόσφατες έρευνες, το 50% των χωρισμένων πατεράδων καταλήγουν να χάσουν την ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους. Aπό αυτούς κάποιοι απομακρύνονται εντελώς, διακόπτοντας κάθε επικοινωνία, ενώ άλλοι διατηρούν μια σχεδόν εθιμοτυπική σχέση, μία Kυριακή κάθε τόσο. Ένας πατέρας που αποκόβεται από τη ζωή των παιδιών του στέλνει το έμμεσο μήνυμα ότι δεν αξίζουν το χρόνο του και την προσοχή του. Ένα μήνυμα που μπορεί να είναι πολύ τραυματικό για την αυτοεκτίμηση του παιδιού που μεγαλώνει. Όταν το παιδί αυτό είναι αγόρι, η κατάσταση παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες.

Χωρίς πρότυπο

Aρχικά όλοι, ως βρέφη, βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία αποτελεί τη βάση της συναισθηματικής μας επιβίωσης. Στη συνέχεια, από τη σχέση αυτής της αποκλειστικότητας μεταβαίνουμε σταδιακά σε μια σχέση που αρχίζει να αφήνει χώρο και για άλλους ανθρώπους, και κυρίως για τον πατέρα. Kατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης, τα παιδιά αρχίζουν να διαμορφώνουν μια εικόνα του εαυτού τους ως ξεχωριστών ατόμων, κυρίως μέσα από την ταύτιση με το γονέα του ίδιου φύλου. Όταν λοιπόν ο πατέρας απουσιάζει, το αγόρι έχει να αντιμετωπίσει την απουσία αυτού του προτύπου από την καθημερινότητά του, μένοντας μόνο του να ανακαλύψει στα τυφλά την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Τα αγόρια αυτά μπορεί να γίνουν ευάλωτα στη μίμηση στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται από την κυρίαρχη νοοτροπία της κοινωνίας (π.χ., σκληροί ήρωες της τηλεόρασης). O κίνδυνος είναι να αποβάλουν κάθε «θηλυκή» τους πλευρά, όπως αυτή εννοείται με την ευρύτερη έννοια (επικοινωνία, ανάγκη για συναισθηματική εγγύτητα), κρατώντας ουσιαστικά μια ψυχική απόσταση από τους άλλους, η οποία θα στέκεται εμπόδιο στις σχέσεις τους. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις, ανακύπτουν σοβαρότερα προβλήματα όταν τα αγόρια, μέσα από μια απελπισμένη ανάγκη να βρουν την ανδρική τους ταυτότητα, επιδεικνύουν συμπεριφορές που φτάνουν μέχρι την παραβατικότητα (χρήση ναρκωτικών ουσιών, βία κ.ά.).

Ο ανδρικός «λόγος»

Παράλληλα, επειδή τα αγόρια εκφράζονται λεκτικά πολύ λιγότερο από τα κορίτσια, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ του αγοριού και της μητέρας. Aντί της λεκτικής έκφρασης, τα αγόρια συνήθως εκφράζονται περισσότερο μέσα από τις πράξεις τους. Έτσι, ένα αγόρι που δυσκολεύεται να πει πόσο μπερδεμένο νιώθει σχετικά με τις οικογενειακές εξελίξεις μπορεί να εκφραστεί μέσα από την «άτακτη» και ανυπάκουη στάση του. O πατέρας, που έχει και αυτός την ίδια τάση, προς τη μη λεκτική επικοινωνία, μπορεί ενστικτωδώς κάποιες φορές να καταλάβει καλύτερα το αγόρι από τη μητέρα. Μπορεί να δημιουργηθεί λοιπόν ένα επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ μητέρας και γιου, αφήνοντας το μικρό αγόρι με ένα συναίσθημα μοναξιάς και αδικίας.

Mύθοι και πραγματικότητα

H στερεότυπη εικόνα του τραυματισμένου παιδιού χωρισμένων γονιών συσχετίζει την απουσία του πατέρα με μια σειρά από προβληματικές συμπεριφορές, όπως η αυξημένη παραβατικότητα, η μειωμένη σχολική απόδοση και οι πολύ πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις, που συνδέονται με τη σύγχυση της σεξουαλικής ταυτότητας. Eίναι όμως αναγκαστικά έτσι; Δύο επιστήμονες, οι Lowery και Settle, όταν έκαναν μια ανασκόπηση διακοσίων ερευνών πάνω στο διαζύγιο και το παιδί, διαπίστωσαν ότι δεν είναι το διαζύγιο αυτό καθεαυτό που προκαλεί ψυχολογικά προβλήματα στα παιδιά, αλλά κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις που συνδέονται με αυτό και οι οποίες ίσως μπορούν να αποφευχθούν:

1. Oι έντονες συγκρούσεις μεταξύ των διαζευγμένων: Σειρά από έρευνες συσχετίζουν την παιδική ψυχοπαθολογία με την παρουσία έντονης σύγκρουσης μεταξύ των γονέων, ανεξάρτητα από το αν αυτοί είναι παντρεμένοι ή όχι. Επομένως, αυτό που τελικά καθορίζει την ποιότητα της προσαρμογής των παιδιών στη νέα οικογενειακή κατάσταση είναι το κατά πόσο οι διαζευγμένοι γονείς παραμένουν σε μια συνεχή σύγκρουση ή έχουν καταφέρει να βγουν από αυτήν. Aυτό δηλαδή που τα παιδιά έχουν ανάγκη είναι δύο γονείς με καλή επικοινωνία και συνεργασία.

2. H απομάκρυνση του πατέρα: Όλοι οι παιδοψυχολόγοι συμφωνούν ότι τα παιδιά χρειάζονται να έχουν μια ποιοτική και μόνιμη σχέση και με τους δύο γονείς τους. Tην ίδια στιγμή η παραμονή του διαζευγμένου πατέρα στο προσκήνιο φαίνεται πως είναι ωφέλιμη για όλους. Oι πατεράδες προσαρμόζονται καλύτερα στο διαζύγιο όταν διαφυλάττουν τη σχέση τους με τα παιδιά τους, διασφαλίζοντας έτσι ότι η όποια απώλεια εμπεριέχεται στο διαζύγιο δεν συμπεριλαμβάνει και την απώλεια του ρόλου του πατέρα. Παράλληλα, και οι χωρισμένες μητέρες ωφελούνται, εφόσον στην αντίθετη περίπτωση οι συναισθηματικές, πρακτικές και οικονομικές απαιτήσεις τις εξουθενώνουν.

Tι κάνει τον πατέρα να απομακρυνθεί

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, η περίοδος όπου το ζευγάρι αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να καταλήξει σε διαζύγιο είναι όταν έχει μικρά παιδιά. Tο ζευγάρι δεν καταφέρνει πάντα να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του και τις προτεραιότητές του μέσα σε ένα κλίμα αυξημένων απαιτήσεων και καινούργιων ρόλων. Δυστυχώς, η χρονική αυτή περίοδος συμπίπτει και με τη φάση όπου τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα παρά ποτέ στις επιπτώσεις μιας τέτοιας απόφασης. Συχνά αισθάνονται συνυπεύθυνα γι’ αυτό που συνέβη, υποφέρουν και αναζητούν το γονιό που έφυγε από το σπίτι.

Tαυτόχρονα, το διαζύγιο συνήθως συνεπάγεται την απώλεια της καθημερινής επαφής του πατέρα με τα παιδιά του, που παραμένουν με τη μητέρα τους. Όμως, τα πολύ μικρά παιδιά δένονται με τους άλλους στη βάση μιας τακτικής επαφής μαζί τους, μέσα από την καθημερινή ρουτίνα του ταΐσματος, του μπάνιου, του παιχνιδιού και του ύπνου. Πολλοί πατεράδες αισθάνονται ανεπαρκείς μπροστά στις απαιτήσεις αυτής της φροντίδας. Kαι νιώθοντας ότι δεν τα καταφέρνουν, σταδιακά απομακρύνονται. Xωρίς όμως αυτή την τακτική επαφή κατά τη νηπιακή ηλικία, το δέσιμο δεν επιτυγχάνεται ποτέ.

Yπάρχει λοιπόν μια τάση, όταν οι γονείς χωρίζουν ενώ τα παιδιά είναι ακόμα πολύ μικρά, να σχηματίζεται ένας κλοιός γύρω από τα παιδιά και τη μητέρα με έναν τρόπο που ο πατέρας μένει απέξω. Όσο περνάει ο καιρός, η απομόνωση παγιώνεται, η μητέρα αναλαμβάνει όλο και περισσότερες ευθύνες, ο θυμός και η πικρία στην ατμόσφαιρα κάνουν τη συνεννόηση μεταξύ τους όλο και πιο δύσκολη. Aυτή η κατάσταση μερικές φορές είναι τόσο επώδυνη για τον πατέρα, που τον ωθεί να αποσυρθεί εντελώς από τη σχέση με τα παιδιά του.

Tι μπορεί να κάνει η μητέρα

Eνώ είναι ξεκάθαρο ότι, όταν υπάρχει πατέρας, πρέπει να γίνει το παν ώστε αυτός να παραμείνει στο προσκήνιο, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Mπορεί ο πατέρας να μην υπάρχει πια, αλλά μπορεί επίσης να είναι απόλυτα αρνητικός ως προς οποιαδήποτε επαφή με τα παιδιά του. Mε έναν παράδοξο τρόπο τα πράγματα είναι από μια άποψη πιο εύκολα όταν ο πατέρας δεν είναι παρών λόγω θανάτου. Eίναι τότε που το παιδί μπορεί να συνεχίσει να έχει μια σχέση μαζί του, όχι βέβαια με τη φυσική του παρουσία, αλλά με αυτό που ο πατέρας ήταν μέσα από τις αφηγήσεις και τις αναφορές σε αυτόν.

H μητέρα παίζει τεράστιο ρόλο στη διατήρηση της εικόνας του πατέρα μέσα από τις διηγήσεις για εκείνον. H μητέρα πρέπει όχι μονάχα να επιτρέψει, αλλά και να ενθαρρύνει το παιδί να κρατήσει αναμνηστικά και φωτογραφίες από τον πατέρα, που θα χρησιμεύουν ως σύμβολα μνήμης. Σύμβολα τα οποία στοιχειοθετούν μια αφήγηση που αφορά την προσωπικότητα του πατέρα, ο οποίος - παρά τη φυσική του απουσία - παραμένει πάντα παρών.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, τα αγόρια που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα έχουν ανάγκη από έκθεση σε θετικά ανδρικά πρότυπα, είτε μέσα από την ευρύτερη οικογένεια ή από το φιλικό περιβάλλον της μητέρας, είτε ακόμα μέσα από τον αθλητισμό και την παιδεία που λαμβάνουν. Έχει τεράστια σημασία η μητέρα να επιδιώξει να καλλιεργεί τέτοιες σχέσεις, όσο αυτό είναι δυνατό.

Tι μπορούν να κάνουν και οι δύο γονείς

- Όταν υπάρχουν παιδιά, το πρώην ζευγάρι πρέπει να ξεχωρίσει το γονικό από το συζυγικό ρόλο, εξασφαλίζοντας τον πρώτο, παρά την παραίτηση από το δεύτερο. H εξασφάλιση αυτή απαιτεί τη συνεργασία μέσα σε ένα ανθρώπινο κλίμα, που είναι εφικτό να δημιουργηθεί μόνο αν σταματήσουν οι αλληλοκατηγορίες και οι ανταγωνισμοί. Oι δύο γονείς πρέπει να μάθουν να ζητάνε ευθέως αυτό που χρειάζονται, χωρίς να αναφέρονται πια στο παρελθόν. Για παράδειγμα, όταν η μητέρα λέει στον πατέρα: «Θα έπρεπε να το περιμένω ότι θα έφερνες πίσω τα παιδιά νηστικά, πάντα έκανες του κεφαλιού σου», ακυρώνει κάθε πιθανότητα μιας καλής συνεννόησης. Aν, αντίθετα, πει με έναν ουδέτερο τόνο ότι «θα ήταν πολύ βολικό τα παιδιά να έχουν φάει το βραδινό τους την ώρα που θα επιστρέψουν, ώστε να πάνε κατευθείαν για ύπνο», αφήνει το περιθώριο για μια συνεννόηση σε θετικό κλίμα.

- Παρόλο που πιθανότατα οι γονείς ήδη υποφέρουν από τις δικές τους ενοχές, εάν θέλουν να βοηθήσουν το παιδί τους, θα πρέπει να το ενθαρρύνουν να εκφράσει όλα τα αρνητικά του συναισθήματα, αφήνοντας του όσο χρόνο χρειάζεται για να αποδεχθεί την καινούργια πραγματικότητα. Aυτό είναι συχνά πολύ δύσκολο, γιατί ο πόνος των παιδιών τους είναι και για τους ίδιους αφόρητος και υποσυνείδητα μπορεί να τα αποθαρρύνουν να εκφραστούν. Mια τέτοια πίεση όμως, που ανακόπτει βίαια το θρήνο για την απώλεια της οικογένειας όπως το παιδί την είχε στο μυαλό του, μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές επιπτώσεις. Aντίθετα, όταν επιτραπούν το ξέσπασμα των αντιδράσεων και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων, όσο επώδυνα και αν είναι στην αρχή, στην πορεία αποφορτίζουν την ένταση από την οικογενειακή ατμόσφαιρα.

- Eξίσου σημαντικό είναι να εξηγηθεί ξεκάθαρα στα παιδιά ο καινούργιος διακανονισμός, διευκρινίζοντάς τους πώς θα γίνεται πρακτικά η επαφή με το γονέα που δεν συγκατοικεί πια μαζί τους. Tα παιδιά δηλαδή έχουν απόλυτη ανάγκη να ξέρουν ακριβώς πότε, για πόση ώρα και πού θα συναντώνται με τον πατέρα τους. Δεν αρκεί δηλαδή μία Kυριακή το μήνα σε ένα λούνα παρκ.

- Έχει μεγάλη σημασία, όσο δύσκολο και να είναι, ο κάθε γονιός να βρει έναν τρόπο να τονίζει τις θετικές πτυχές του χαρακτήρα του πρώην συντρόφου του (αυτές που και ο ίδιος κάποτε αγάπησε) όταν μιλάει γι’ αυτόν στα παιδιά του.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τα παιδιά αισθάνονται και είναι κατά το ήμισυ απόγονοι του άλλου γονιού, και άρα οποιαδήποτε κατηγορία εκτοξεύουμε εναντίον του αποτελεί πλήγμα στη θετική τους αυτο-εικόνα.

FathertoFatherless_homeslider

Πηγή

Με αφορμή μια διαφήμιση, έχω αρχίσει να παρατηρώ πόσοι οδηγοί επιλέγουν να οδηγούν μιλώντας στο κινητό τηλέφωνο. Αν και ζητούμε από τα παιδιά να είναι προσεκτικά, να σέβονται τους κανόνες και προσπαθούμε να τα ευαισθητοποιήσουμε σε θέματα ασφαλείας, όλο και περισσότεροι μιλούν στο κινητό καθώς οδηγούν.
Δεν θα αναλύσω το πόσο επικίνδυνο είναι κάτι τέτοιο. Δεν θα αναφέρω περιπτώσεις γνωστών προσώπων που ενεπλάκησαν σε τροχαίο λόγω του κινητού. Λίγους μήνες πριν συνέβη και κάτι τέτοιο μπροστά στα μάτια μου.
Καταλαβαίνω πολύ καλά την ανάγκη να μιλήσει κανείς στο κινητό ενώ οδηγεί. Οδηγούμε πολλές ώρες και θα θέλαμε να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο που περνάμε μέσα στο αυτοκίνητο. Μερικοί από μας είναι ιδιαίτερα "επικοινωνιακοί", άλλοι είναι αρκετά πολυάσχολοι. Μεγάλο μέρος της ζωής μας περνά μέσα από το κινητό μας.
Η χρήση του τηλεφώνου, για ευνόητους λόγους, απαγορεύεται από τον Κ.Ο.Κ. ακόμα κι αν χρησιμοποιούμε hands-free, ενώ υπάρχουν αρκετά τσουχτερές ποινές για τους παραβάτες. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι εξαιρείται η χρήση bluetooth hands-free. Προφανώς για τον λόγο ότι το bluetooth δεν χρησιμοποιεί καλώδια, η χρήση του θεωρείται λιγότερο επικίνδυνη κατά την οδήγηση. Άλλωστε υπάρχουν σήμερα και ηχοσυστήματα αυτοκινήτου που έχουν ενσωματωμένο bluetooth και έτσι μπορούμε να ακούμε τον συνομιλητή μας από τα ηχεία του αυτοκινήτου.
Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάποιος δίνει ένα σωρό χρήματα για να αγοράσει ένα πανάκριβο κινητό, ενώ δεν διαθέτει ούτε 20 ευρώ (από τέτοιες τιμές περίπου μπορεί να βρει κάποιος ένα αξιοπρεπέστατο αξεσουάρ αυτιού) για να αγοράσει ένα bluetooth hands-free. Μάλιστα μου κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση όταν βλέπω ανθρώπους να οδηγούν πανάκριβα αυτοκίνητα, πολυτελέστατα και απαστράπτοντα, αλλά να μην έχουν στην κατοχή τους ένα bluetooth.
Η κατάσταση είναι σοβαρή αν σκεφτούμε ότι μιλώντας στο κινητό μας αυξάνουμε ραγδαία τους κινδύνους πρόκλησης ατυχημάτων, ενώ συχνά έχουμε συνεπιβάτες τα παιδιά μας! Και την κατάσταση αυτή τη βλέπουμε καθημερινά γύρω μας.
Το συμπέρασμα στο οποίο αυθόρμητα καταλήγω είναι το εξής: η χρήση bluetooth, όπως και η σωστή οδηγική συμπεριφορά, είναι θέμα παιδείας. Επίσης, ενώ το ακριβό κινητό ή το ακριβό αυτοκίνητο μπορούν να επιδεικνύονται στους άλλους, το bluetooth ακόμα δεν αποτελεί αντικείμενο επίδειξης, άρα και αντικείμενο πόθου!

Βρέθηκα πρόσφατα σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών για μια επισκευή. Καθώς περίμενα τον τεχνικό, μπαίνει μια μητέρα με τα δυο της παιδιά και κατευθύνεται στην ιδιοκτήτρια. Στήνω αφτί και με έκπληξη ακούω:


- «Θα ήθελα για τον γιο μου ένα σύγχρονο κινητό με μεγάλη οθόνη που να μπαίνει στο internet και να παίζει παιχνίδια!»


Ο γιος πρέπει να ήταν παιδί έκτης δημοτικού ή το πολύ πρώτης γυμνασίου. Στις προτάσεις της πωλήτριας η μητέρα θέτει ερωτήσεις, για να εξασφαλίσει ότι θα αγοράσει αυτό ακριβώς που «χρειάζεται» το παιδί:


«Πόσων ιντσών οθόνη έχει;» «Πόση ενσωματωμένη μνήμη έχει και πόσο μπορεί να αυξηθεί με κάρτες μνήμης;» «Μπορεί να παίξει συγκεκριμένα παιχνίδια, ιδίως αυτά που παίζει και ο τάδε φίλος;»


Η ιδιοκτήτρια συμβουλεύεται τον γιο της που τυχαίνει να είναι στο κατάστημα, επιβεβαιώνει ότι συγκεκριμένη συσκευή έχει τα χαρακτηριστικά που ζητούνται (μάλιστα γίνεται αναφορά σε χωρητικότητες μνήμης και συγκεκριμένα παιχνίδια), την προτείνει στη μητέρα και σε ελάχιστα λεπτά η αγορά έχει ολοκληρωθεί.


Αφού συγχαρώ τη μητέρα για την οικονομική της άνεση (δεν υπήρξε καμία ερώτηση που να αφορά στην τιμή), θα ήθελα να παραθέσω ελάχιστες σκέψεις:

  • Ένας γονιός που αγοράζει ένα κινητό ή ένα tablet στο παιδί του, έχει επίγνωση των διαφόρων χρήσεων που μπορεί να έχει μια τέτοια συσκευή, ιδίως από ανήλικα άτομα;
  • Έχει ενημέρωση για τις ανεπιθύμητες διαστάσεις της χρήσης τέτοιων συσκευών;
  • Έχει σκεφτεί τις συνέπειες μιας τέτοιας αγοράς; Έχει προβληματιστεί πώς θα βάλει όρια στο παιχνίδι των παιδιών ή πώς θα το σταματήσει αν χρειαστεί;
  • Έχει υπ’ όψιν την ύπαρξη εφαρμογών γονικού ελέγχου;
  • Έχει αναζητήσει ένα δημιουργικότερο πλαίσιο χρήσης μιας τέτοιας συσκευής;

Θα κλείσω προς το παρόν τους προβληματισμούς μου (θα επανέλθω όμως σύντομα) μεταφέροντας πρόσφατη εμπειρία:


Μητέρα μαθητή γυμνασίου ρωτά εκπαιδευτικό για την επίδοση του παιδιού της. Στα σχόλια του εκπαιδευτικού ότι ο μαθητής, αν και έχει ικανότητες, δεν παρουσιάζει την επιμέλεια και την προετοιμασία που θα έπρεπε, η μητέρα επισημαίνει απλά ότι το παιδί δαπανά πολλές ώρες σε βιντεοπαιχνίδια μόνος ή με φίλους και γι’ αυτό δεν βρίσκει χρόνο να μελετά!


Μα καλά, ποιος αγοράζει τα παιχνίδια σ’ αυτά τα παιδιά; Μόνα τους ψωνίζουν; Οι γονείς πού βρίσκονται όταν αυτά παίζουν; Τι κάνουν για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση;

Όλοι λίγο-πολύ έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αυτό το «αδυσώπητο» ερώτημα!

Εν τω μεταξύ ακούω φίλους και γνωστούς να λένε: «τι δώρα μάς προτείνει το parentbook να αγοράσουμε αυτές τις μέρες;».

Μπορείτε να βρείτε ήδη στις προτάσεις μας αρκετά δώρα που ξεχωρίζουμε και εξηγούμε τους λόγους για τους οποίους τα προτείνουμε. http://parentbook.gr/suggestions/products.html Επίσης μπορείτε να διαβάσετε για την επιλογή παιχνιδιών: http://parentbook.gr/free-time-cat/home-creative-activities/kids-toys/item/400-simple-toys.html

Εδώ θα ήθελα να υπενθυμίσω τα κριτήρια με τα οποία πρέπει να επιλέγουμε δώρα για τα παιδιά: αν κάτι καλλιεργεί τη φαντασία και προκαλεί τη δημιουργικότητα, προσφέρει γνώσεις ή ενισχύει τις θετικές κλίσεις του παιδιού, είναι καλή ιδέα για δώρο. Με αυτή την απλή συλλογιστική μπορούμε να "φιλτράρουμε" οτιδήποτε μάς σερβίρεται και να αποφασίζουμε αν εξυπηρετεί τον σκοπό μας ή όχι.

Αλλά, ας προσέχουμε το εξής: τα παιχνίδια δεν έχουν σκοπό να μας απαλλάξουν από την παρουσία των παιδιών. Δεν αγοράζουμε παιχνίδια για να τα απασχολούμε και να μας αφήνουν ήσυχους!

Γι' αυτό και οι διάφορες κονσόλες που υπόσχονται ατελείωτες ώρες απασχόλησης, δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο. Ακούω γονείς να παραπονιούνται ότι τα παιδιά τους καταναλώνουν άπειρες ώρες παίζοντας με τέτοιες κονσόλες... παραμελώντας ταυτόχρονα τα μαθήματά τους ή άλλες δημιουργικές δραστηριότητες.

Μα, ποιος αγόρασε αυτά τα παιχνίδια; Φυσικά οι γονείς ή κάποιοι άλλοι με τη συγκατάθεση των γονιών!

Υποθέτει κάποιος ενήλικος ότι το παιδί θα έχει στην κατοχή του τέτοια παιχνίδια και θα αντισταθεί σθεναρά στην πολύωρη χρήση τους; Μήπως ξεχνάμε τι αυτοσυγκράτηση είχαμε εμείς στην ηλικία τους; Μήπως τελικά την ευθύνη δεν την έχουν τα παιδιά, αλλά εμείς που επιλέγουμε τα παιχνίδια και έχουμε τον κύριο λόγο για τη χρήση τους;

Και τι γίνεται με τους υπολογιστές-ταμπλέτες, με τα κινητά τηλέφωνα και άλλα παρόμοια; Είναι απαραίτητα στα μικρότερα παιδιά;

Προσωπικά έχω υποκύψει στη λύση «tablet», επειδή είναι υπολογιστική μηχανή με ανεξάντλητες δυνατότητες, μόνο με την προϋπόθεση ύπαρξης μιας εφαρμογής γονικού ελέγχου, όπως αυτή που παρουσιάζεται εδώ: http://parentbook.gr/suggestions/applications/item/1072-kids-place-parental-control.html και πάντα υπό γονική επιτήρηση.

Ποιος όμως ο λόγος να έχει ένα παιδί κινητό τηλέφωνο; Μήπως η κατοχή μιας κινητής συσκευής συνδυάζεται με το status της οικογένειας, το "πρεστίζ" του παιδιού και άλλους τέτοιους παράγοντες; Τότε όμως είναι αναπόφευκτες και οι αρνητικές συνέπειες τέτοιων επιλογών.

Αρκετοί γονείς αυτές τις μέρες «ανταμείβουν» τα παιδιά τους (ιδίως όταν πετύχουν καλή βαθμολογία στο σχολείο) με διάφορα τεχνολογικά gadget. Και αρκετά συχνά πρόκειται για πανάκριβες συσκευές. Παράλληλα όμως αναρρωτιούνται γιατί το παιδί δεν διαθέτει χρόνο για μελέτη και για δημιουργικές δραστηριότητες, ενώ "χάνεται" με τις ώρες σ' αυτά τα παιχνίδια!

Ας το σκεφτούμε νηφαλιότερα. Αυτές τις γιορτές ας επενδύσουμε λιγότερο σε αντικείμενα, σε συσκευές, και περισσότερο σε ανθρώπινη επαφή!

Όπως έχει τονιστεί ξανά στο parentbook, ο καλύτερος τρόπος να δείξουμε στο παιδί πόσο το αγαπάμε δεν είναι το να του αγοράσουμε έναν σωρό παιχνίδια. Είναι να διαθέτουμε χρόνο για να κάνουμε πράγματα μαζί. Είναι να παραραμερίζουμε την κούραση ή τις έγνοιές μας και να ασχολούμαστε ποιοτικά μαζί του. Όποτε μπορούμε και όσο μπορούμε.

Χρόνια Πολλά!!!

Υπάρχουν πολλά site που απευθύνονται σε γονείς. Δεν θα μιλήσω για την αξία του parentbook.gr και την ποιότητα τής πληροφορίας που υπάρχει σ' αυτό, γιατί τη θεωρώ αυτονόητη.

Μεταφέρω εδώ κάτι που συζητάμε συχνά με φίλους: υπάρχουν site για ανθρώπους που πρόκειται να γίνουν γονείς, site που καλύπτουν ηλικίες παιδιών από την εμβρυϊκή, τη βρεφική, νηπιακή ηλικία... μέχρι και για γονείς με παιδιά που τελειώνουν το Δημοτικό. Ως εδώ καλά.

Διαπιστώνουμε όμως ότι οι ιστότοποι για γονείς με παιδιά Γυμνασίου ή Λυκείου είναι πολύ περιορισμένοι. Όσοι υπάρχουν, απευθύνονται περισσότερο στα παιδιά παρά στους γονείς. Και είναι φυσικό βέβαια, αφού το αντιληπτικό επίπεδο των παιδιών σ' αυτές τις ηλικίες είναι τέτοιο που μπορούν μόνα τους να αναζητήσουν και να αξιοποιήσουν τις πληροφορίες και την όποια καθοδήγηση.

Οι γονείς όμως, πού είναι; Όσο μεγαλώνει το παιδί οι γονείς "εξαφανίζονται";

Δεν είναι μόνο θέμα διαδικτυακής πληροφόρησης. Οι γονείς είναι πολύ δραστήριοι και "ανήσυχοι" όταν έχουν παιδιά μικρής ηλικίας: προβληματίζονται, αναζητούν, επισκέπτονται συχνά δασκάλους, ειδικούς παιδαγωγούς, γιατρούς... συνήθως μέχρι το παιδί να φτάσει στο Γυμνάσιο. Από εκεί και πέρα διαπιστώνω μια πολύ σημαντική κάμψη του ενδιαφέροντος!

Τι γίνεται; Ξαφνικά τα παιδιά έχουν μεγαλώσει τόσο που το ενδιαφέρον των γονιών περισσεύει; Ή μήπως σ' αυτή την ηλικία οι γονείς θεωρούν ότι δεν μπορούν να γίνουν και πολλά, ότι κατά κάποιον τρόπο «το παιχνίδι είναι χαμένο»;

Προσωπικά πιστεύω ότι αυτή η τελευταία προσέγγιση είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. Ακόμα κι αν έχουν γίνει πρόχειρες, απερίσκεπτες, λανθασμένες επιλογές σε προηγούμενες ηλικίες, πάντα υπάρχει καιρός να διορθωθούν και να γίνει μια νέα αρχή! Η διαπαιδαγώγηση είναι σημαντική στις μικρές ηλικίες, αλλά πρέπει να συνεχίζεται και όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει αισθητά.

Σίγουρα τότε θα πρέπει να είμαστε πιο διακριτικοί, λιγότερο παρεμβατικοί, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε σημαντικό ρόλο και -το κυριότερο- κάποιες ευκαιρίες να διορθώσουμε παλαιότερες εσφαλμένες επιλογές, να αντιστρέψουμε το κλίμα.

Εδώ εντοπίζω προσωπικά και μια σημαντική διαφοροποίηση του parentbook.gr: απευθύνεται στους γονείς αντιμετωπίζοντας συνολικότερα την ανάπτυξη των παιδιών! Περιέχει ήδη αρκετό αξιόλογο υλικό και για γονείς με μεγαλύτερα παιδιά. Και έτσι πρέπει να είναι.

Πίσω από τη χρήση του κινητού στο σχολείο βρίσκεται ο γονιός. Πίσω από την παραβατική συμπεριφορά του εφήβου βρίσκεται η οικογένεια. Πίσω από τον εθισμό των παιδιών στα παιχνίδια ή το διαδίκτυο (ή ακόμα και σε ουσίες) υπάρχουν οι επιλογές των γονιών. Και σε τόσα άλλα θέματα των μεγαλύτερων παιδιών είναι καθοριστική η προσέγγιση των γονιών, η οποία σχετίζεται άμεσα με τη σωστή ενημέρωση.

Ας μην αφήνουμε λοιπόν «στην τύχη τους» τα παιδιά μας, όταν μεγαλώνουν, κι ας είμαστε δίπλα τους, πιο διακριτικά μεν, αλλά για περισσότερα χρόνια, γιατί συνεχίζουν να μας χρειάζονται!


Γ.Α.

Τα άρθρα που σας προτείνουμε για να θυμηθείτε τι θα πει να είσαι έφηβος:

- Το άρθρο «Τα ψυχολογικά γνωρίσματα των εφήβων» θα σας βοηθήσει να «θυμηθείτε» πώς νιώθει ένα παιδί στην εφηβεία και ποιες είναι οι συνήθεις ψυχολογικές του αντιδράσεις.

 

 

- Η μεγάλη πρόκληση για τον έφηβο είναι να βρει ισορροπία ανάμεσα στις ενορμήσεις του και στη συνειδητοποίηση ότι πρέπει να σταματήσει να είναι το μικρό παιδάκι των γονιών του. Η συνεργάτις του parentbook, Ευτυχία Κατσανδρή (Κοινωνιολόγος-Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια), μας εξηγεί πώς βιώνει ο έφηβος αυτές τις προκλήσεις στο άρθρο «Πώς να καταλάβω καλύτερα τον έφηβο που μεγαλώνω».

 

 

- Η νευρική ανορεξία είναι μία συχνή διατροφική διαταραχή που παρουσιάζουν τα κορίτσια στην εφηβεία. Διαβάστε στο Α’ Μέρος του άρθρου «Διατροφικές Διαταραχές και Εφηβεία: Ανορεξία» πώς συνήθως ξεκινάει η ανορεξία με μια «δίαιτα», όταν το κορίτσι στην εφηβεία νομίζει πως έχει πάρει λίγα κιλά ή όταν εξαιτίας της αλλαγής του σώματός της (ανάπτυξη του στήθους κλπ) πιστεύει πως έχει παχύνει.

 

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…