×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1168

Μπορούν οι μπάλες ισορροπίας να αντικαταστήσουν τις καρέκλες στο σχολείο ή στο σπίτι; Μπορεί η μπάλα ισορροπίας να είναι η λύση στην αδυναμία των παιδιών για συγκέντρωση στο σχολείο ή στη μελέτη τους στο σπίτι; Μπορούν να βοηθήσουν στη μάθηση; Γονείς και εκπαιδευτικοί σε διάφορα σημεία του κόσμου δοκιμάζουν να αφήσουν κατά μέρος τις παραδοσιακές καρέκλες και να βάλουν στην τάξη και στο σπίτι τους τις μπάλες ισορροπίας. Τα αποτελέσματα των ερευνών αλλά και οι προσωπικές ιστορίες που δημοσιεύονται δείχνουν πως όταν το παιδί κινείται, συγκεντρώνεται καλύτερα.

 

 

Πώς ξεκίνησαν όλα

Οι μπάλες ισορροπίας αρχικά εμφανίζονται το 1960 και χρησιμοποιούνται για ασκήσεις ισορροπίας, ενδυνάμωσης των μυών και σωστής στάσης του σώματος. Σταδιακά οι μπάλες ισορροπίας ή πιλάτες γίνονται πολύ δημοφιλείς ειδικά από όσους αγαπούν τη σωματική άσκηση.

Το 2003 δημοσιεύεταιστο American Journal of Occupational Therapy το άρθρο «Classroom Seating for Children With Attention Deficit Hyperactivity Disorder: Therapy Balls Versus Chairs» (Denise Lynn Schilling, Kathleen Washington, Felix F. Billingsley and Jean Deitz).

Οι συγγραφείς του άρθρου υποστηρίζουν ότι η χρήση της μπάλας ισορροπίας για να κάθονται τα παιδιά με διάσπαση προσοχής-υπερκινητικότητα, τα βοήθησε στη συμπεριφορά μέσα στην τάξη και στο να γράφουν ευανάγνωστα.

 

Γιατί βοηθούν στη συγκέντρωση οι μπάλες ισορροπίας

Αυτό που δείχνουν οι έρευνες είναι ότι η συνεχής κίνηση του σώματος πάνω στη μπάλα ισορροπίας βοηθά τη συγκέντρωση και άρα τη μάθηση.

Όταν κάθεσαι πάνω σε μια μπάλα ισορροπίας, αναγκαστικά κινείσαι προκειμένου να ισορροπήσεις, έτσι ενστικτωδώς και διαρκώς χρησιμοποιείς βασικές μυικές ομάδες. Για να το κάνεις αυτό δίνει εντολές στον εγκέφαλο. Αυτό σημαίνει ότι ο εγκέφαλος δεν «κοιμάται», αλλά αντίθετα ξυπνά και με τη διαρκή κίνηση τον κρατάς σε εγρήγορση. Επιπλέον, επειδή τα νευρικά κύτταρα επικοινωνούν, ενεργοποιούνται όλες οι περιοχές του εγκεφάλου.

 

Παραδείγματα - Success stories γονιών και εκπαιδευτικών

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από σχολεία που έχουν αντικαταστήσει τις καρέκλες με μπάλες ισορροπίας

Dr. Levesque Elementary School in Frenchville

 

 

Orland Consolidated School

Στο σχολείο Connelly Springs η δασκάλα της Β’ τάξης δημοτικού κατάφερε να αγοράσει 6 μόνο μπάλες ισορροπίας για τους μαθητές της, που τις χρησιμοποιούσαν εκ περιτροπής. Τα θετικά αποτελέσματα την έκαναν να επικοινωνήσει με μια εταιρία και να ζητήσει να της δώσουν κι άλλες σε μειωμένη τιμή. Η εταιρεία όχι απλώς ανταποκρίθηκε, αλλά χάρισε 11 ακόμη μπάλες, ώστε να έχουν όλοι οι μαθητές της.

Κάθε μαθητής έστειλε ένα ευχαριστήριο σημείωμα

 

Η 1η Δεκεμβρίου ήταν μια ξεχωριστή μέρα και για το 4/θέσιο Δημοτικό σχολεία στο Φουρφουρά Ρεθύμνου, όπως γράφουν στο ιστολόγιο του σχολείου, γιατί ξεφορτώθηκαν τις καρέκλες και τις αντικατέστησαν με μπάλες ισορροπίας (πιλάτες). 

 

 

 

 

Σημείωση:

Να θυμάστε ότι οι μπάλες πρέπει να ανταποκρίνονται στο σώμα των παιδιών. Μια μπάλα που προορίζεται για ενήλικα δεν ταιριάζει στο σώμα ενός μικρού παιδιού. Θα πρέπει όταν καθόμαστε στη μπάλα τα πόδια μας να λυγίζουν σε γωνία 90ο

----------------------------

Ομάδα  parentbook.gr

Το παιχνίδι και η βόλτα στην παιδική χαρά είναι απαραίτητο για όλα τα παιδιά. Επειδή όμως οι περισσότερες παιδικές χαρές, ακόμα και οι πιο καινούργιες κρύβουν κινδύνους, οι μόνοι που μπορούμε να προστατεύσουμε ουσιαστικά τα παιδιά μας από τυχόν ατυχήματα είμαστε εμείς οι γονείς και όποιος άλλος ενήλικας τα συνοδεύει. Διαβάστε λοιπόν σε αυτό το άρθρο απλές συμβουλές για το τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς στις παιδικές χαρές.

Πριν απ’ όλα να θυμάστε ότι προστατεύω το παιδί από τυχόν ατυχήματα, δεν σημαίνει ότι το κρατώ μακριά από προκλήσεις και το τρελαίνω στα Μη εδώ και Μη εκεί. Το παιδί πρέπει να δοκιμάζει τις δυνάμεις του και να προσπαθεί αυτό που αρχικά φαίνεται δύσκολο, γιατί έτσι χτίζει την αυτοπεποίθησή του και φυσικά αναπτύσσεται σωματικά αλλά και κοινωνικά. Απλώς πρέπει εμείς οι γονείς να φροντίσουμε ώστε αυτές οι δοκιμές και οι προκλήσεις να μην θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα.

 

Πώς θα το πετύχουμε αυτό;

 

(1) Επιλέγουμε παιδικές χαρές που ταιριάζουν στην ηλικία του παιδιού μας

Περίπου το 25% των ατυχημάτων στις παιδικές χαρές οφείλεται σε λάθος επιλογή παιχνιδιού (Bruya & Wood, 1997), δηλαδή τα παιδιά παίζουν σε παιχνίδια που δεν είναι για την ηλικία τους αλλά για μεγαλύτερα παιδιά. Για παράδειγμα ένα 4χρονο παιδί κατά βάση δεν έχει την απαιτούμενη δύναμη στα χέρια για να πάει από τη μια άκρη ως την άλλη μιας οριζόντιας κλίμακας που προορίζεται για 12χρονα παιδιά. Μοιραία δεν θα μπορέσει να κρατηθεί και θα πέσει από μεγάλο ύψος.

 

Καλό είναι να επιλέγετε παιδικές χαρές που έχουν ξεχωριστό χώρο για μικρά παιδιά (baby) και για μεγαλύτερα, γιατί αυτό σημαίνει ότι περιλαμβάνουν παιχνίδια που οι διαστάσεις τους (κυρίως το ύψος από το έδαφος) ταιριάζουν στο επίπεδο ανάπτυξης των παιδιών συγκεκριμένης ηλικίας.

 

(2) Ελέγχουμε την παιδική χαρά για να εντοπίσουμε τα σημεία – παγίδες

Ακόμα και η πιο καινούργια παιδική χαρά, εάν δεν συντηρηθεί σωστά, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα παιδιά μας. Πριν αφήσουμε το παιδί ελεύθερο να παίξει, καλό είναι να «σκανάρουμε» την όλη περιοχή και τα παιχνίδια. Προσέξτε ιδιαίτερα τα εξής:

-     Κούνιες που είναι 3 στη σειρά. Το παιδί που κάνει κούνια στη μέση είναι πολύ πιθανό να χτυπήσει, την ώρα που θα πηγαίνει ή θα φεύγει από την κούνια.

-    Το υλικό που καλύπτει την επιφάνεια της παιδικής χαράς ειδικά κάτω από τις κούνιες. Θα πρέπει να ξέρετε ότι το σωστό υλικό μπορεί να προστατεύσει το παιδί μας από σοβαρό τραυματισμό κατά την πτώση του. Η πτώση ενός παιδιού από ύψος 2,5 μέτρων ισοδυναμεί με την πρόσκρουση σε τοίχο με ταχύτητα 50 χιλιόμετρα περίπου την ώρα.

-     Χώροι για ελεύθερο παιχνίδι. Βεβαιωθείτε ότι οι χώροι αυτοί (π.χ. σκάμμα με άμμο) δεν είναι δίπλα στις κούνιες ούτε σε άλλα παιχνίδια στα οποία τα παιδιά κινούνται με φόρα. Επίσης, βεβαιωθείτε ότι δεν έχουν γυαλιά ή σκουριασμένα και αιχμηρά αντικείμενα… φυσικά γόπες τσιγάρου.

-    Σκοινιά που έχουν φύγει από τη μια άκρη και κρέμονται ελεύθερα, γιατί υπάρχει κίνδυνος να τυλιχτούν γύρω από το λαιμό του παιδιού (Για τον ίδιο λόγο να αποφεύγεται να φοράτε στα παιδιά ρούχα με κορδόνια γύρω από τον λαιμό)

-   Καρφιά ή άλλα μεταλλικά στοιχεία που εξέχουν και μπορεί να τραυματίσουν το παιδί. Τα χαλασμένα και μη συντηρημένα παιχνίδια μπορεί να προκαλέσουν διάφορα ατυχήματα.

-   Τυφλά σημεία. Ακόμα και αν δεν αφήνετε λεπτό το παιδί χωρίς επιτήρηση, ελέγξτε ποια σημεία της παιδικής χαράς δεν σας επιτρέπουν να είστε ανά πάσα στιγμή σε οπτική επαφή με το παιδί.

 

 

(3) Συνεχής επιτήρηση ειδικά εάν το παιδί είναι μικρό

Όσο και αν έχουμε ανάγκη για λίγη χαλαρή κουβέντα με άλλους γονείς, είναι πολλοί οι λόγοι που επιβάλλουν να μην επαναπαυόμαστε και να παρακολουθούμε το παιδί την ώρα που παίζει. Να θυμάστε τα εξής:

 -    Η συνεχής επιτήρηση, ακόμα και από μακριά, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προφυλάξουμε το παιδί. Πρώτον, γιατί μπορούμε να προλάβουμε μία λάθος κίνηση (π.χ. να το αποτρέψουμε από ένα παιχνίδι που δεν είναι κατάλληλο για την ηλικία του) και δεύτερον γιατί μπορούμε να σπεύσουμε άμεσα, εάν χρειαστεί.

 -    Ειδικά εάν το παιδί σας τρέχει ζωηρά και πηγαίνει γρήγορα από το ένα παιχνίδι στο άλλο, είναι κρίσιμο να το ακολουθείτε και να μην κάθεστε ακίνητος σε ένα σημείο.

 

www.parentbook.gr

 

 

Πολλά είναι τα παιδιά που για διασκέδαση έχουν το Skateboard ή το BMX. Οι έφηβοι αναζητούν πλατείες και πάρκα για το χόμπυ τους, συζητούν ατελείωτα για το άλμα που πέτυχαν και πώς τα κατάφεραν. Κι όπως τα παιδιά έτσι μαθαίνουν πολλά. Στην Αμερική ένας εκπαιδευτικός, ο Bill Robertson, που από παιδί είχε χόμπυ το skateboard, διδάσκει τους μαθητές του Φυσική μέσα από τα μυστικά του Skateboard και του BMX. Όπως εξηγεί ο ίδιος, με τον τρόπο αυτό το παιδί μαθαίνει μέσα από μια διαδικασία φυσική και απόλυτα ταιριαστή στη φύση των περισσότερων εφήβων, που αισθάνονται ότι το σχολείο τους πνίγει και τους περιθωριοποιεί.

Οι έφηβοι που αγαπούν το skateboard δεν παίζουν απλώς αλλά μαθαίνουν να αναλύουν και να συνθέτουν παράγοντες και δυνάμεις του περιβάλλοντος, να υπολογίζουν γωνίες και κλίσεις, να δοκιμάζουν και να προσαρμόζουν την τεχνική τους. Αυτό υποστηρίζει ο Bill Robertson (Associate Professor στο Πανεπιστήμιο του Texas) ο οποίος έχει κάνει σπουδές στην Ιστορία και τη Βιολογία και διδάσκει Φυσικές Επιστήμες.

Αυτό που κάνει ο Bill Robertson είναι να συνδέει τους στόχους του μαθήματός του με την τεχνική του skateboard. Καθημερινά διαπιστώνει ότι τα περισσότερα παιδιά που τον ακολουθούν είναι αυτά που όχι μόνο τους αρέσουν τα σπορ, αλλά είναι παιδιά με έντονο το στοιχείο της δημιουργικότητας, τους αρέσει να μαθαίνουν αλλά βαριούνται το σχολείο.

Ο Bill Robertson εξηγεί επίσης ότι το skateboard όπως και το BMX πρσφέρουν ένα ξεχωριστό πλαίσιο μάθησης, γιατί κάθε φορά τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν μια νέα κατάσταση, αβέβαιη και άγνωστη. Κάθε φορά πρέπει να αξιοποιήσουν αυτά που ήδη έχουν μάθει, για να αντιμετωπίσουν μια νέα πρόκληση. Κάθε φορά πρέπει να παρατηρήσουν προσεκτικά τον χώρο και να δουν τη Φυσική πίσω από το άλμα που θα επιχειρήσουν (επιτάχυνση, δυνάμεις κλπ), να αναλύσουν αυτό που έκαναν και να εξάγουν νέα συμπεράσματα, δηλαδή να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως: Τι ήθελα να πετύχω; Ποιες παραμέτρους έλαβα υπόψη; Τι πρέπει να αλλάξω για να το βελτιώσω;

 

Αν το καλοσκεφθείτε, για τα παιδιά που κάνουν skateboard το πάρκο και το πεζοδρόμιο γίνονται το εργαστήριο της Φυσικής που θα μπορούσαν να έχουν και στο σχολείο. Πρέπει να επιστρατεύσουν τις γνώσεις τους στη Φυσική, για να δοκιμάσουν και να μάθουν μέσα από τη δοκιμή. Ο Bill Robertson, λοιπόν, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αξιοποιεί το ενδιαφέρον των μαθητών του για δράση. Αυτό που επιδιώκει είναι τα παιδιά να καταλάβουν ότι για να γίνουν καλοί στο skateboard, πρέπει πρώτα να κατακτήσουν βασικές έννοιες και δεξιότητες. Όπως λέει ο ίδιος «Αυτό είναι η βάση για την επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνουν, γιατί αν τα παιδιά κατακτήσουν ένα πράγμα, ξέρουν ότι μπορούν να κατακτήσουν και το επόμενο».

 

Το παράδειγμα του Bill Robertson δείχνει πόσο σημαντικό είναι ο εκπαιδευτικός να αξιοποιεί τα ενδιαφέροντα των παιδιών και να βρίσκει πολλούς διαφορετικούς δρόμους για να τους οδηγήσει όχι απλώς στη γνώση, αλλά στην κατάκτηση δεξιοτήτων όπως είναι η επιμονή και η αυτό-οργάνωση. Σε καθετί που κάνουν τα παιδιά μπορούμε να βρούμε αφορμές για μάθηση. Ας τολμήσουμε να κάνουμε το άλμα πέρα από τα καθιερωμένα.

 

Φυσικά ως γονείς και εκπαιδευτικοί δεν χρειάζεται να κάνετε οι ίδιοι skateboard ή BMX. Για αρχή… μπορείτε να αξιοποιήσετε με τους μαθητές ή το παιδί σας τα video που έχει ανεβάσει ο Bill Robertson στη σελίδα του http://www.drskateboard.com/

-----------------------

Δρ. Εύη Τρούκη, Παιδαγωγός-Ερευνήτρια

-----------------------

 

Πάρτε μία γεύση από το… μάθημά του, γιατί οι Φυσικές Επιστήμες είναι παντού γύρω μας.

 

 


 

 

Πολλά είναι τα παιδιά που για διασκέδαση έχουν το Skateboard ή το BMX. Οι έφηβοι αναζητούν πλατείες και πάρκα για το χόμπυ τους, συζητούν ατελείωτα για το άλμα που πέτυχαν και πώς τα κατάφεραν. Κι όπως τα παιδιά έτσι μαθαίνουν πολλά. Στην Αμερική ένας εκπαιδευτικός, ο Bill Robertson, που από παιδί είχε χόμπυ το skateboard, διδάσκει τους μαθητές του Φυσική μέσα από τα μυστικά του Skateboard και του BMX. Όπως εξηγεί ο ίδιος, με τον τρόπο αυτό το παιδί μαθαίνει μέσα από μια διαδικασία φυσική και απόλυτα ταιριαστή στη φύση των περισσότερων εφήβων, που αισθάνονται ότι το σχολείο τους πνίγει και τους περιθωριοποιεί.

Οι έφηβοι που αγαπούν το skateboard δεν παίζουν απλώς αλλά μαθαίνουν να αναλύουν και να συνθέτουν παράγοντες και δυνάμεις του περιβάλλοντος, να υπολογίζουν γωνίες και κλίσεις, να δοκιμάζουν και να προσαρμόζουν την τεχνική τους. Αυτό υποστηρίζει ο Bill Robertson (Associate Professor στο Πανεπιστήμιο του Texas) ο οποίος έχει κάνει σπουδές στην Ιστορία και τη Βιολογία και διδάσκει Φυσικές Επιστήμες.

Αυτό που κάνει ο Bill Robertson είναι να συνδέει τους στόχους του μαθήματός του με την τεχνική του skateboard. Καθημερινά διαπιστώνει ότι τα περισσότερα παιδιά που τον ακολουθούν είναι αυτά που όχι μόνο τους αρέσουν τα σπορ, αλλά είναι παιδιά με έντονο το στοιχείο της δημιουργικότητας, τους αρέσει να μαθαίνουν αλλά βαριούνται το σχολείο.

Ο Bill Robertson εξηγεί επίσης ότι το skateboard όπως και το BMX πρσφέρουν ένα ξεχωριστό πλαίσιο μάθησης, γιατί κάθε φορά τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν μια νέα κατάσταση, αβέβαιη και άγνωστη. Κάθε φορά πρέπει να αξιοποιήσουν αυτά που ήδη έχουν μάθει, για να αντιμετωπίσουν μια νέα πρόκληση. Κάθε φορά πρέπει να παρατηρήσουν προσεκτικά τον χώρο και να δουν τη Φυσική πίσω από το άλμα που θα επιχειρήσουν (επιτάχυνση, δυνάμεις κλπ), να αναλύσουν αυτό που έκαναν και να εξάγουν νέα συμπεράσματα, δηλαδή να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως: Τι ήθελα να πετύχω; Ποιες παραμέτρους έλαβα υπόψη; Τι πρέπει να αλλάξω για να το βελτιώσω;

 

Αν το καλοσκεφθείτε, για τα παιδιά που κάνουν skateboard το πάρκο και το πεζοδρόμιο γίνονται το εργαστήριο της Φυσικής που θα μπορούσαν να έχουν και στο σχολείο. Πρέπει να επιστρατεύσουν τις γνώσεις τους στη Φυσική, για να δοκιμάσουν και να μάθουν μέσα από τη δοκιμή. Ο Bill Robertson, λοιπόν, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αξιοποιεί το ενδιαφέρον των μαθητών του για δράση. Αυτό που επιδιώκει είναι τα παιδιά να καταλάβουν ότι για να γίνουν καλοί στο skateboard, πρέπει πρώτα να κατακτήσουν βασικές έννοιες και δεξιότητες. Όπως λέει ο ίδιος «Αυτό είναι η βάση για την επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνουν, γιατί αν τα παιδιά κατακτήσουν ένα πράγμα, ξέρουν ότι μπορούν να κατακτήσουν και το επόμενο».

 

Το παράδειγμα του Bill Robertson δείχνει πόσο σημαντικό είναι ο εκπαιδευτικός να αξιοποιεί τα ενδιαφέροντα των παιδιών και να βρίσκει πολλούς διαφορετικούς δρόμους για να τους οδηγήσει όχι απλώς στη γνώση, αλλά στην κατάκτηση δεξιοτήτων όπως είναι η επιμονή και η αυτό-οργάνωση. Σε καθετί που κάνουν τα παιδιά μπορούμε να βρούμε αφορμές για μάθηση. Ας τολμήσουμε να κάνουμε το άλμα πέρα από τα καθιερωμένα.

 

Φυσικά ως γονείς και εκπαιδευτικοί δεν χρειάζεται να κάνετε οι ίδιοι skateboard ή BMX. Για αρχή… μπορείτε να αξιοποιήσετε με τους μαθητές ή το παιδί σας τα video που έχει ανεβάσει ο Bill Robertson στη σελίδα του http://www.drskateboard.com/

-----------------------

Δρ. Εύη Τρούκη, Παιδαγωγός-Ερευνήτρια

-----------------------

 

Πάρτε μία γεύση από το… μάθημά του, γιατί οι Φυσικές Επιστήμες είναι παντού γύρω μας.

 

 


 

 

Τι είναι το παιχνίδι αντιστοίχισης σχημάτων;

Είναι ξύλινες, πλαστικές ή και πάνινες κατασκευές με ανοίγματα που έχουν συγκεκριμένο σχήμα. Συνοδεύονται από μικρά αντικείμενα σε διάφορα σχήματα, χρώματα ή/και μεγέθη. Το παιδί προσπαθεί να βάλει κάθε αντικείμενο στο άνοιγμα που ταιριάζει, μέχρι να τοποθετήσει όλα τα αντικείμενα μέσα στην κατασκευή. Αυτό σημαίνει ότι σιγά σιγά μαθαίνει να ταξινομεί τα αντικείμενα και κατευθύνει σωστά τα χεράκια του ώστε να βάλει τα αντικείμενα στο σωστό άνοιγμα.

 

 

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για αυτά τα παιχνίδια;

Από τη βρεφική ηλικία (8 μηνών) το παιδί μπορεί να απασχολείται με ένα τέτοιο παιχνίδι. Ξεκινήστε με παιχνίδια αυτού του τύπου που περιέχουν από 1 αντικείμενο για καθένα από τα βασικά σχήματα: κύκλο, τετράγωνο, ορθογώνιο, τρίγωνο ή πεντάγωνο (αστέρι).

 

Σταδιακά αναζητήστε ανάλογα παιχνίδια που περιλαμβάνουν μεγαλύτερο αριθμό αντικειμένων που διαφέρουν στο χρώμα, την υφή, το μέγεθος κλπ.

 

Υπάρχουν και θεματικά τέτοια παιχνίδια όπου τα αντικείμενα είναι ζωάκια, οχήματα κ.ά.

 

Για παιδιά προσχολικής ηλικίας ιδανικά είναι τα παιχνίδια αυτά όταν έχουν για αντικείμενα αντιστοίχισης τα γράμματα της αλφαβήτου, τους αριθμούς ή τις ώρες.

 

Πώς παίζουμε με το παιδί και το παιχνίδι αντιστοίχισης σχημάτων;

Πάρτε ένα-ένα το κάθε αντικείμενο (π.χ. τετράγωνο), πείτε δυνατά το όνομα του σχήματος και τοποθετήστε το στο κατάλληλο άνοιγμα.

Κάντε το ίδιο ξανά και αφήστε το παιδί να σπρώξει μαζί σας το αντικείμενο μέσα στο άνοιγμα.

Στη συνέχεια αφήστε το παιδί να δοκιμάσει ελεύθερα μόνο του να βάλει κάθε αντικείμενο στο άνοιγμα, χωρίς να το κατευθύνετε. Δεν πειράζει να κάνει λάθη. Αφήστε το να δοκιμάζει ξανά και ξανά μέχρι να πετύχει το κατάλληλο σχήμα για το αντικείμεο που κρατάει. 

Προσοχή: Μην καθοδηγήσετε το χέρι του, αφήστε το να δοκιμάσει μόνο του. Εσείς μόνο θα λέτε το όνομα του σχήματος (π.χ. Τετράγωνο). Παρατηρήστε απλώς τις δοκιμές που κάνει κι αφήστε το να δοκιμάσει ξανά και ξανά, γιατί με αυτές τις δοκιμές αναπτύσσει σημαντικές δεξιότητες (που θα αναπτύξουμε σε επόμενο κεφάλαιο).

Εάν δείτε ότι το παιδί δεν τα καταφέρνει και σταματήσει να ασχολείται ή αρχίσει να πετάει τα αντικείμενα (σημάδι ότι βαρέθηκε/δυσκολεύεται), ξαναδείξτε του από την αρχή ένα-ένα τα αντικείμενα και το άνοιγμα στο οποίο ταιριάζουν. Κατόπιν αφήστε το και πάλι να παίξει μόνο του, γιατί αυτό είναι που βοηθά στη γνωστική ανάπτυξη και την αυτοπεποίθησή του.  

 

Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να παίξετε ώστε να μάθετε στο παιδί τα χρώματα των αντικειμένων.

Εάν το παιδί είναι προσχολικής ηλικίας κάντε κλικ ΕΔΩ για να δείτε πώς παίζουμε με αυτό το παιχνίδι για να του μάθουμε λεξιλόγιο και βασικές αριθμητικές πράξεις.

 

Συμβουλή αγοράς

Το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορείτε να το βρείτε στο εμπόριο και σε πάνινο υλικό που κατά βάση είναι πιο ασφαλές για τα παιδιά βρεφικής ηλικίας. Ωστόσο, προτιμήστε το πλαστικό ή ξύλινο παιχνίδι, γιατί ο ήχος που κάνει κάθε αντικείμενο, όταν περνά από το άνοιγμα, λειτουργεί ως επιπλέον ερέθισμα για το παιδί.

 

 

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται μήπως τα παιδιά τους είναι μικροί καλλιτέχνες και αγωνιούν για το πώς θα τα βοηθήσουν να καλλιεργήσουν το ταλέντο τους. Τι είναι όμως αυτό που κάνει κάθε παιδική ζωγραφιά και κατασκευή να ξεχωρίζει έτσι κι αλλιώς και να μας προσελκύει ως έργο τέχνης;

Ένα σχόλιο που ακούω συχνά από γονείς παιδιών όλων των ηλικιών είναι: «Το παιδί μου δείχνει ιδιαίτερη κλίση στην ζωγραφική, στην χειροτεχνία, στις κατασκευές», συνοδευόμενο από τον προβληματισμό αν θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να το εγγράψουν σε ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι, να καλλιεργήσει αυτή την τάση για να «δούμε αν έχει προοπτικές».

Η απάντηση που δίνω δεν αρέσει στους περισσότερους γονείς- αφού τους λέω πως η κλίση/ τάση του παιδιού τους είναι κάτι σύνηθες και πως πρόκειται για κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Έχουμε βέβαια παραδείγματα παιδικών έργων τέχνης, κυρίως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα οποία πωλούνται έναντι πολλών χιλιάδων ευρώ- επιτρέψτε μου να είμαι επιφυλακτική και για αυτών την «ξεχωριστή καλλιτεχνική αξία».

Ας εξηγήσουμε όμως, με λίγα λόγια, τι συμβαίνει με την παιδική ζωγραφική και τις παιδικές κατασκευές.

Κάθε παιδί, ανεξάρτητα με τα μέσα που έχει στη διάθεσή του (ένα απλό μολύβι ή ένα πλήρως εξοπλισμένο ατελιέ), περνά σε επίπεδο δεξιοτήτων μια σειρά ορόσημων- σταθμών. Αυτοί μπορεί να είναι, ανάλογα με την ηλικία, οι φάσεις του μουτζουρώματος, της αδέξιας απεικόνισης σχημάτων, της αφαιρετικής απεικόνισης μορφών και τελικά του ρεαλιστικού σχεδιασμού. Αντίστοιχα και μια κατασκευή μπορεί - με την βοήθεια της παιδικής φαντασίας - να πάρει πολλά σχήματα και έννοιες- ένα κόκκινο βαμμένο ρολό από χαρτί υγείας μπορεί να γίνει κούκλα, πύραυλος ή μολυβοθήκη διαδοχικά.

Εκτός όμως από τα παραπάνω, το παιδί διαθέτει επιπλέον το στοιχείο της φαντασίας, αλλά και μια πολύ πιο «φυσική» αίσθηση της ισορροπίας, της αρμονίας και των χρωμάτων σε σχέση με τον ενήλικα. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός πως δεν έχει ακόμα επηρεαστεί έντονα από τα κοινωνικά στερεότυπα αισθητικής και διατηρεί έτσι αναλλοίωτη την δυνατότητα παρατήρησης των φυσικών αντικειμένων, τα οποία και αναπαράγει. Για παράδειγμα τα φυτά αναπτύσσονται γεωμετρικά αρμονικά, συχνά ακολουθώντας τις αρμονικές αναλογίες της χρυσής τομής, το ίδιο και τα όστρακα- ενώ η χρωματική παλέτα της φύσης παρέχει άπειρες αρμόνικες χρωματικές προκλήσεις.

Είναι κατανοητό πως ο ενήλικας που παρατηρεί το αρμονικό και ισορροπημένο αποτέλεσμα μιας παιδικής κατασκευής, εκπλήσσεται και ενθουσιάζεται- ειδικά αν είναι ο περήφανος γονέας του παιδιού. Εμείς θα απαντήσουμε πως η ισορροπία αυτή είναι σε έναν βαθμό χαρακτηριστική της παιδικής τέχνης και απλά εκπλήσσει εμάς τους ενήλικες ακριβώς επειδή δεν διαθέτουμε πια την «παιδική ματιά» και αναγκαζόμαστε να καταβάλλουμε προσπάθεια για να κατακτήσουμε εκ νέου την αρμονία στα δικά μας έργα.

Δεν είναι   τυχαίο ότι ο ζωγράφος Πικάσο δήλωνε πως «πέρασε όλη του την ζωή για να μάθει να ζωγραφίζει σαν παιδί». Ο καλλιτέχνης εννοούσε απλά πως θα ήθελε να μπορέσει να δει και να αποδώσει τον κόσμο γύρω του και πάλι με την ανεπηρέαστη παιδική οπτική.

Από την άλλη πλευρά βέβαια είναι γεγονός πως, όσο περισσότερες δυνατότητες και μέσα δώσει κανείς σε ένα παιδί να αναπτυχθεί, τόσο το βοηθά στην ταχύτητα και στον βαθμό ανάπτυξης. Από αυτή τη σκοπιά λοιπόν σαφώς και είναι πιθανότερο να αναπτύξει περισσότερες δεξιότητες ένα παιδί που έχει από μικρή ηλικία πρόσβαση σε υλικά, κόλλες, μπογιές και πινέλα σε αντίθεση με εκείνο που για πρώτη φορά θα τα συναντήσει όταν ξεκινήσει την υποχρεωτική του εκπαίδευση το νηπιαγωγείο.

Για αυτό λοιπόν εξοπλιστείτε με κόλλα, χαρτιά, υλικά και χρώματα και φυσικά προσθέστε στις υπόλοιπες γωνιές του σπιτιού για παιχνίδι μία ακόμη γωνιά... τη γωνιά της Χειροτεχνίας κι εκεί αφήστε τον μικρό σας καλλιτέχνη να ανακαλύψει τα ταλέντα του αλλά και παίξτε το παιχνίδι του ορνιθοσκαλίσματος. Ακόμα και αν δεν ακολουθήσει καλλιτεχνική σταδιοδρομία, να είστε σίγουροι πως με αυτό τον τρόπο του παρέχετε πολύτιμα εφόδια για την ανάπτυξή του σε όλα τα επίπεδα- ανεξάρτητα από την μελλοντική του πορεία.

 

Μαρία Δαμανάκη - Υπεύθυνη της Δημιουργικής Γωνιάς - http://www.dimiourgikigonia.gr/

Μήπως κάθε φορά που το παιδί σας σας δείχνει τη ζωγραφιά του, ψάχνετε με αγωνία να ανακαλύψετε τυχόν κρυμμένα νοήματα και συμβολισμούς πίσω από τα σχήματα, τα χρώματα και τις μορφές των ανθρώπων που έχει χρησιμοποιήσει;

Τον τελευταίο καιρό συναντάμε συχνά δημοσιεύματα που πραγματεύονται τους συμβολισμούς στην παιδική τέχνη, τη σημασία της χρήσης των χρωμάτων και άλλα θέματα που σχετίζονται με την ψυχολογία στην παιδική τέχνη.

Με αφορμή τα όσα διαβάζω, επέλεξα αυτό τον μήνα να μην μιλήσω για χειροτεχνία, αλλά για τη σημασία, ή μάλλον, την ασημαντότητα τέτοιων αναλύσεων στα έργα των παιδιών μας.

Δεν αμφισβητούμε την αξία της ανάλυσης ενός έργου από ψυχολογικής σκοπιάς. Πράγματι μπορεί η ανάλυση να δώσει σε έναν επαγγελματία σημαντικές πληροφορίες, όταν συνδυάζεται με άλλα στοιχεία και με την προϋπόθεση πως εκείνος έχει λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση. Δεν αποκλείουμε ούτε το ενδεχόμενο ένας γονέας ή εκπαιδευτικός να εισπράξει μέσα από ένα παιδικό έργο ενδείξεις (όχι όμως αποδείξεις) για ένα πιθανό πρόβλημα.

Παρ’ όλα αυτά γενικεύσεις εκλαϊκευμένης ψυχολογίας δεν χωρούν στην παιδική τέχνη, ζωγραφική και χειροτεχνία και μπορούν, αντί να ωφελήσουν, να προσθέσουν απλά άγχος στον γονέα και το παιδί χωρίς λόγο.

Θα σας το εξηγήσω με ένα παράδειγμα.

Φίλη νηπιαγωγός είδε ζωγραφιά παιδιού η οποία ήταν μια επιφάνεια βαμμένη τελείως μαύρη, με μια μορφή στο βάθος. Ανησύχησε, έχοντας στο νου της την διαδεδομένη πεποίθηση πως το μαύρο χρώμα στα παιδικά έργα δεν είναι καλό σημάδι. Ρώτησε λοιπόν το παιδί γιατί η ζωγραφιά ήταν μαύρη και εκείνο της διηγήθηκε μια ιστορία που διαδραματίζεται νύχτα στην παραλία- όνειρο; βίωμα; Δεν έχει σημασία τελικά- το παιδί απλά απέδωσε τη νύχτα με το χρώμα που του φάνηκε λογικό, το μαύρο, χωρίς κρυφό νόημα, χωρίς άλλα προβλήματα και λόγους ανησυχίας.

Ολοκληρώνοντας λοιπόν να θυμίσουμε πως η παιδική τέχνη, σε κάθε μορφή της, αποτελεί τρόπο έκφρασης και μέσο διασκέδασης, μορφή επικοινωνίας και εργαλείο ανάπτυξης της φαντασίας και άλλων δεξιοτήτων.

Οι υπερβολικές αναλύσεις σε επίπεδο ερασιτεχνικό δεν ωφελούν- αντίθετα μπορεί να αποδειχθούν βλαπτικές.

Είναι προτιμότερο να αφήνουμε το παιδί ελεύθερο να δημιουργεί και να μας περιγράφει όσα η φαντασία του πλάθει, ώστε ελεύθερα να απολαύσει την παιδική ηλικία, που το μυαλό ταξιδεύει σε κόσμους φανταστικούς και πιο ενδιαφέροντες από των ενηλίκων.

Αν παρ’ ελπίδα διαπιστώσουμε την πολύ συχνή επανάληψη ανησυχητικών για μας μοτίβων και θεμάτων ή εμμονές που καθρεφτίζονται και στη γενικότερη συμπεριφορά του παιδιού μας, είναι προτιμότερο να απευθύνουμε τους προβληματισμούς μας σε έναν ειδικό επιστήμονα. Εκείνος θα είναι σε θέση να εκτιμήσει την ύπαρξη ή όχι κάποιου προβλήματος και να μας καθοδηγήσει στον κατάλληλο τρόπο επίλυσής του.

 

Μαρία Δαμανάκη - Υπεύθυνη της Δημιουργικής Γωνιάς - http://www.dimiourgikigonia.gr/

Το παιχνίδι που θα σας περιγράψουμε το εμπνευστήκαμε από ένα παιχνίδι ψυχανάλυσης, το οποίο χρησιμοποιούσε ένας πολύ γνωστός ψυχαναλυτής –παιδίατρος του μέσου του προηγούμενου αιώνα, ο D. Winnicott. Εκείνος το ονόμαζε «Παιχνίδι του Ορνιθοσκαλίσματος- squiggle game».

Δεν πρόκειται βέβαια για εργαλείο ψυχανάλυσης στην δική μας παραλλαγή, αλλά εμπεριέχει πολλά οφέλη ενώ ταυτόχρονα είναι διασκεδαστικό- για αυτό και το προτείνουμε στους γονείς και τα παιδιά όλων των ηλικιών.

Οι κανόνες είναι απλοί:

Ο γονέας σχεδιάζει ένα σχήμα και περιγράφει τί κάνει στο παιδί (π.χ. σχεδιάζω έναν κίτρινο κύκλο- σειρά σου τώρα)

Το παιδί καλείται να προσθέσει κάτι στο σχήμα του γονέα ή κάτι δικό του, εξηγώντας πάντα δυνατά τι έκανε (π.χ. βάζω κίτρινες γραμμές στον κύκλο σου και έφτιαξα έναν ήλιο)

Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται, μέχρι και οι δύο να νιώσουν πως το κοινό έργο ολοκληρώθηκε.

Στο τέλος μπορούν, με προτροπή του γονέα, να ενώσουν όσα είπαν ζωγραφίζοντας, και να διηγηθούν την ιστορία που προέκυψε.

Η ιστορία μπορεί να είναι μια απλή αφήγηση, μέχρι και μια εντελώς αφηρημένη περιγραφή.

 

mamaamp gios35eton    mamaamp kori6eton

            Μαμά & γιος 3,5 ετών                                          Μαμά & κόρη 6 ετών

 

Ποια είναι τα οφέλη αυτής της άσκησης- παιχνιδιού;

Ξεκινάμε από την ικανοποίηση που αισθάνονται και το παιδί και ο γονέας από την κοινή δραστηριότητα. Δεν συνυπάρχουν οι δύο απλά στον χώρο, αλλά αφήνουν να τους απορροφήσει ένας κοινός στόχος, περνώντας μαζί αυτό που στην καθημερινή γλώσσα αποκαλούμε «ποιοτικό χρόνο».

Επιπλέον, ο χώρος της εικαστικής δημιουργίας, στην προκειμένη περίπτωση το χαρτί που ζωγραφίζουμε, είναι ένας χώρος πολύ προσωπικός. Το να «συνυπάρξουν» δύο δημιουργοί απαιτεί την καλλιέργεια των ικανοτήτων του μοιράσματος αλλά και της εμπιστοσύνης- εμπιστεύομαι τον άλλον πως δεν θα μου «χαλάσει» την ζωγραφιά. Και εκτός από την εμπιστοσύνη καλλιεργείται η αποδοχή μεταξύ των ατόμων- αποδέχομαι αυτό που φτιάχνεις ως τμήμα του κοινού μας έργου.

Η περιγραφή αυτών που κάνει ο κάθε ένας ενισχύει την επικοινωνία μεταξύ γονέα και παιδιού- λεκτική και μη λεκτική- για την οποία έχουμε μιλήσει σε προηγούμενα άρθρα. Δεν θα σταθούμε πολύ σε αυτό το σημείο, αφού έχουμε περιγράψει ξανά πώς η επικοινωνία μέσα από μια εικαστική δραστηριότητα μπορεί να οδηγήσει το παιδί πιο εύκολα στην έκφραση συναισθημάτων και σκέψεων που δυσκολεύεται να περιγράψει.

Αντίθετα θα τονίσουμε το βασικότερο ίσως όφελος του παιχνιδιού που σας προτείνουμε- την διασκέδαση! Σας προτείνουμε ένα παιχνίδι, πρωταρχικός στόχος και αποτέλεσμα λοιπόν είναι και οφείλει να είναι να διασκεδάσουμε όλοι, να αφεθούμε στην πλοκή της φανταστικής μας ιστορίας και να γελάσουμε με την καρδιά μας όταν την διηγούμαστε.

Σας εύχομαι …Καλά Ορνιθοσκαλίσματα!

 

------------------------

Μαρία Δαμανάκη - Υπεύθυνη της Δημιουργικής Γωνιάς - http://www.dimiourgikigonia.gr/

Γνωρίστε από κοντά τις δραστηριότητες της Δημιουργικής Γωνιάς στις Ημέρες Ανοιχτής Πόρτας κάθε μήνα κάνοντας κλικ ΕΔΩ .

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…