×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1168
JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1170

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου

 

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα τις δακρύβρεχτες ιστορίες. Υπήρξα πάντοτε «αντράκι» και για αυτό ξαφνιάζομαι τόσο από το γεγονός ότι από όταν έγινα μητέρα, η βασική αλλαγή που βιώνω είναι η αφύπνιση της ευαισθησίας μου.

 

 

Λες και η γέννηση των παιδιών μου έδιωξε μακριά τον κυνισμό της εφηβείας μου και άνοιξε ξανά τους αισθητήρες της παιδικής μου ηλικίας, τότε που νοιαζόμουν πραγματικά για όλο τον κόσμο γύρω μου. Για το αν πέτυχε η αδερφή μου στις εξετάσεις, για το γατί της γειτονιάς που ίσως κρύωνε, για όλα γύρω μου.

Η ιστορία αυτού του υπέροχου τύπου στο video, με έβαλε να σκεφτώ το πόσο τελικά αποδεχόμαστε, υποστηρίζουμε και αγαπάμε τα παιδιά μας όπως ακριβώς είναι. Πόσο μπορούμε πραγματικά να δούμε ότι τα παιδιά μας είναι απλώς υπέροχα όπως ακριβώς είναι. Υπάρχουν τόσοι έφηβοι με προβλήματα συμπεριφοράς, πιτσιρίκες με διαταραχές όρεξης, παιδιά μικρότερα ή μεγαλύτερα σε ηλικία με χαμηλή αυτοπεποίθηση, παιδιά με θέματα προσαρμογής στο σχολείο και είναι πραγματικά λυπηρό. Η πρώτη νομίζω ευθύνη που έχουμε ως γονείς είναι να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας, να τα διδάξουμε πως δεν έχουν τίποτα να ζηλεύουν από άλλους ανθρώπους, πως η ομορφιά κρύβεται συχνά στη διαφορετικότητα και πως τα αγαπάμε με όλα τα ταλέντα και τις αδυναμίες που έχουν.

 Η κριτική, η πίεση, οι συνεχόμενες υποδείξεις που συνεχώς ασκούμε στα παιδιά μας από όταν συνήθως μπαίνουν στη σχολική ηλικία τελικά συμβάλλουν στην πρόοδό τους; Σαφώς και δεν υπονοώ ότι είναι καλό να επιβραβεύουμε συνεχώς και χωρίς λόγο τα παιδιά μας, ή να τα αφήνουμε να κάνουν άκριτα ό,τι εκείνα θέλουν. Μπορώ να σας πω με κάθε ειλικρίνεια ότι τουλάχιστον τα δικά μου πιτσιρίκια θα επέλεγαν να βλέπουν παιδικά στην τηλεόραση, να τρώνε μόνο σοκολάτες και να πετούν παντού πράγματα! Αυτό που σκεφτόμουν βλέποντας αυτή την ιστορία, είναι ότι ένας ρόλος μας ως γονείς είναι να τα βοηθήσουμε να αναγνωρίσουν τις πιθανές αδυναμίες τους, να τις αποδεχτούν και από εκεί και πέρα αν είναι κάτι που ενοχλεί τα ίδια να τα βοηθήσουμε να αλλάξουν. Είναι σημαντικό να τα μάθουμε ότι η υπομονή και η επιμονή είναι δύσκολη καμιά φορά, αλλά έχει αποτέλεσμα. Και πως η αξία ενός προσωπικού επιτεύγματος αξίζει χίλιες φορές παραπάνω από ο,τιδήποτε τους χαριστεί.

Είναι τόσο σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά μας ότι στη ζωή μας τα πιθανά μας μειονεκτήματα μπορούν να λειτουργήσουν και ως δύναμη προς όφελός μας. Είναι τόσο σημαντικό να καταλάβουν ότι είναι μοναδικά και αναντικατάστατα και χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν τη ζωή τους και το χρόνο που τους δίνεται δημιουργικά.

Μακάρι να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους δικούς μας φόβους και να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα δοκιμάσουν ένα ριψοκίνδυνο άθλημα, θα πάνε στην άλλη άκρη του κόσμου για σπουδές ή ό,τι άλλο. Μακάρι τα παιδιά μας να ξέρουν ότι αν αποτύχουν, θα είμαστε εκεί να τα αγκαλιάσουμε, χωρίς να τα κριτικάρουμε. Να ξέρουν ότι τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε ένα παιδί που μέρα με τη μέρα γίνεται ένας ξεχωριστός άνθρωπος με δικές του προτιμήσεις, ταλέντα, αδυναμίες, φόβους, επιλογές.

Να ξέρουν ότι ευγνωμονούμε το Θεό που γεννήθηκαν και πως είναι οι δάσκαλοι μας για να γίνουμε και εμείς καλύτεροι μέσα από το μεγάλωμά τους.

Εκτός από ορθογραφία, υπολογιστές, ξένες γλώσσες ή αθλήματα ας τα μάθουμε και το παρακάτω…

“Be thankful, dream big, never give up.”

Να ευγνωμονείς, να ονειρεύεσαι μεγάλα πράγματα, να μην τα παρατάς ποτέ.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Κ.Δ.

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου

 

« Φεύγουν οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες

Φεύγουν οι μήνες, τα χρόνια, οι εποχές

Χρόνος που χάνεται, τρέχει, μνήμες χιλιάδες

Πώς να μετρήσεις τόσες στιγμές

Σε δύσεις, φεγγάρια, ξενύχτια με γέλιο ή κλάμα

Καφέδες, ποτά, κρυφή μοναξιά

Σε έρωτες, πάθη που σβήνουν, λάθη καβγάδες

Πώς να μετρήσεις, σε τι μια χρονιά

Μέτρα σε Αγάπη, μόνο σε Αγάπη

Ζήσε σε Αγάπη

Μετράω και ζω… για να Αγαπώ»

Rent, the musical

 

 

Προτείνω να το ακούσετε, όσο διαβάζετε τα παρακάτω!

 

Προπαραμονή πρωτοχρονιάς. Έξω βρέχει από χθες το πρωί, ασταμάτητα. Είναι καλή αυτή η βροχή. Θα μας βρει ο νέος χρόνος με καθαρούς δρόμους, με ξεπλυμένες αυλές, ποτισμένους κήπους. Μια ακόμα χρονιά τελείωσε. Μια νέα είναι έτοιμη να ξεκινήσει. Φέτος σκέφτομαι να μην αποφασίσω πάλι μακρινά ταξίδια, εκμάθηση εξωτικών δεξιοτήτων και εξειδικευμένα χόμπι. Λέω να αποφασίσω μόνο ότι είναι στο χέρι μου να τηρήσω.

 Έφτασε λοιπόν η στιγμή για τις 13 αποφάσεις για το 2013!

  1. Χαίρομαι την κάθε ημέρα του νέου χρόνου. Σταματώ να περιμένω να γίνει κάτι το συγκλονιστικό ή αναπάντεχο, προκειμένου να νιώσω ενθουσιασμό. Εξασκούμαι ώστε να νιώθω χαρούμενη αρκετές φορές μέσα στην ημέρα, ακριβώς όπως τα παιδιά μου.
  2. Αποφεύγω τους ανθρώπους που κινδυνολογούν και καταστροφολογούν συνεχώς. Ακριβώς όπως η υγιεινή τροφή μας κάνει καλό στην σωματική μας υγεία, οι «υγιεινές» σκέψεις κάνουν καλό στην ψυχή.
  3. Παρατηρώ περισσότερο τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, χωρίς να τους κρίνω.
  4. Παρατηρώ περισσότερο εμένα και τις δικές μου συμπεριφορές, χωρίς να με κρίνω.
  5. Δείχνω ακόμα περισσότερο την αγάπη μου στα παιδιά μου.
  6. Είμαι περισσότερο υπομονετική με τους γονείς μου που μεγαλώνουν και θέλουν και εκείνοι στοργή.
  7. Λέω την αλήθεια ακριβώς όπως τη νιώθω, ακόμη και αν ενοχλεί.
  8. Αφιερώνω χρόνο στους φίλους μου, επειδή με αυτούς θα κάνω γιορτές όταν τα πιτσιρίκια μου θα βγαίνουν μόνα τους έξω σε καμιά δεκαριά χρόνια.
  9. Βοηθώ ανθρώπους που δεν γνωρίζω προσωπικά, σε τακτική βάση.
  10. Μαθαίνω και θυμάμαι μέσα από τα παιδιά μου απλά πράγματα, όπως: όταν πέφτεις σηκώνεσαι αμέσως και συνεχίζεις το παιχνίδι- διεκδικείς αυτό που σου ανήκει - ζητάς ακριβώς αυτό που θέλεις.
  11. Φροντίζω να τρέφω την δημιουργικότητα των παιδιών μου, όσο τρέφω και το στομαχάκι τους. Παιδικά θέατρα, δραστηριότητες, παιχνίδι με φίλους, κατασκευές, οτιδήποτε είναι εφικτό κάθε εβδομάδα.
  12. Δείχνω περισσότερη κατανόηση στον αγαπημένο μου, γιατί ούτε εκείνος έχει κανένα ειδικό πτυχίο πατρότητας, στην πορεία μαθαίνει.
  13. Συνεχίζω να γράφω κάθε εβδομάδα το motherbook γιατί με κάνει να νιώθω και εγώ δημιουργική!

Εύχομαι το 2013 να είναι καλύτερη χρονιά από τις προηγούμενες. Να θυμόμαστε πως οι δρόμοι μπροστά μας παραμένουν ανοιχτοί και πως είμαστε πιο μεγάλοι, πιο δυνατοί και πιο σημαντικοί από τα καθημερινά μας θέματα. Να παραμείνουμε υγιείς, ψύχραιμοι και να μετράμε τις χρονιές μας με την ηχώ από τα γέλια των παιδιών μας, τις στιγμές καλοσύνης που ζήσαμε, την φιλία που μοιραστήκαμε, την αγάπη που πήραμε και δώσαμε.

Ευτυχισμένο 2013!

Κ.Δ.

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου

 

Από μικρή, μετράω τη ζωή μου με Χριστούγεννα. Ανέκαθεν ήταν για μένα η ωραιότερη εποχή του χρόνου. Ημέρες χαράς και γιορτής, με εκκλησία, στολισμό σπιτιού, σπιτικούς κουραμπιέδες και νόστιμα σοκολατάκια με δαμάσκηνο που φτιάχναμε μαζί με τη μαμά μου επάνω στην τραπεζαρία.

Είχα την τύχη να γεννηθώ μέσα σε μια μεγάλη οικογένεια – έχω τρία αδέρφια- και να ζήσω ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Θυμάμαι μυρωδιές από φρεσκοψημένα φαγητά, γέλια, πειράγματα και χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες από νωρίς. Θυμάμαι έντονα να συμμετέχουμε όλοι στο στρώσιμο του γιορτινού τραπεζιού, τον πατέρα μου να μας καλωσορίζει και να κάνουμε το σταυρό μας προτού ξεκινήσουμε το φαγητό και πολύ αργότερα, όταν πια είχαμε χορτάσει από λιχουδιές, να καθόμαστε όλοι μπροστά από το αναμμένο τζάκι και να αγκαλιαζόμαστε, να εκμυστηρευόμαστε, να χουζουρεύουμε.

Ήταν η εποχή που φιλιώναμε πάντοτε τα τσακωμένα αδέρφια, συγχωρούσανε οι γονείς μας και κάναμε μια νέα αρχή. Το πνεύμα των Χριστουγέννων γλιστρούσε πάντοτε κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου στο Χαλάνδρι και θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία τις εποχές αυτές. Λέγαμε τα κάλαντα με τρίγωνα, κουταλάκια και ταμπούρλα στους μεγάλους και μετά μπαίναμε στη σειρά και ο παππούς μου μας έδινε χαρτζιλίκι, με το οποίο αγοράζαμε συνήθως τα καλά μας παπούτσια.

Δεν θυμάμαι πολλά δώρα τα Χριστούγεννα. Η μαμά μου άφηνε από ένα δώρο για τον καθένα μέσα στο τζάκι -γιατί κάτω από το δέντρο ήθελε να βάζει σκούπα(!)- αλλά δεν ήταν αυτό το νόημα της γιορτής. Οι καλεσμένοι στο σπίτι μας έφερναν γλυκά ή λουλούδια και όχι σακούλες από παιχνιδάδικα όποτε έρχονταν για επίσκεψη. Ο Άγιος Βασίλης ερχόταν μια ημέρα μέσα στις γιορτές.

 

Τα παιδιά μου ανοίγουν δώρα δεκαπέντε φορές μέσα στο διάστημα των εορτών. Όλοι οι φίλοι που έρχονται φέρνουν και από ένα παιχνιδάκι και αντίστοιχα το ίδιο κάνουμε και εμείς όποτε πηγαίνουμε σε εκείνους. Αγοράζουμε από ζαχαροπλαστεία μελομακάρονα και κουραμπιέδες γιατί «είναι πολύ κούραση και δεν προλαβαίνουμε» και συχνά κοιμόμαστε μέχρι αργά την ημέρα των Χριστουγέννων, γιατί έχουμε ξενυχτήσει στο ρεβεγιόν. Τα παιδιά μας λένε τα κάλαντα με συνοδεία ενηλίκων ή καθόλου.

Το πνεύμα όμως των Χριστουγέννων γλιστράει ακόμη κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου. Τα βράδια διαβάζω στα παιδιά μου χριστουγεννιάτικες ιστορίες, στολίζουμε το δέντρο και την ημέρα της μεγάλης γιορτής εξακολουθούμε να μαζευόμαστε όλοι μαζί. Μαγειρεύω εγώ τώρα πια, αλλά τα πιτσιρίκια μου λένε ακόμη τα κάλαντα στον πατέρα μου που είναι φέτος 93 ετών. Είναι ακόμη η εποχή που φιλιώνω με τα αδέρφια μου και κάνω σπιτικά σοκολατάκια με την κόρη μου. Αγοράζω όμως τα υπόλοιπα, γιατί όντως είναι νοστιμότερα από το ζαχαροπλαστείο!

Οι εποχές αλλάζουν και το ίδιο και οι παραδόσεις. Το νόημα όμως της γιορτής παραμένει το ίδιο. Η αγάπη και η ελπίδα. Η αγάπη για τον πλησίον μας και η ελπίδα πως ο νέος χρόνος θα είναι καλύτερος από αυτόν που φεύγει. Φέτος είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που υπάρχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ, να μετριάσουμε τα άσκοπα δώρα κι αυτά τα δέκα ευρώ να σκεφτούμε πού θα τα διαθέσουμε. Να μαζευτούμε παρέες και φίλοι και αντί να ανταλλάσσουμε πλαστικά κινέζικα παιχνίδια, να δώσουμε το ποσό αυτό σε κάποιον που γνωρίζουμε ότι έχασε τη δουλειά του ή δυσκολεύεται να επιβιώσει. Να ξεκαθαρίσουμε τις ντουλάπες μας και να έρθουμε σε επαφή με οργανώσεις εθελοντών που έχουν ανεπτυγμένο δίκτυο, για να διοχετεύουν ο,τιδήποτε περισσεύει σε αυτούς που το χρειάζονται. Να εξηγήσουμε στα παιδιά μας ότι το αρκουδάκι που έχουν καταχωνιασμένο στο ράφι, μπορεί να είναι πηγή χαράς για κάποιο συνομήλικο τους. Χωρίς ενοχή. Με συνείδηση.

Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, ας εκτιμήσουμε τις στιγμές με τους αγαπημένους μας την ημέρα της γιορτής. Να θυμηθούμε πως γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού στον κόσμο μας, το χαρμόσυνο μήνυμα της ελπίδας. Να αντλήσουμε δύναμη και αισιοδοξία από το μήνυμα αυτό. Να αγκαλιάσουμε πιο πολύ τα πιτσιρίκια μας, να πούμε όμορφα λόγια στους φίλους μας, να πάρουμε τηλέφωνο όσους ζούνε μακριά, να στείλουμε κάρτες, να χαρίσουμε σε αγνώστους να πούμε και ένα μπράβο στους εαυτούς μας για όλα όσα κάνουμε κάθε μέρα και να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά που έχουμε στις ζωές μας. Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας!

 

Υ.Γ.

Στο διαδίκτυο αλλά και στο facebook υπάρχει η σελίδα του Human Grid.(www.humangrid.gr)

Είναι μια προσπάθεια που καταγράφει επάνω σε ένα χάρτη της Αθήνας όλες τις οργανώσεις εθελοντών που δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς. Μπορείτε να βρείτε ποια υπάρχει κοντά σας και να επικοινωνήσετε μαζί τους. Αξίζει τον κόπο.

Κ.Δ.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…