×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1170

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
 
9.00 πμ
Χρειάζεται να φύγω για τη δουλειά μου. Ο τρίχρονος γιος μου, έχει βγει μαζί μου ως την εξώπορτα και με τραβάει από το χέρι. «Χέλω μπέλα…έγια μαμάκι πάμε» Θέλει να τον πάω στην κοντινή παιδική χαρά. Σκύβω ήρεμα στο ύψος του και το εξηγώ ότι δεν μπορώ να τον πάω στις κούνιες γιατί χρειάζεται να πάω στο γραφείο μου και πως θα γυρίσω νωρίς και πως μπορούμε να πάμε αύριο μαζί.
 Με κοιτάζει σοβαρός – σοβαρός και αποφαίνεται «Είχαι πολύ κακία μαμά.» Μου γυρνάει την πλάτη και φεύγει.
Τα έχω κάνει όλα σωστά θεωρητικά. Ξύπνησα νωρίτερα και πήγαμε μαζί να πάρουμε ψωμί από το φούρνο. Του διάβασα μια ιστορία όσο έπινε γάλα. Του μίλησα σταθερά και ήρεμα, στο ύψος του, χωρίς φωνές. Στο αυτοκίνητο κλαίω μέχρι να φτάσω στο γραφείο.
 
6.00μμ
Η κόρη μου χρειάζεται να κάνει τα μαθήματά της. Έχει ήδη γράψει και απλά χρειάζεται να κάνουμε τον έλεγχο. Θέλει να πάμε και στον παιδότοπο. Την παροτρύνω να συνεργαστούμε, να τελειώσει γρήγορα και να τα πάω και τα δύο μαζί να παίξουνε. Δύο ώρες μετά που επιτέλους τελειώνει, είναι αργά πια για να φύγουμε. Της εξηγώ ότι αν είχε στρωθεί τόση ώρα που την παρακαλούσα θα προλαβαίναμε, αλλά τώρα όχι. Με κοιτάζει θυμωμένη και μου λέει «Είσαι πολύ κακιά μαμά.»
 
Μέσα σε μια εβδομάδα, μέτρησα είκοσι φορές που τα παιδιά μου με αποκαλέσανε κακιά μαμά. Μπορεί να σας λέω και λίγες. Όποτε βάζω όρια, λέω όχι ή δεν τα υπηρετώ προκειμένου να κατακτήσουν την αυτονομία τους, με βαφτίζουν κακιά και μου γυρνούν την πλάτη.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι φοβερά δύσκολο να διδάσκεις όλη ημέρα είτε με το λόγο, είτε με τη συμπεριφορά σου. Είναι κοπιαστικό και συχνά με εξοντώνει να τα μαθαίνω καλούς τρόπους, να είναι τολμηρά αλλά και προσεκτικά, ευγενικά, να μοιράζονται, να μη δέρνονται, να συνεργάζονται, να, να, να… και όλα τα παραπάνω διατηρώντας τη ψυχραιμία μου, το χιούμορ μου και αφήνοντας στην άκρη όλα τα προσωπικά μου ζητήματα.
Με δουλειά και δύο μικρά παιδιά η έννοια του προσωπικού χρόνου ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ σκέφτομαι αν τα έκανα καλά σήμερα. Μήπως τα αδίκησα, μήπως τους φώναξα, μήπως δεν τα αφουγκράστηκα στη στενοχώρια τους, μήπως έγινε κάτι στο σχολείο και δεν το έμαθα, μήπως χίλια δυο πράγματα. Νιώθω αληθινά εξαντλημένη όταν μετά από όλη αυτή την προσπάθεια είναι δυσαρεστημένα.
 
Για αυτό και σήμερα αποφάσισα κάτι σπουδαίο. Θα ασχοληθώ λίγο περισσότερο με εμένα. Θα μου χαρίσω λίγη ξεκούραση και λίγη προσοχή. Θα πάω να κάνω κάτι που μου αρέσει και με αναζωογονεί. Για να μπορέσω να επιστρέφω με όρεξη πίσω στα πιτσιρίκια μου.
Δεν είμαι κακιά μαμά. Απλά είμαι κουρασμένη μαμά και οι κουρασμένες μαμάδες κάνουν συχνότερα λάθη. Τα παιδιά μου δεν είναι υποχρεωμένα να είναι όλη μέρα χαρούμενα επειδή εγώ κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Δικαιούνται να νιώσουν εκνευρισμό, θυμό ή απογοήτευση. Για αυτό και την επόμενη εβδομάδα θα μου δώσω άδεια από το αυστηρό πρόγραμμα και θα είμαι χαλαρή. Για αλλαγή σκέφτομαι να μη γυρίσω ένα απόγευμα, τρέχοντας με την ψυχή στο στόμα στο σπίτι μετά τη δουλειά. Να πάω μια βόλτα στην Πλάκα, στα Αναφιώτικα και να περπατήσω όσο αντέχω. Να κλείσω ραντεβού για τη μαστογραφία που δεν έχω πάει εδώ και μήνες.  Να κάνω κάτι εξωφρενικό, όπως να πάω θέατρο με μια φίλη μου μέσα στην εβδομάδα! Να ξαναρχίσω τη γυμναστική για να τα βγάζω πέρα με τα θηριάκια μου. Να με φροντίσω, γιατί με έχω παραμελήσει.
 
Μου αρέσει να είμαι μαμά. Καμαρώνω και χαίρομαι για τα πιτσιρίκια μου. Δεν μου αρέσει όμως να είμαι αποκλειστικά και μόνο μαμά.
Καλή εβδομάδα σε όλους!

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
 
Το αγόρι από την χώρα του «Τώρα» και το κορίτσι από τη χώρα του «Αργότερα» αποφάσισαν να επισκεφτούν τη χώρα της «Στιγμής» και να μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.
Το κορίτσι πρότεινε να καθίσουν ένα χρόνο στη χώρα της «Στιγμής», προκειμένου να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. Το αγόρι πίστευε πως τρεις ημέρες είναι αρκετές. Τελικά συμφώνησαν να ταξιδέψουν ελεύθερα, χωρίς πρόγραμμα και να αποφασίσουν ανάλογα με το τι θα προκύψει.
Η χώρα της «Στιγμής» ήταν ένας τόπος ευλογημένους από τους Θεούς. Στην ουσία ήταν πολύ μεγάλο νησί, περιστοιχισμένο από γαλαζοπράσινη θάλασσα, που συνδεόταν με τον υπόλοιπο κόσμο, μέσω μιας τεράστιας γέφυρας από ατσάλι που άλλαζε χρωματισμούς ανάλογα με το φως του ήλιου.
Στα σύνορα της χώρας δεν υπήρχαν αστυνομικοί, ούτε φύλακες. Υπήρχε ωστόσο μια παράξενη πύλη, σαν αψίδα, από όπου έπρεπε να περάσουν όλοι όσοι ήθελαν να επισκεφτούν το μέρος. Αρκετοί από τους ανθρώπους που έφταναν στα ιδιότυπα αυτά σύνορα, έκαναν μεταβολή και έφευγαν. Όσοι προχωρούσαν, έβρισκαν στη συνέχεια το μεγάλο σταθμό του τρένου που οδηγούσε στην πρωτεύουσα, κιόσκια με πληροφορίες, καταστήματα και ενοικιαζόμενα οχήματα.
Τα παιδιά επιβιβάστηκαν στο τρένο και παρατηρούσαν με περιέργεια γύρω τους. Δεν υπήρχαν αριθμημένες θέσεις στα εισιτήρια, ωστόσο όλοι οι επιβάτες είχαν βολευτεί χωρίς προβλήματα. Οι εναλλαγές στο τοπίο, όπως αυτό άλλαζε καθώς το τρένο ανέπτυσσε ταχύτητα ήταν εντυπωσιακές. Δεν υπήρχαν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, μα ούτε μόνο αγροί. Από μακριά τα παιδιά είδαν τα φώτα της πρωτεύουσας, χτισμένης στη σκιά του μεγάλου βουνού από όπου ανέβλυζε η φημισμένη πηγή με το νερό.
Η πρώτη εβδομάδα κύλησε γρήγορα. Είδαν τα μουσεία της χώρας, όπου δεν βρίσκονταν μόνο πίνακες παλιών ζωγράφων, αλλά και πίνακες που ζωγράφιζαν εκείνη τη στιγμή μαθητές από τις Ακαδημίες Τεχνών. Τριγύρισαν στα πάρκα και τις πλατείες και κρατούσαν σημειώσεις από όλα όσα τους εντυπωσίαζαν. Δεν έβλεπαν κάδους σκουπιδιών στους δρόμους, αδέσποτα ζώα ή ανθρώπους να ζητούν ελεημοσύνη. Δεν άκουγαν κόρνες, ούτε συναγερμούς. Ωστόσο η πόλη ήταν δραστήρια, ζωντανή με πολύ κόσμο που δούλευε, διασκέδαζε και έκανε μετακινήσεις. Πολλοί άνθρωποι έκαναν ασυνήθιστα επαγγέλματα. Τα παιδιά γνώρισαν Γλύπτες Μπαλονιών, Σχεδιαστές Αερόστατων, Εκπαιδευτές Ανακάλυψης Φυσικών Ταλέντων, Απαντητές Σπάνιων Ερωτήσεων, Αρχιτέκτονες Εναέριων Παιδότοπων, Διασκεδαστές Εκμάθησης Μαθηματικών, Δασκάλους Εφαρμοσμένης Ευγένειας, Μη Εγωκεντρικούς Συγγραφείς, Φροντιστές Τρυφερότητας Ζώων  και άλλους πολλούς.
Ανέβηκαν ακόμη στο βουνό και ήπιαν νερό από την πηγή. Τους φάνηκε κρύο και με ωραία γεύση, μα δεν κατάλαβαν κάτι παραπάνω. Συμμετείχαν στις γιορτές που γίνονταν την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα σε όλες τις γειτονιές της πόλης. Ακόμη και όταν έβρεχε οι γιορτές γίνονταν και πάλι έξω, κάτω από πολύχρωμες μεγάλες ομπρέλες μαζί με σόμπες και δυνατή μουσική και με τα πιτσιρίκια να τσαλαβουτούν στη λάσπη μέχρι που χόρταιναν παιχνίδι. Τις βροχερές ημέρες δεν έλειπαν από τις γιορτές ούτε οι Πωλητές Αναπάντεχων Λιχουδιών, οι οποίοι έστηναν άνετα κιόσκια με παιδικά καρεκλάκια και πουλούσαν παγωτό φράουλα με 35 διαφορετικά σιρόπια, λιωμένη σοκολάτα χωρίς κουταλάκι, πολυβιταμινούχα ζελεδάκια και μαλλί του παππού (είναι σαν το μαλλί της γριάς, αλλά με άλλο όνομα, για να μην είναι παραπονεμένοι οι παππούδες).
Οι ημέρες κυλούσαν ευχάριστα για τα δύο παιδιά, που χωρίς να το καταλάβουν είχαν αρχίσει να εναρμονίζονται στους χρόνους. Ούτε το κορίτσι από τη χώρα του «Αργότερα» ήθελε τόση πολλή ώρα για να αποφασίσει, ούτε το αγόρι από τη χώρα του «Τώρα» ήταν πια τόσο βιαστικό. Ωστόσο, δεν είχαν καταφέρει ακόμη να εντοπίσουν την αιτία που οι άνθρωποι στη χώρα της «Στιγμής» ζούσαν τόσο ευτυχισμένα.
Για αυτό αποφάσισαν να ζητήσουν ακρόαση από το Μεγάλο Άρχοντα των Νερών στο Παιδικό Κοινοβούλιο.
{Α, βέβαια δεν σας το είπα ακόμη… Τη χώρα αυτή την κυβερνούσε ένας πρωθυπουργός με κανονικό συμβούλιο, οι οποίοι όμως ήταν υπόλογοι στον Μεγάλο Άρχοντα των Νερών, που ήταν ο πιο σοφός άνθρωπος όλης της χώρας και στο Παιδικό Κοινοβούλιο. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, έπαιρναν τακτικά μέρος στις συνελεύσεις του Παιδικού Κοινοβουλίου για να είναι ενήμεροι για τα θέματα που απασχολούσαν τα παιδιά της χώρας. Το πιο σημαντικό ήταν, ότι το όργανο αυτό είχε τη δικαιοδοσία να εισηγηθεί την αποπομπή οποιουδήποτε μέλους της κυβέρνησης  έκριναν τα παιδιά ότι είχε χάσει τη δημιουργικότητα του, την όρεξή για παιχνίδι και τη χαρά να προσφέρει. Το Παιδικό Κοινοβούλιο συνεδρίαζε πάντα υπό την προεδρία του Μεγάλου Άρχοντα για να αποφεύγεται ο ασταμάτητος μαξιλαροπόλεμος και να τηρούνται οι διαδικασίες.}
Το αγόρι από την χώρα του «Τώρα» και το κορίτσι από τη χώρα του «Αργότερα» έφτασαν ένα όμορφο πρωινό στο κιόσκι δίπλα από τη μαγική Πηγή, όπου θα συναντούσαν τον Μεγάλο Άρχοντα των Νερών και κάθισαν στη δροσερή σκιά των δίδυμων πλατανιών που βρίσκονταν εκεί αιώνες. Είχαν φορέσει τα καλά τους, είχαν ετοιμάσει τις ερωτήσεις τους και περίμεναν με μεγάλη αγωνία την επίσημη πομπή.
Με έκπληξη είδαν έναν ηλικιωμένο κύριο με λευκή γενειάδα να ανεβαίνει με σταθερό βηματισμό το φιδογυριστό μονοπάτι που οδηγούσε στο σκιερό κιόσκι, μόνος του και να κάθεται χαμογελαστός κοντά τους.
Τα παιδιά του μίλησαν για τις χώρες τους και όλα όσα τα εντυπωσίασαν στη « Στιγμή». Είχαν τόσες, μα τόσες απορίες! Ο σεβάσμιος άρχοντας τα άκουγε αμίλητος με προσήλωση. Αφού τελείωσαν, τότε τους είπε:

  • Μονάχα ένας τρόπος υπάρχει για να μάθετε όσα με ρωτάτε. Να φοιτήσετε για ένα ολόκληρο χρόνο στην τελευταία τάξη μιας Ακαδημίας Ολοκληρωμένων Ανθρώπων. Αυτή η εξαίρεση θα γίνει μονάχα για εσάς τους δύο και θα πρέπει να μου ορκιστείτε ότι δεν θα αποκαλύψετε ποτέ σε κανέναν όσα μάθετε για το Μυστικό της Πηγής, την ημέρα της αποφοίτησής σας.

Τα παιδιά συμφώνησαν αμέσως με μεγάλη συγκίνηση. Ένιωθαν πως ένας καινούργιος δρόμος άνοιγε μπροστά τους. Ευχαρίστησαν θερμά τον Άρχοντα και συμφώνησαν να τον ξαναδούν σε ένα χρόνο ακριβώς, στο ίδιο σημείο, αφού θα είχαν ολοκληρώσει την πορεία τους.
 Το αγόρι από την χώρα του «Τώρα» και το κορίτσι από τη χώρα του «Αργότερα» ξεκίνησαν την επόμενη κιόλας ημέρα τα μαθήματά τους. Η Ακαδημία Ολοκληρωμένων Ανθρώπων δεν έμοιαζε καθόλου με σχολείο. Βρισκόταν χτισμένη, όπως οι περισσότερες Ακαδημίες άλλωστε, στη μέση ενός καταπράσινου λιβαδιού και θύμιζε παλιό αρχοντικό εξοχικό. Στον εξωτερικό χώρο, υπήρχαν στάβλοι με άλογα, ένα θερμοκήπιο για το μάθημα της Κηπουρικής και μια λίμνη για την Κολύμβηση. Υπήρχε ακόμη ένα γήπεδο για κυνήγι χαμένου θησαυρού και ένα ξεχωριστό κτήριο για το μάθημα της Δημιουργικής Αυτοφροντίδας. Εκεί τα παιδιά διδάσκονταν μαγειρική και ζαχαροπλαστική, πώς να εκτελούν απλές οικιακές εργασίες, την παρασκευή βιολογικών απορρυπαντικών, αρχές Σωστής Διατροφής καθώς και Οικιακό Προϋπολογισμό. Κάθε μήνα τα παιδιά χωρίζονταν σε «οικογένειες» και έπαιρναν ένα εικονικό χρηματικό ποσό με το οποίο έπρεπε να καλύψουν όλες τις δοθείσες ανάγκες της «οικογένειας» όπως τροφή, στέγαση, εκπαίδευση, περίθαλψη και άλλες. Στη συνέχεια τα παιδιά «αγόραζαν» μέσω των υπολογιστών τους εικονικά αγαθά, πλήρωναν λογαριασμούς και στο τέλος του μήνα έπαιρναν αστέρια για την επίδοσή τους.  Το μάθημα αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί μετρούσε συνολικά το 50% της συνολικής αστεροβαθμολογίας των παιδιών και άρα καθόριζε το ύψος του χρηματικού ποσού που θα λάμβαναν μετά την αποφοίτηση.
Στο εσωτερικό της Ακαδημίας εκτός από τις απλές αίθουσες -Μουσικής, εργαστήρι Σχεδίου, ένα μικρό Θέατρο- και τα συνηθισμένα εργαστήρια Χημείας και Φυσικής, υπήρχαν ακόμη πολλές περίεργες αίθουσες. Υπήρχε χώρος για Διαλογισμό και Τέχνη Αναπνοής, εργαστήριο Οραματισμού, και αίθουσα Συγχώρεσης.
 Τα μαθήματα ξεκινούσαν το πρωί και τελείωναν νωρίς το απόγευμα. Υπήρχαν ακόμη και κοιτώνες για τα παιδιά που έμεναν μακριά ή τους φιλοξενούμενους, όπως ήταν οι ήρωες της ιστορίας μας.
Ο χρόνος κύλησε με εκπλήξεις, ανατροπές καινούργιες εμπειρίες και χωρίς στιγμή βαρεμάρας για το αγόρι από την χώρα του «Τώρα» και το κορίτσι από τη χώρα του «Αργότερα». Προσαρμόστηκαν με ευκολία και έκαναν καινούργιες φιλίες. Έμαθαν απλούς τρόπους να εξωτερικεύουν με ευγένεια την άποψη τους και να θέτουν όρια. Βίωσαν τη χαρά να παίρνουν 7 αστέρια (άριστα) στο μάθημα της Αντιμετώπισης Φόβου. Μάθανε πράγματα που δώδεκα χρόνια στα σχολεία της χώρας τους δεν είχαν καν φανταστεί ότι υπάρχουν.
Ο χρόνος κυλά διαφορετικά όταν κάνεις κάτι που σε αναζωογονεί και η λαμπρή ημέρα της αποφοίτησης έφτασε. Οι δύο νεαροί έφηβοι ήταν γεμάτοι ανυπομονησία, γιατί σήμερα θα μάθαιναν επιτέλους το μεγάλο μυστικό που κρυβόταν μέσα στο νερό της Πηγής και έκανε τους κατοίκους στη χώρα της στιγμής να παθαίνουν χρόνια ευγνωμοσύνη. Παρά τη μεγάλη τους αγωνία ωστόσο, ένιωθαν και θλίψη γιατί σύντομα θα έφευγαν από τη ¨Στιγμή¨ να επιστρέψουν πίσω στις πατρίδες τους, που τώρα τους φάνταζαν απόμακρες και ξένες.
Πήγανε στο ίδιο σημείο ακριβώς, δίπλα στη μαγική Πηγή και σύντομα έφτασε κοντά τους ο Μεγάλος Άρχοντα των Νερών. Αφού κάθισαν για λίγο αμίλητοι από τη συγκίνηση ο σοφός τους είπε:

  • Ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω το μυστικό της χώρας μας, αυτό που τόσο λαχταράτε να μάθετε. Πρώτα όμως θα σας κάνω από μια ερώτηση, για να δω τι μάθατε τον περασμένο χρόνο στην Ακαδημία μας.

Τα παιδιά έγνεψαν καταφατικά και ο σοφός ρώτησε πρώτα το αγόρι από τη χώρα του ¨Τώρα¨:

  • Πες μου, τι πιστεύεις ότι είναι πιο σημαντικό: Να λες πάντα την αλήθεια ή να σκέφτεσαι πρώτα να μην απογοητεύσεις κάποιον με κάτι που θα του πεις;

Το αγόρι σκέφτηκε για λίγο και ύστερα απάντησε:

  • Η αλήθεια που θα πω θα είναι η δική μου αλήθεια. Μα αν αυτή πιστεύω, αυτή πρέπει να πω. Μόνο τον τρόπο μου θα φροντίσω – να είναι ήπιος αν τα λόγια μου απογοητεύσουν.

Τότε ο σοφός γύρισε στο κορίτσι από τη χώρα του ¨Αργότερα¨:

  • Πες μου, αν κάποιος σου πει μια αλήθεια που σε απογοητεύσει μα βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πως ισχύει, θα πληγωθείς;

Το κορίτσι απάντησε, συλλογισμένα:

  • Θα νιώσω ευγνωμοσύνη, γιατί έτσι θα με βοηθήσει να πάω παρακάτω στη ζωή μου.

Τότε, ο σοφός γέμισε από την Πηγή δυο κούπες καθάριο νερό και πρόσφερε από μια σε κάθε παιδί. «Πιείτε!», τα ενθάρρυνε. Τα παιδιά ήπιαν αργά το νερό και ύστερα τον κοίταξαν. Ο σοφός τα κοίταξε κατάματα και είπε:

  • Το μυστικό που περιμένετε να ακούσετε δεν είναι τίποτα από όσα φαντάζεστε. Η Πηγή μας είναι μια απλή βουνίσια πηγή με γάργαρο, καθάριο νερό. Η διαφορά είναι πως πριν πολλά χρόνια μια παρέα παιδιών τότε – ανάμεσά τους και εγώ – αποφασίσαμε να τη βαφτίσουμε Μαγική. Η πεποίθηση μας αυτή περνάει στα παιδιά μας από γενιά σε γενιά και έτσι όλοι οι κάτοικοι της χώρας γεννιούνται και μεγαλώνουν με την πεποίθηση ότι «Στον κόσμο μου, όλα είναι καλά». Δεν χρειαζόμαστε φύλακες, γιατί είμαστε ασφαλείς. Δεν χρειαζόμαστε φάρμακα, γιατί είμαστε υγιείς. Κρατάμε την επαφή με την παιδικότητά μας μέχρι που γερνάμε. Ζούμε την κάθε μας στιγμή, όπως τα παιδιά. Ανακαλύπτουμε το ταλέντο μας και το κάνουμε επάγγελμα, για να παίζουμε καθημερινά. Αποδεχόμαστε το διαφορετικό εύκολα, διασκεδάζουμε με τις αναπάντεχες εκπλήξεις και αφηνόμαστε στη ροή της ζωής σαν τα παιδιά. Στις περισσότερες χώρες, έχω ακούσει, οι γονείς παροτρύνουν τα παιδιά τους να μιλήσουν μέχρι τα δύο τους χρόνια και μετά τους επιβάλλουν να σωπάσουν. Εμείς αφήνουμε τα παιδιά μέσα μας να μιλάνε. Και αφήνουμε τα βιολογικά μας παιδιά που γεννιούνται ούτως ή άλλως πιο εξελιγμένα να μας δείξουν το δρόμο. Εύχομαι, παιδιά μου, να μη σας απογοήτευσα. Μπορείτε να μοιραστείτε τη γνώση με όποιον εσείς κρίνετε ότι το αξίζει. Η αλήθεια και η πραγματική γνώση αγαπούν το φως. Είστε οι πρώτοι ξένοι που το μαθαίνουν. Χαίρομαι που έζησα τόσο, ώστε να το δω.

Τα παιδιά τον κοίταξαν βουρκωμένα και ύστερα σηκώθηκαν και τον αγκάλιασαν. Ύστερα τον ευχαρίστησαν για όλα, τον αποχαιρέτησαν και πήραν το δρόμο του γυρισμού. Ξαφνικά είχαν πεθυμήσει τους γονείς και τους φίλους τους. Ξαφνικά η ελπίδα είχε γεννηθεί.
Ένιωθαν πως είχαν τόσα πολλά να κάνουν. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, που θα την πούμε μια άλλη φορά.
Να θυμάστε μόνο ότι σίγουρα… έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
 
Μια φορά και ένα καιρό, ζούσε στη χώρα του «Αργότερα» ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι αυτό, όπως και όλοι οι κάτοικοι της παράξενης αυτής  χώρας, έκανε τα πάντα αργότερα. Ξυπνούσε το πρωί, αλλά δεν έστρωνε το κρεβάτι της, γιατί θα το έκανε αργότερα. Όταν γυρνούσε από το σχολείο δεν διάβαζε τα μαθήματά της, γιατί και αυτά θα τα έκανε αργότερα. Φυσικά και το βράδυ, κοιμότανε πάντα αργότερα, για αυτό και το πρωί ξυπνούσε αργότερα και ούτω κάθε εξής.
Η συμπεριφορά της μικρής δεν ήταν παράξενη για τη χώρα αυτή που την κατοικούσαν οι πιο αναβλητικοί άνθρωποι του κόσμου. Το πρωί τα μαθήματα ξεκινούσαν πάντα τουλάχιστον μια ώρα αργότερα, ενώ και τα μαγαζιά συχνά έμεναν κλειστά μέχρι τις 10 ή και αργότερα. Οι παράξενοι κάτοικοι της χώρας άφηναν τις περισσότερες δουλειές τους μισοτελειωμένες. Τα ρούχα τους ήταν σχεδόν σιδερωμένα και τα σπίτια τους κάπως ακατάστατα, μια και ότι ξεκινούσαν το άφηναν στη μέση. Τα πάρκα ήταν με φυτά, αλλά χωρίς παγκάκια και στρωμένα μονοπάτια. Οι δρόμοι είχαν άσφαλτο, μα όχι φανάρια και ακόμα και στο αεροδρόμιο της χώρας τα αεροπλάνα έκαναν συχνά γύρους μέχρι να αποφασίσει ο υπεύθυνος εναέριας κυκλοφορίας να δώσει άδεια για προσγείωση.
Το πιο περίεργο όμως σε αυτή τη χώρα ήταν πως οι κάτοικοι ανέβαλλαν συχνά για αργότερα να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.
«Θα ήθελα να πάω ένα μακρινό ταξίδι. Αλλά όχι, τώρα δεν γίνεται. Ίσως του χρόνου…»
«Πόσο θέλω να αλλάξω δουλειά. Να βρω κάτι αληθινά ενδιαφέρον. Μα τώρα είναι δύσκολες εποχές. Άστο καλύτερα για αργότερα…»
Η μικρή μας ηρωίδα θεωρούσε απόλυτα φυσιολογική αυτή την κατάσταση και ποτέ δεν είχε αναρωτηθεί γιατί τα πράγματα συνέβαιναν έτσι. Μέχρι που μια μέρα, τους ανακοίνωσαν στο σχολείο πως στα πλαίσια ενός προγράμματος ανταλλαγής μαθητών, κάθε παιδάκι θα φιλοξενούσε για μια εβδομάδα στο σπίτι του κάποιο συνομήλικο μαθητή από μια διαφορετική χώρα.
Το κοριτσάκι που δεν είχε αδερφάκια -γιατί οι γονείς δεν το αποφάσιζαν μέχρι που πια δεν μπορούσαν- ένιωσε μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό. Δεν είχε φίλους από άλλα μέρη, γιατί κάθε χρονιά η οικογένειά της ήθελε να πάνε ένα ταξίδι, για να δούνε και άλλα μέρη, μα όλο το ανέβαλλαν τελικά κατέληγαν πάντα στο χωριό. Για πρώτη φορά μετρούσε ανυπόμονα τις ημέρες μέχρι να έρθει ο νέος της φίλος.
Το αγοράκι που τελικά ήρθε στο σπίτι της, ήταν ένα έξυπνο, κοκκινομάλλικο πιτσιρίκι από τη χώρα του «Τώρα». Στον τόπο του οι άνθρωποι έπαιρναν αποφάσεις γρήγορα και ήταν πολύ δυναμικοί. Πραγματοποιούσαν τις ιδέες τους χωρίς δισταγμό και ζούσανε την κάθε ημέρα στο έπακρο με ένταση και έντονους ρυθμούς. Δεν σταματούσαν να ανακαλύπτουν γεμάτοι ενθουσιασμό νέα πράγματα, να ταξιδεύουν να ενημερώνονται. Ήταν τόσο απορροφημένοι στην υπερπροσπάθειά τους να τα χωρέσουν όλα σε μια ημέρα που το βράδυ έπεφταν εξαντλημένοι για ύπνο. Είχαν τόσο άγχος να προλάβουν τα πάντα, που στο τέλος δεν ευχαριστιόντουσαν τίποτα γιατί την ώρα που έκαναν κάτι το μυαλό τους ήδη ταξίδευε στα επόμενα σχέδια χωρίς να απολαμβάνουν τις κατακτήσεις τους.
Τα δύο παιδιά θα μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο για αυτή την εβδομάδα της φιλοξενίας. Το αγόρι ενθουσιάστηκε που το πρωί δεν ξύπνησε στην ώρα του και κανείς δεν τον πίεσε να φάει το πρωινό του ακριβώς στις 7.15. Το κοριτσάκι χάρηκε που ο νέος της φίλος της μάθαινε ένα σωρό καινούργια πράγματα και την παρότρυνε με ανυπομονησία να κάνουν μαζί ένα σωρό πράγματα.
Η εβδομάδα κύλησε γρήγορα, και τα χρόνια επίσης. Τα παιδιά μεγάλωσαν και συνέχισαν να ανταλλάσουν μεταξύ τους  email και επισκέψεις. Οι επισκέψεις τους όμως διαρκούσαν λίγο. Το κορίτσι δεν άντεχε παραπάνω από τρεις ημέρες τις ταχύτητες στη χώρα του «Τώρα». Απορούσε που οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν διαρκώς με ακουστικά στα αυτιά για να προλαβαίνουν τα τηλεφωνήματα, και κοιμόντουσαν ελάχιστα. Το αγόρι πάλι δεν έβλεπε την ώρα να φύγει από τη χώρα του «Αργότερα», όπου όλα είχαν απελπιστικά αργούς ρυθμούς.
Τότε, μια ξαφνική είδηση τάραξε τη ζωή των παιδιών. Όλοι μιλούσαν ξαφνικά για ένα νέο τόπο, τη χώρα της «Στιγμής». Εκεί οι άνθρωποι λογάριαζαν αλλιώς το χρόνο. Δεν ήταν αναβλητικοί σαν τη χώρα του «Αργότερα», ούτε όμως και αγχωτικοί σαν τους γείτονές τους στη χώρα του «Τώρα». Πραγματοποιούσαν τα όνειρά τους και ευχαριστιόντουσαν ότι και αν έκαναν. Το μυστικό λένε κρυβότανε σε μια μαγική πηγή, από όπου οι κάτοικοι προμηθεύονταν το νερό της. Όποιος έπινε από το νερό αυτό κατάφερνε να βλέπει την ομορφιά που έκρυβε μέσα της η κάθε στιγμή. Για αυτό και οι άνθρωποι εκεί χαμογελούσαν πολύ και αγαλλίαζαν στη θέα πολύ απλών πραγμάτων. Όταν είχε λιακάδα, μα και όταν έβρεχε γιατί μύριζε όμορφα το χώμα. Όταν έβλεπαν παιδιά να παίζουν και πουλιά να πετούν. Όταν άκουγαν τον ήχο από τα κύματα στη θάλασσα και όταν μύριζαν την παγωμένη καθαρότητα του χιονιού στα βουνά.
Η σημαντικότερη συνέπεια της χρόνιας χρήσης του νερού αυτού δημιούργησε στους κατοίκους της χώρας της «Στιγμής» μια ανίατη κατάσταση, την ευγνωμοσύνη. Φήμες αναφέρουν ότι λόγω της ευγνωμοσύνης οι άνθρωποι εκεί αρρώσταιναν λιγότερο και ζούσαν περισσότερα χρόνια. Τα παιδιά μεγαλώνανε ελεύθερα και ασφαλή και οι μεγάλοι θεωρούσαν την ψυχαγωγία εξίσου σημαντική με την τροφή. Στα σχολεία τους διδάσκονταν περίεργα μαθήματα. Μαθαίνανε κηπουρική και την τέχνη της αναπνοής. Διδάσκονταν αστρονομία και μαθηματικά. Αρχές φιλοσοφίας, αλλά και πώς να μαγειρεύουν απλά φαγητά και να οδηγούν με ασφάλεια. Τα σχολεία τους τα ονόμαζαν Ακαδημίες Ολοκληρωμένων Ανθρώπων και όταν τα παιδιά αποφοιτούσαν έπαιρναν από το κράτος ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για να ξεκινήσουν τη ζωή τους.
Το αγόρι από την χώρα του «Τώρα» και το κορίτσι από τη χώρα του «Ποτέ» αποφάσισαν να επισκεφτούν τη χώρα του «Αργότερα» και να μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.
 
Η συνέχεια, την επόμενη Κυριακή στο Motherbook.

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
 
Η αλήθεια είναι ότι πέρασα πολλά χρόνια από την ενήλικη ζωή μου κατηγορώντας τη μητέρα μου για τις επιλογές και τις αντιλήψεις της. Κοινότυπο, το ξέρω. Ωστόσο, τυχαία ή όχι, μου πήρε ως τα 28 μου χρόνια που έγινα και εγώ μαμά για να αρχίσω να την κατανοώ και να την δικαιολογώ.
Κι ακόμη παραπάνω, να τη θαυμάσω για τη ψυχική της δύναμη, το θάρρος της να λέει τη γνώμη της, την αφοσίωσή της στην οικογένεια και τη διορατικότητά της. Μια γυναίκα που παντρεύτηκε από τα 18, έκανε 4 παιδιά, δούλεψε και ακόμη και σήμερα μάς βοηθάει.
Τα ομορφότερα πράγματα που έκανε η μητέρα μου για εμένα, πιστεύω πως η ίδια ούτε καν τα θυμάται! Ήταν όταν μια φορά, πολύ μικρή, μου έμαθε να ξεχωρίζω στο φεγγάρι τα χαρακτηριστικά του, σαν να είναι αληθινό πρόσωπο. Όταν μου ζωγράφιζε προσεκτικά το πατουσάκι σε μια λευκή κόλλα επάνω στο τραπέζι της κουζίνας, για να μου αγοράσει την επόμενη μέρα τα καλά μου παπούτσια. Όταν με άφηνε να φτιάχνω με τη ζύμη και δικά μου πασχαλινά κουλούρια. Όταν στις καλοκαιρινές διακοπές με έπαιρνε από το χέρι τα απογεύματα και σεργιανούσαμε στον κεντρικό δρόμο της παραλιακής πόλης. Ο ήλιος είχε μόλις δύσει, ο αέρας μύριζε θάλασσα και μαλλί της γριάς. Και ήταν ακόμα όταν τα Χριστούγεννα ξετύλιγε προσεκτικά τα στολίδια του δέντρου και μου έδινε να κρεμάω τις εύθραυστες μπάλλες.
Αργότερα, όταν πια μεγάλωσα, ήταν η φορά που μου έδωσε χρήματα που δεν μας περίσσευαν, για να ταξιδέψω. Η φορά που τη ρώτησα «Ρε μαμά, πώς θα τα καταφέρω;» και εκείνη χτύπησε το στήθος δυο φορές, εννοώντας «εγώ είμαι εδώ», χωρίς να πει κουβέντα. Και ήταν εκεί. Κι εγώ τα κατάφερα!
Τα σημαντικότερα πράγματα που μου έμαθε η μαμά μου σίγουρα δεν τα θυμάται. Ήταν όταν ξεκίνησε να δουλεύει για πρώτη φορά στα 47 της. Μου έμαθε ότι ποτέ δεν είναι αργά. Ήταν όταν μου έδωσε να οδηγήσω το αυτοκίνητο, αμέσως όταν τελείωσα τις εξετάσεις και πήρα το δίπλωμα. Μου έμαθε να εμπιστεύομαι. Ήταν όταν γυρνώντας από το γαμήλιο ταξίδι, είχε πακετάρει όσα πράγματα είχα αφήσει στο πατρικό μου σε σκουπιδοσακούλες και μου τα είχε βγάλει στην εξώπορτα. Μου έμαθε να γυρνάω σελίδα στη ζωή. Ήταν όταν άρχισε να μου μειώνει σταδιακά το  χαρτζηλίκι, αφού είχα αρχίσει τη σχολή μου και εγώ βρήκα την πρώτη μου δουλειά. Μου έμαθε να είμαι ανεξάρτητη. Ήταν όταν άνοιξε το παράθυρο του δωματίου μου στον 4ο όροφο και πέταξε από κάτω, όλα τα πεταμένα μου ρούχα στο εφηβικό μου δωμάτιο τα οποία αρνιόμουν να συμμαζέψω. Μου έμαθε ότι οι πράξεις μου έχουν συνέπειες.
Εγώ κατάλαβα πως πολλά από τα λάθη της δεν οφείλονταν σε ξεροκεφαλιά, αλλά στις αντιλήψεις που της είχαν επιβάλλει όταν ήταν και εκείνη ακόμη παιδάκι. Άρχισα να σκέφτομαι πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια οικογένεια, όπως η δική της, με τα αντίστοιχα βιώματα. Εκείνη κατάλαβε πως πια μπορώ να παίρνω σημαντικές αποφάσεις, χωρίς την γνώμη της. Πως είναι δικαίωμά μου η ανατροφή των παιδιών μου και η στάση μου στη ζωή. Μου ζήτησε συγγνώμη που δεν με κατάλαβε σε σημεία κομβικά στη ζωή μου. Της ζήτησα συγγνώμη που της φόρτωνα τις δικές μου αποτυχίες.
Οι ομηρικοί μας καυγάδες έχουν ευτυχώς σταματήσει. Τώρα πια μπορώ να απολαμβάνω μια σχέση όπου υπάρχουν όρια και από εκείνη και από εμένα. Μια σχέση όπου είμαστε και οι δυο ενήλικες.
Πάντα θα είμαι το παιδί της. Όχι όμως πια το παιδάκι της.
Μου πήρε πολλά χρόνια, αλλά τελικά το κατάλαβα...η μητέρα που πάντοτε ονειρευόμουν είναι η δική μου!

 

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
 
Το αποτέλεσμα στο τεστ εγκυμοσύνης.
Η στιγμή που σε αντίκρισα πρώτη φορά. Τα ατέλειωτα ξενύχτια και ο πυρετός.
Η πρώτη φορά που φώναξες συνειδητά «μαμά», τη στιγμή που ξύπνησες.
Τα πρώτα σου βήματα, 11 μηνών γύρω από το τραπέζι του σαλονιού στο παλιό μας σπίτι.
Το πρώτο σου μάθημα στο κολυμβητήριο. Ήσουν μόλις 2 χρονών και η πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων. Μια κουκίδα με σκουφάκι, και εγώ κρυμμένη στις κερκίδες να κλαίω.
Η μεγάλη παράσταση στο μπαλέτο, που στεκόσουν σοβαρή να σου βάλω χρυσόσκονη στα μαλλάκια σου.
Τα παιδικά πάρτι κάθε χρόνο, πάντα αποκριάτικα. Εσύ ντυμένη Μίνι, πριγκίπισσα, λουλουδάκι να φυσάς τα κεράκια σου.
Οι διακοπές στη θάλασσα, να φτιάχνεις καστράκια στην άμμο.
Εσύ πασαλειμμένη με παγωτό να γελάς και εγώ να σε τραβάω φωτογραφίες.
Η πρώτη σου μέρα στο σχολείο.
Οι βραδινοί σου φόβοι, που τους διώξαμε μαζί με χίλια τεχνάσματα.
Το βραδινό διάβασμα και οι αγαπημένοι σου ήρωες.
Ο πρώτος μας καυγάς. «Θέλω να έχω άλλη μαμά» μου είπες και βρόντηξες την πόρτα σου.
Οι ερωτήσεις σου για τα πιο απίθανα πράγματα.
Εσύ να παίζεις και εγώ να σε κοιτάζω.
Ο χρόνος μετράει με στιγμές και κυλάει με γρήγορο ρυθμό. Σε λίγες ημέρες κλείνεις τα 7 και εγώ σε βλέπω που έχεις τόσο πολύ μεγαλώσει και ξαφνιάζομαι.
Σου εύχομαι να είσαι πάντα δυνατή και τυχερή. Να έχεις στόχους μεγάλους και επιμονή να τους πετυχαίνεις. Να χαίρεσαι, να γελάς και να βλέπεις τη ζωή σαν παιχνίδι, που πότε κερδίζεις και πότε χάνεις. Να ταξιδέψεις και να έχεις καλούς φίλους. Να σέβεσαι το σώμα σου και να τρέφεις το πνεύμα σου. Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και τους άλλους. Να αγαπάς δυνατά, για να αγαπιέσαι και δυνατά. Να θυμάσαι πάντα ποια είσαι, να γνωρίζεις την καταγωγή σου και να κουβαλάς με περηφάνια την πατρίδα σου σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρεθείς.
Να πιστεύεις στον εαυτό σου, στα ταλέντα και τις ικανότητές σου και να μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει ότι δεν αξίζεις τα καλύτερα. Να ανακαλύψεις τι αγαπάς περισσότερο να κάνεις, και να δουλέψεις πολύ σε αυτό. Να μην σπαταλάς χρόνο και ενέργεια σε άσκοπα πράγματα ή ανθρώπους που πληγώνουν. Να μαθαίνεις γρήγορα. Να υψώνεις το ανάστημά σου απέναντι στις αδικίες και να βοηθάς όσους μπορείς.
Σου εύχομαι να αγκαλιάζεις τους φόβους σου και να τους κάνεις τους πιο πολύτιμους συμμάχους σου. Να κατακτήσεις την εσωτερική σου γαλήνη.
Να θυμάσαι ότι ακόμα και όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν άσχημα, εγώ θα είμαι εκεί. Πάντα δίπλα σου.
Σου εύχομαι επίσης, όταν μεγαλώσεις πολύ και διαβάσεις αυτό το γράμμα γενεθλίων, να με έχεις συγχωρέσει για τα τόσα πολλά λάθη που σίγουρα θα έχω κάνει.
Χρόνια σου πολλά Νίκη-Νεφέλη μου.
(Νίκη για να είσαι δυνατή και να νικάς και Νεφέλη για να ονειρεύεσαι και να πετάς)
Με αγάπη, η μαμά σου.

 

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου


[Το παρακάτω ζευγάρι ζει σε μεγάλη πόλη, είναι περίπου 35 ετών και απέκτησαν το πρώτο τους παιδί!]
Εκείνος
π.Μ

  • Έφευγε από το γραφείο, καθημερινά από τις 9.00 και μετά.
  • Πήγαινε να επισκεφτεί φιλικά ζευγάρια που είχαν πρόσφατα αποκτήσει μωρό και άντεχε να μείνει μέχρι μια ώρα.
  • Είχε ξεκαθαρίσει στη γυναίκα του ότι δεν πρόκειται να αλλάξει πάνες ή να ταΐσει το μελλοντικό μωρό τον πρώτο χρόνο.
  • Αφιέρωνε χρόνο για να ψάξει ενδιαφέρουσες αποδράσεις για τους δυο τους.
  • Κοιτούσε αυτοκίνητα με βάση την απόδοση του κινητήρα.
  • Νοίκιαζε διαμέρισμα στο κέντρο, χωρίς ασανσέρ, με μια μεγάλη κρεβατοκάμαρα, υπέροχη θέα και πολύ μικρή κουζίνα. Στα προτερήματα μετρούσε την ύπαρξη κοντινών ταχυφαγείων, σινεμά κλπ.
  • Είχε τουλάχιστον μια εβδομαδιαία σταθερή συνήθεια ( μπάλα με τους φίλους του, τρέξιμο, γυμναστήριο κλπ).
  • Ήταν πολύ προσεκτικός και ιδιότροπος με τα cd και τις προσωπικές του ηλεκτρονικές συσκευές.

μ.Μ

  • Το αργότερο 7.15 έχει εξαφανιστεί από το γραφείο, για να προλάβει να φτάσει σπίτι προτού η γυναίκα του λιποθυμήσει από την κούραση.
  • Θέλει να έρχονται όλοι οι φίλοι στο σπίτι και να τους δείχνει το μωρό.
  • Αλλάζει πάνες και ταΐζει έστω και αν αργεί χαρακτηριστικά πολύ.
  • Κοιτάζει ξενοδοχεία ανάλογα με την κούνια που διαθέτουν στο δωμάτιο, το παιδικό καρεκλάκι στο πρωινό και την κοντινή πρόσβαση σε παιδίατρο.
  • Επιλέγει αυτοκίνητα ανάλογα με την οικονομία στην κατανάλωση βενζίνης.
  • Μετακόμισε σε ήσυχη γειτονιά, σε πολυκατοικία με ασανσέρ, χώρο για να αφήνουν το καροτσάκι στην είσοδο και διαμέρισμα με μεγάλη κουζίνα και δύο κρεβατοκάμαρες. Απαραίτητη η κοντινή παιδική χαρά και το σουπερμάρκετ.
  • Ως εβδομαδιαία συνήθεια έχει πια τη βόλτα στο πάρκο με το καρότσι.
  • Βάζει ατάραχος τα γρατσουνισμένα cd όσο πιο ψηλά μπορεί και παίζει «θυμωμένα πουλιά» με το μωρό στο i-pad προκειμένου να μην κλαίει.

 
Εκείνη
π.Μ

  • Μετά τη δουλειά μαγείρευε κάτι εύκολο μέχρι να γυρίσει εκείνος από τη δουλειά, πήγαινε γυμναστήριο ή περνούσε μια βόλτα από την αδερφή της.
  • Είχε σταθερό πρόγραμμα για την καθαριότητα του σπιτιού, τα ραντεβού της στο κομμωτήριο ή την αισθητικό.
  • Πειραματιζόταν με χρονοβόρες, εντυπωσιακές συνταγές.
  • Κάθε Πέμπτη βράδυ έβγαινε με τις φίλες της.
  • Διάβαζε βιβλία και παρακολουθούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα σεμινάρια της μόδας: κατασκευή κοσμημάτων, γιόγκα, θεατρικό παιχνίδι ή βελονισμό.
  • Παρακολουθούσε στην τηλεόραση ταξιδιωτικές εκπομπές.
  • Ονειρευόταν συχνά τη στιγμή που θα αποκτούσε το δικό της μωρό, καθώς και όλα τα ξεχωριστά πράγματα που θα ετοίμαζε για αυτό.
  • Συζητούσε με τις φίλες της για το πόσο άσχημο είναι να αφήνουν οι γυναίκες τα παιδιά τους σε νταντάδες ή γιαγιάδες.

μ.Μ

  • Μετά τη δουλειά πηγαίνει απευθείας στο σπίτι. Στα μεγάλα κέφια, ίσως κάνει μια στάση στο φαρμακείο για φυσιολογικούς ορούς.
  • Το πρόγραμμα του σπιτιού καθορίζεται από τις ανάγκες του μωρού. Το δικό της είναι πρακτικά ανύπαρκτο.
  • Μαγειρεύει πράγματα μέσα σε είκοσι λεπτά, κυρίως για το μωρό. Καμιά φορά που ο άντρας επαναστατεί στη λιωμένη χορτόσουπα, παραγγέλνει και πίτσα.
  • Κάθε Πέμπτη βράδυ, θυμάται που παλιά τις Πέμπτες έβγαινε.
  • Διαβάζει βιβλία για τα στάδια ανάπτυξης ανά μήνα και παρακολουθεί στο διαδίκτυο μαθήματα βρεφικού μασάζ.
  • Η τηλεόραση είναι κλειστή, όταν το μωρό είναι ξύπνιο. Όταν το μωρό κοιμάται, κοιμάται και εκείνη με ανοιχτή τηλεόραση.
  • Ονειρεύεται τη στιγμή που θα μεγαλώσει λίγο το μωρό της και αναβάλλει την κατασκευή του χειροποίητου άλμπουμ για καμιά πενταετία.
  • Συζητάει με τις μαμαδο-φίλες της για κωλικούς, ζιπουνάκια και εκπαιδευτικά παιχνίδια και παρακαλάει τη μαμά της να κρατάει το μωρό.

Όλα τα παραπάνω είναι φυσικά υποκειμενικά, δανεισμένα από συζητήσεις με φίλους ή και προσωπικές εμπειρίες. Άλλοτε ισχύουν και άλλοτε όχι, μικρή σημασία έχει. Το μόνο ίσως που ισχύει σίγουρα είναι ο σαρωτικός τρόπος με τον οποίο αλλάζει η ζωή όλων των ζευγαριών όταν γεννιέται το πρώτο τους παιδί. Οι αλλαγές σε κάθε επίπεδο και πτυχή της ζωής των δύο συντρόφων είναι τόσο έντονες, που συχνά απογοητεύονται όταν οι προσδοκίες που έτρεφαν για την αίσθηση της απόλυτης ευτυχίας δεν πραγματώνονται. Μακάρι να υπήρχαν σχολές γονέων για μελλοντικούς γονείς. Μακάρι δύο άνθρωποι που σε λίγους μήνες θα έρθουν αντιμέτωποι με τόσες ανακατατάξεις να είχαν την ευκαιρία να μάθουν ορισμένα βασικά πράγματα. Την υπομονή με τον σύντροφό τους, γιατί δεν άλλαξε έτσι ξαφνικά. Απλά η συνεχόμενη αϋπνία επηρεάζει και τα πιο γερά νεύρα. Τη συνεργασία και όχι τις ανούσιες κόντρες. Την υιοθέτηση κοινών ορίων ενάντια στις στρατιές των τρίτων που συμβουλεύουν. Τη σημασία της αγκαλιάς και της κατανόησης όταν ένας από τους δύο κάνει λάθος. Την πίστη ότι όλα θα καλυτερεύσουν, γιατί ισχύει. Αυτά και πολλά ακόμη θα ήταν χρήσιμο να μάθαιναν οι μελλοντικοί γονείς. Δυστυχώς η όλη προετοιμασία περιορίζεται μόνο σε προγεννητικούς ελέγχους και επιλογή παιδικής ταπετσαρίας. Για αυτό και μέχρι κάποτε στο μέλλον να υπάρχει τέτοια δυνατότητα, καλό είναι τα ζευγάρια να μιλάνε χωρίς ντροπές και αναστολές για οτιδήποτε μεταξύ τους. Να μιλούν ακόμη και με φίλους που έχουν ήδη περάσει από αυτό το στάδιο. Να ρωτούν το γυναικολόγο και για την περίοδο της λοχείας, που συχνά ξεπερνά τις σαράντα ημέρες και μπορεί να κρατήσει μήνες. Να προετοιμάζονται όπως ακριβώς θα έκαναν αν ετοιμάζονταν για ένα τεράστιο, μακρινό ταξίδι! Γιατί ουσιαστικά, αυτό ακριβώς θα συμβεί. Η ευτυχία είναι πως το συγκεκριμένο ταξίδι είναι συναρπαστικό, με απρόοπτα, χαρές, αναποδιές, γέλια που αντηχούν μέσα στο σπίτι, μωρουδιακά ρούχα ζεσταμένα στο καλοριφέρ και μυρωδιές από αγνά αφρόλουτρα.
Στο τέλος όλα θα είναι καλύτερα. Αν δεν είναι, σημαίνει πως δεν ήρθε ακόμη το τέλος!
Καλή εβδομάδα!

 

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
 
Είναι στα αλήθεια πολύ παράξενο. Συχνά αναρωτιέμαι πώς γίνεται τα παιδιά μου, που είναι γεννημένα από τους ίδιους γονείς, να είναι τόσο διαφορετικά, όχι μόνο στον χαρακτήρα αλλά κυρίως στον τρόπο που αντιδρούν στις διάφορες καταστάσεις.
 
Η κόρη μου είναι ένα πολύ έξυπνο, κοινωνικό αλλά υπερευαίσθητο παιδί που παίρνει πολύ σοβαρά την γνώμη των άλλων και συχνά καταφεύγει στο κλάμα ως αντίδραση. Είναι υπεύθυνη, πιο ώριμη από τα περισσότερα συνομήλικα παιδιά και συχνά καταλαβαίνω ότι νιώθει πολύ πιεσμένη από τις προσδοκίες μας. Ο μικρός μου είναι η χαρά της ζωής, ξυπνάει μέσα στα γέλια, είναι πολύ παιχνιδιάρης, πολύ ισχυρογνώμων, δεν δίνει δεκάρα για αυτά που του λέμε και όταν τον μαλώνω κάνει φατσούλες μέχρι να με κάνει να γελάσω και εγώ. Μου έχει τύχει να μαλώνω την ίδια στιγμή και τα δυο για κάτι που έκαναν και η κόρη μου να τρέχει και να κλείνεται κλαίγοντας στο δωμάτιο της, ενώ ο γιος μου να συνεχίζει ατάραχος να κάνει τη ζημιά για την οποία τα μάλωνα.
 
«Έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, αυτό είναι όλο» είναι η πρώτη σκέψη που θα έκανε κανείς. Πιστεύω όμως ότι είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Σαφώς και οι γονιδιακές διαφορές επηρεάζουν, όμως το ίδιο επηρεάζει και το περιβάλλον. Καταλήγω λοιπόν να πιστεύω πως δύο αδέρφια που μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι, δεν μεγαλώνουν απαραίτητα και στο ίδιο περιβάλλον. Εννοώ πως ήμουν μια διαφορετική γυναίκα όταν γέννησα στα 28 την κόρη μου και ήταν για μένα το σύμπαν όλο. Επί εννέα μήνες κρατούσα ημερολόγιο, μετρούσα κλωτσιές και, όταν γεννήθηκε, ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου. Ακόμα και όταν γέννησα τον γιο μου, μου πήρε χρόνο μέχρι να προσαρμοστώ στον νέο μου ρόλο ως μαμά με δύο παιδιά. Ήταν τόσο έντονη η σχέση που βίωνα με το μεγαλύτερο παιδί που με είχε ολοκληρωτικά απορροφήσει. Με το που ήρθε στη ζωή μας το δεύτερο παιδί και προέκυψαν καινούργιες ισορροπίες, συνειδητοποίησα τη μεγάλη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσεις ως γονιός και στην οποία νομίζω ότι είχαν πέσει και όλοι οι δικοί μας γονείς: τη σύγκριση.
 
Στην αρχή συγκρίνεις από ανάγκη να θυμηθείς τι έκανες στο προηγούμενο βρέφος που είχες αγκαλιά και τότε πετύχαινε. Με έκπληξη συχνά ανακαλύπτεις ότι δεν είναι συνταγή για κουλουράκια, όπου με τα ίδια συστατικά πετυχαίνει. Άλλα ωράρια, άλλες προτιμήσεις, άλλες αντιδράσεις. Ωστόσο και εμείς πιο ώριμοι, πιο θαρραλέοι με το δεύτερο παιδί. Δεν τρέχαμε να αποστειρώσουμε κάθε τρία λεπτά την πιπίλα, ούτε μετρούσαμε με ψυχαναγκαστική ακρίβεια πόσα γραμμάρια γάλα έπινε κάθε φορά.
 
Στη συνέχεια όμως, όταν και το δεύτερο παιδί μεγαλώνει και διαμορφώνει σιγά- σιγά χαρακτήρα, η σύγκριση γίνεται… επί του πρακτέου. Στην ουσία συγκρίνεις και ασυνείδητα επιβραβεύεις το παιδί που συμπεριφέρεται όπως σε βολεύει. Φυσικά και χαίρομαι με τον ανέμελο χαρακτήρα του μικρού μου, αλλά καμαρώνω για τις καλές επιδόσεις της κόρης μου στο σχολείο. Εκνευρίζομαι όταν κυνηγάω επί μισή ώρα το γιο μου για να τον ντύσω, ενώ η κόρη μου έχει ήδη ετοιμαστεί μόνη της, αλλά δεν μου αρέσει που είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα με το παραμικρό.
 
Συνειδητά βλέπω ότι οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Όταν είσαι γονιός, είναι ανθρώπινο να σου συμβαίνει συνέχεια. Πόσο θετικό όμως είναι να μιλάμε στα παιδιά μας συγκρίνοντάς τα με τα αδέρφια τους; Από προσωπική εμπειρία το βρίσκω πολύ μεγάλο αντικίνητρο. Πιστεύω ότι ένα παιδί που το συγκρίνεις διαρκώς λεκτικά, απλά χειροτερεύει. Ίσως είναι καλύτερα να κρατήσουμε τις συγκρίσεις μας και τα αποτελέσματά τους για τον εαυτό μας ή για να συζητήσουμε με τον πατέρα των παιδιών μας. Ίσως τα βοηθήσουμε περισσότερο με το να συγκρίνουμε τις δικές τους συμπεριφορές από μία περίσταση σε μία άλλη. Έχω παρατηρήσει ότι η κόρη μου γίνεται πολύ πιο αυτάρκης όταν της πω για παράδειγμα «νομίζω ότι αντέδρασες πολύ καλύτερα σήμερα στην παιδική χαρά, όταν πήγε να σε χτυπήσει εκείνο το παιδί από ό,τι την περασμένη εβδομάδα».
 
Από την άλλη βρίσκω ότι οι συμπεριφορές των παιδιών μου που με θυμώνουν έχουν πάντα να με μάθουν κάτι για μένα. Κάποιο κουμπί μού πατάνε για να με ενοχλούν. Είναι καλύτερα να τα αφήνω λίγο παραπάνω στην ησυχία τους και να λύνω τα δικά μου θέματα πρώτα. Οι οικογένειες λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Οι κρίσεις θυμού του γιου μου περιορίστηκαν στο μισό από όταν εγώ επέστρεψα στη δουλειά και σταμάτησα να είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου. Τα παιδιά μας δεν κάνουν ό,τι τους λέμε. Κάνουν όμως συχνά ό,τι κάνουμε. Ίσως, αν περιορίσουμε τις συγκρίσεις και προχωρήσουμε στις διαπιστώσεις και στις αλλαγές, να δούμε θεαματικότερα αποτελέσματα. Εξάλλου η ομορφιά βρίσκεται στην διαφορετικότητα. Εν τέλει χαίρομαι που τα παιδιά μου δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, γιατί αυτό με «ωθεί» να γίνομαι πιο εφευρετική, πιο παρατηρητική και μου προσφέρει πλουσιότερες εμπειρίες. Χαίρομαι γιατί με μαθαίνουν ότι στη ζωή δεν υπάρχουν καλά και κακά παιδιά, αλλά παιδιά που μπορεί να έχουν πότε κακές και πότε καλές συμπεριφορές. Τα παιδιά μας είναι κάτι πολύ ευρύτερο από ό,τι οι αντιδράσεις τους ή μια πράξη τους. Είναι αυτοτελείς άνθρωποι, με προτερήματα και ελαττώματα, που μεγαλώνουν και ψάχνουν να διαμορφώσουν τη δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα. Έχω την αίσθηση ότι ο ρόλος μας ως γονείς θα είναι πιο εποικοδομητικός, εάν αντί να τα καλουπώνουμε, τα βοηθάμε να εξελίξουν τα θετικά τους κομμάτια. Ακόμα και αν αυτό απαιτεί άπειρη υπομονή, ψυχραιμία, θάρρος να παραδέχεσαι τα λάθη σου, συνείδηση όταν τους ζητάς συγγνώμη και διάθεση να τα αγαπάς απέραντα και παντοτινά.
 
Καλή εβδομάδα σε όλους!

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου

 

 

 

Πλησιάζοντας στη μεγάλη γιορτή του Πάσχα, έπιασα τον εαυτό μου να κάνει λίστα με τα δώρα που χρειάζεται να προμηθευτώ για τα δυο κοριτσάκια που έχουμε βαφτίσει. Λαμπάδες, σοκολατένια αυγά, παπουτσάκια, παιχνίδια για τα αδερφάκια τους… Άραγε εκεί εξαντλείται ο ρόλος μου σαν πνευματική μητέρα;

Ο νονός και η νονά είναι η ευκαιρία που έχουν τα παιδιά να δεθούν και να αποκτήσουν ένα ιδιαίτερο δεσμό με κάποιο άτομο που δεν ανήκει στην οικογένεια, σε πολύ μικρή ηλικία. Ωστόσο συχνά παρατηρείται το φαινόμενο να ταυτίζεται η έννοια του νονού με αυτή του χορηγού, και να εξαντλούνται οι συζητήσεις στο μέγεθος των παιδικών παπουτσιών. Σαφέστατα και ένας από τους ρόλους των νονών είναι να «καλομαθαίνουν» τα πιτσιρίκια. Απλά νιώθω ότι χρειάζεται να είναι και κάτι περισσότερο. Το ίδιο το τελετουργικού του μυστηρίου της βάπτισης, όπου οι νονοί δίνουν στο παιδί το όνομά του και η μητέρα υποκλίνεται στο τέλος του μυστηρίου μπροστά τους, για να πάρει το μωρό της αγκαλιά δείχνει ότι οι πνευματικού γονείς είναι κάτι πολύ περισσότερο από προμηθευτές παιχνιδιών.

Σίγουρα το σημαντικότερο ρόλο σε αυτό διαδραματίζουν οι ίδιοι ο γονείς, που επιλέγουν τους ανθρώπους που θα βαφτίσουν τα παιδιά τους. Όταν η «κουμπαριά» έχει επαγγελματικές προεκτάσεις ή άλλα οικονομικά συμφέροντα είναι λογικό τα παιδιά να μη βλέπουν σχεδόν ποτέ τους νονούς σαν κάποιο ιδιαίτερο πρόσωπο στη ζωή τους. Το άλλο φαινόμενο πάλι που οι οικογένειες βαφτίζουν αναμεταξύ τους τα παιδιά, έχει σίγουρα μια ασφάλεια μια και η θεία θα είναι και μια «σίγουρη» νονά, αλλά στερεί από το παιδί και την ευκαιρία να αποκτήσει προσλαμβάνουσες πνευματικές, διαφορετικές από εκείνες που έχει καθημερινά στο στενό πυρήνα της οικογένειας.

Πέρα από όλα τα παραπάνω, οι γονείς έχουν και το σημαντικό ρόλο να φέρνουν σε επαφή το παιδί με τους νονούς σε τακτική βάση και όχι δυο φορές το χρόνο. Η συνηθισμένη νοοτροπία που θεωρεί ότι οι νονοί έχουν «υποχρέωση» δεν είναι εντελώς αληθής. Σαφώς και αναλαμβάνεις μια ευθύνη όταν βαφτίζεις ένα παιδί, να είσαι παρών σε σημαντικές στιγμές της ζωής του, όμως είναι ωραίο να νιώθεις πως αυτό συμβαίνει γιατί πρωτίστως αγαπιέσαι ιδιαίτερα με τους γονείς του. Είναι μεγάλη τιμή να βαφτίζεις ένα παιδάκι και είναι μεγάλη τιμή να θέλει κάποιος να σου βαφτίσει το δικό σου παιδί. Για αυτό και τα κριτήρια θα πρέπει να είναι ποια στοιχεία του πνευματικού γονιού θα ήθελες να έχει το δικό σου παιδί; Γιατί τον επιλέγεις;

Η νονά της κόρης μου είναι η χαρά της ζωής. Είναι η προσωποποίηση της αισιοδοξίας, της ευγένειας και της φινέτσας. Θέλω η κόρη μου να της μοιάσει στην καλοσύνη της και στην όρεξη για διασκέδαση. Είναι η καλύτερη μου φίλη και ξέρω ότι, για παράδειγμα, θα κλαίμε παρέα στο αεροδρόμιο, την ημέρα που η κόρη μου θα φύγει έξω για σπουδές.

Ο νονός του γιου μου, είναι ο καλύτερος φίλος του άντρα μου. Είναι ντόμπρος και έντιμος και έχει ορισμένα «παραδοσιακά» στοιχεία που θα χαρώ να περάσουν και στον μικρό μου. Είναι ανοιχτοχέρης, έχει μεγάλη καρδιά, ξέρει να διασκεδάζει, είναι φιλόξενος και είμαστε σαν οικογένεια. Ξέρω ότι ο γιος μου θα του λέει τα πάντα για τις σχέσεις του, και ότι θα του δώσει να οδηγήσει κρυφά το αυτοκίνητό του.

Η νονά του γιου μου είναι η πιο τολμηρή, ευφυής και μορφωμένη σούπερ μαμά που ξέρω. Μένει στο εξωτερικό, ταξιδεύει πολύ, σπουδάζει πολύ, δουλεύει πολύ και έχει δυο υπέροχες δίδυμες κόρες. Θέλω ο γιος μου να μάθει από τη νονά του να είναι πολίτης του κόσμου και ταυτόχρονα βαθιά Έλληνας. Μόνο εκείνη μπορεί να του μάθει αυτό. Ξέρω ότι ο γιος μου, όταν μεγαλώσει, θα πάει ταξίδι στη νονά του και θα περάσει τόσο ωραία που δεν θα θέλει να γυρίσει.

Θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να μάθω στις βαφτιστήρες μου, να αγαπούν το διάβασμα και τις ιστορίες, να μη φοβούνται να είναι ο εαυτός τους και να εμπιστεύονται τη ροή της ζωής. Θα ήθελα να μπορούν να μου μιλούν για όσα τις προβληματίζουν και να συζητάμε ότι ονειρεύονται να κάνουν, όσο μεγαλώνουν.

Ωραία τα σοκολατένια λαγουδάκια και τα δώρα και όλα τα παραδοσιακά που συντροφεύουν την έννοια του νονού και της νονάς.

Ακόμη πιο ωραία όμως είναι, όταν η κόρη μου ζητάει να μιλήσει στη νονά της στο τηλέφωνο και όταν ο γιος μου τρέχει να αγκαλιάσει το νονό του, όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί όχι επειδή είναι Πάσχα, αλλά επειδή αγαπιόμαστε. Τότε, ξέρω ότι έχουμε επιλέξει σωστά και τα πιτσιρίκια μας είναι τυχερά γιατί υπάρχουν ακόμη τρεις άνθρωποι στον κόσμο που τα αγαπούν τόσο.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…