×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1168
JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1170

Η παιδική ηλικία είναι σαν το νερό που ξεπηδάει από τη γη. Ποτίζει τον άνθρωπο που θα δημιουργηθεί. Μπορεί και να τον πνίξει. Μ’ αυτό το νερό της πρώτης πηγής θα πορευτεί ο άνθρωπος σ’ όλη του τη ζωή. Μ’ αυτό θα ξεδιψάσει. Ή απ’ αυτό θα δηλητηριαστεί. Χρειάζεται επαγρύπνηση η παιδική ηλικία. Γιατί τίποτε σπουδαιότερο δεν υπάρχει για τον άνθρωπο, από το να καθοδηγεί μία άλλη ύπαρξη. Το παιδί δεν έχει ανάγκη, βασικά, από αντικείμενα. Για άλλα πράγματα διψά. Έχει ανάγκη να νιώθει σε κάθε στιγμή την προστατευτική, άγρυπνη, προσεκτική σκιά αυτών που το ’φεραν στον κόσμο και τ’ ανάθρεψαν.

Δίνω σ’ ένα παιδί, σημαίνει ότι δίνω στον εαυτό μου. Κάθε στιγμή. Τότε μπορεί το παιδί να θεριέψει κι οι ρίζες του θα ’ναι βαθιές, δυνατές. Οι γονείς είναι σπόρος του παιδιού κι η γη όπου βλασταίνει.

 

Για το παιδί οι γονείς είν’ ο κόσμος, η εικόνα αυτού που πάει να γίνει, αυτού που πρέ­πει ή δεν πρέπει να είναι. Αυτά που κάνουν, αυτά που λένε, αυτό που αποτελούν, μένουν μέσα του όλα. Ακόμα κι αν το αγνοεί. Γιατί το παιδί είναι πάντα παρόν μες στον ενήλικα.

Ό,τι δώσεις σ’ ένα παιδί κάποια μέρα στο επιστρέφει. Κι ό,τι του αρνηθείς θα τ’ αρνηθεί με τη σειρά του. Το κακό που του κάνεις μπορεί κι αυτό να το επαναλάβει. Μα αν γεμίσεις τα νεαρά του πανιά με την πνοή της δύναμης, του θάρρους και της ευθύτητας, τότε μπορεί ν’ αρμενίσει και θα ξέρει ν’ αντιμετωπίσει τη θύελλα.

 

 

Τα μαθήματα που πραγματικά ακούει το παιδί, αυτά που διαμορφώνουν την προσωπικότητά του, είναι οι πράξεις που πραγματοποιεί ο ενήλικας. Τότε μόνο προστατεύεις ένα πλάσμα, ένα παιδί ή έναν άνθρωπο, μόνον όταν δεν του κρύψεις ποτέ, τους κινδύνους της ύπαρξης. Το ποσοστό της δυστυχίας που περιέχει. Προστατεύω κάποιον σημαίνει πριν απ’ όλα πως του μαθαίνω να βλέπει, του δείχνω τον κίνδυνο μέσα του και γύρω του, σημαίνει ότι του δίνω την ικανότητα να τον αντιμετωπίζει και να τον νικά.

Το παιδί πάντα ζητά να μετρήσει τις δυνάμεις του.

Για να γίνει αυτό που θέλει και πρέπει να είναι, οφείλει να αναμετρηθεί με τον κόσμο, με τα πράγματα.

Ο φόβος και ο πόνος είναι σπουδαία μαθήματα. Όποιος υποφέρει ανακαλύπτει και πριν απ’ όλα ανακαλύπτεται. Γιατί το σώμα, αυτή η φύση μέσα του, πρέπει να την μάθει και να την χειραγωγεί…

Δρ. Πέτρος Μπερερής, Σύμβουλος επί τιμή του Παιδαγωγικού Ινστιούτου, Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Παιδαγωγών

Ως γονείς, θέλουμε πάντα το καλύτερο για τα παιδιά μας! Προσπαθούμε να τους προσφέρουμε ερεθίσματα φέρνοντάς τα σε επαφή με διάφορες δραστηριότητες, όχι μόνο για να τα απασχολήσουμε δημιουργικά αλλά και για να τους προσφέρουμε όλα τα ωφέλη που εμπεριέχονται στην ενασχόληση με τις δραστηριότητες αυτές.

Μία από τις επιλογές των γονέων είναι και η μουσικοκινητική. Συνδυάζοντας τη μουσική με την κίνηση, τα παιδιά ανακαλύπτουν και εξερευνούν το ρυθμό και τη μελωδία, παίζουν με κρουστά όργανα ειδικά για μικρές ηλικίες, αυτοσχεδιάζουν και αναπτύσσουν τη φαντασία τους. Παράλληλα, ως μέλη μιας ομάδας, κοινωνικοποιούνται και μαθαίνουν να ακολουθούν κανόνες.

Η μουσικοκινητική απευθύνεται σε παιδιά όλων των ηλικιών, ακόμα και σε βρέφη! Τα σύγχρονα μουσικοπαιδαγωγικά συστήματα που απευθύνονται σε τόσο μικρές ηλικίες είναι σχεδιασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να παρακολουθούν το μάθημα και οι γονείς, οι οποίοι συμμετέχουν ενεργά ενθαρρύνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τα παιδιά τους.

Και έτσι έρχεται η μέρα για το πρώτο μάθημα! Η αγωνία υπάρχει πάντα.

“Άραγε θα του αρέσει;”

“Και αν δεν θέλει να κάνει αυτά που δείχνει η δασκάλα;”

“Μήπως είναι μικρή;”

Αυτά και άλλα πολλά περνούν από το μυαλό κάθε γονέα και είναι απολύτως φυσικό! Αν στο μάθημα το παιδί δείξει ενδιαφέρον και περάσει όμορφα, οι γονείς είναι κι αυτοί χαρούμενοι. Τι συμβαίνει όμως αν το παιδί αντιδράσει διαφορετικά από ό,τι περιμένουν οι γονείς;

Είναι γεγονός ότι κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα. Την ώρα που οι γονείς μπορεί να περνούν όμορφα στο μάθημα, το παιδί μπορεί να δείχνει αδιαφορία και να μην θέλει να τραγουδήσει ή να κάνει κινήσεις όπως τα υπόλοιπα παιδιά. Μπορεί να προτιμάει να ασχοληθεί με κάτι άλλο που του τράβηξε την προσοχή στην αίθουσα ή να κουρνιάσει στην αγκαλιά της μαμάς. Μπορεί ακόμα και να αρχίσει να κλαίει. Σε αυτή την περίπτωση, οι γονείς δεν πρέπει να αισθάνονται άβολα απέναντι στους υπόλοιπους γονείς ή το δάσκαλο, αλλά θα πρέπει να απευθυνθούν στο άτομο που είναι κατάλληλο να τους εξηγήσει ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι ανησυχητική. Και το άτομο αυτό δεν είναι άλλο από τον ίδιο τοδάσκαλο!

Οι δάσκαλοι το ξέρουν· κάθε παιδί θέλει το χρόνο του. Ένα παιδί που στην τάξη δεν τραγουδάει, δεν σημαίνει ότι δεν ακούει, απλώς δεν νιώθει έτοιμο να εκφραστεί μέσα στην τάξη. Ίσως το κάνει κάποια στιγμή όταν θα είναι στο σπίτι χωρίς να το περιμένει κανείς! Αν άρχισε να κλαίει μπορεί να φοβήθηκε από τη μουσική, ιδίως αν αυτή ήταν δυνατή και ζωηρή. Αν θέλει να μείνει στην αγκαλιά της μαμάς είναι επειδή εκεί αισθάνεται ασφάλεια. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται πίεση αλλά ενθάρρυνση. Για κάποια παιδιά η πρώτη χρονιά είναι ολόκληρη χρονιά προσαρμογής. Ο δάσκαλος θα συμβουλέψει τους γονείς ώστε να μην έχουν άγχος-άλλωστε η μουσική πρέπει να είναι διασκέδαση!

Η υπομονή, η ενθάρρυνση και το πιο ζεστό μας χαμόγελο είναι ό,τι καλύτερο για τα παιδιά μας. Κάποια μέρα μπορεί να μας εκπλήξουν με όλα αυτά που θα έχουν μάθει μέσα από αυτές τις δραστηριότητες. Και αυτή η μέρα μπορεί να μην είναι τόσο μακρινή όσο φανταζόμαστε!

 


Ελισάβετ Νάκου, υπεύθυνη προγραμμάτων στο χώρο εκπαίδευσης “Βρέχει νότες”.

www.vrexeinotes.gr

Τα μικρά παιδιά τρελαίνονται να παίζουν με αντικείμενα που έχουν διαφορετικά σχήματα. Το παιχνίδι αντιστοίχισης σχημάτων είναι πολύ δημοφιλές και έχει πολλές παραλλαγές σε σχήματα και υλικά.

Τι είναι το παιχνίδι αντιστοίχισης σχημάτων;

Είναι ξύλινες, πλαστικές ή και πάνινες κατασκευές με ανοίγματα που έχουν συγκεκριμένο σχήμα. Συνοδεύονται από μικρά αντικείμενα σε διάφορα σχήματα, χρώματα ή/και μεγέθη. Το παιδί προσπαθεί να βάλει κάθε αντικείμενο στο άνοιγμα που ταιριάζει, μέχρι να τοποθετήσει όλα τα αντικείμενα μέσα στην κατασκευή. Αυτό σημαίνει ότι σιγά σιγά μαθαίνει να ταξινομεί τα αντικείμενα και κατευθύνει σωστά τα χεράκια του ώστε να βάλει τα αντικείμενα στο σωστό άνοιγμα.

Για παιδιά προσχολικής ηλικίας αναζητήστε ανάλογα παιχνίδια που περιλαμβάνουν μεγαλύτερο αριθμό αντικειμένων.


 

 

Σκορπίστε όλα τα αντικείμενα και πείτε στο παιδί να βρει π.χ. τον κύκλο ή και να το βάλει στο σωστό άνοιγμα.

Κάντε το ίδιο με όλα τα αντικείμενα, ώστε να βεβαιωθείτε ότι ξέρει να αναγνωρίζει το κάθε αντικείμενο (π.χ. σχήμα), όταν ακούει τη λέξη (τετράγωνο, κύκλος, τρίγωνο κοκ).

Στη συνέχεια πείτε στο παιδί να διαλέγει μόνο του όποιο αντικείμενο θέλει, να το κατονομάζει και μετά να το βάζει στο σωστό άνοιγμα.

 

Σε επόμενο στάδιο χρησιμοποιείστε τα αντικείμενα για να μάθετε στο παιδί πρόσθεση και αφαίρεση.

 

Τι περισσότερο μπορεί να μάθει το παιδί προσχολικής ηλικίας παίζοντας με παιχνίδια αντιστοίχισης σχημάτων;

Για παιδιά προσχολικής ηλικίας (3 ετών και άνω) ιδανικά είναι τα παιχνίδια αυτά όταν έχουν για αντικείμενα αντιστοίχισης τα γράμματα της αλφαβήτου, τους αριθμούς ή τις ώρες.

 

Όμως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να επωφεληθούν ακόμα περισσότερο με τα πιο προχωρημένα παιχνίδια αντιστοίχισης.

Μπορούν να μάθουν να ξεχωρίζουν τα μεγέθη και να κάνουν συγκρίσεις. Για να τα βοηθήσετε σε αυτό κάνετε ερωτήσεις "Ποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερο;", "Ποιο από αυτά τα τέσσερα είναι μικρότερο;". Επίσης, μπορείτε να βάζετε διάφορα αντικείμενα στη σειρά από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο.

Έτσι, το παιδί παίζοντας μαθαίνει βασικές μαθηματικές έννοιες.

 

                        

Σε επόμενο στάδιο μπορείτε να παίξετε με την έννοια του βάρους και να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει τι σημαίνει βαρύ και ελαφρύ, τι σημαίνει βαρύτερο και ελαφρύτερο και πώς αυτό μας χρησιμεύει για να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας.

Δείτε το παιχνίδι της φωτογραφίας. Το παιδί παίζει με τα σχήματα και πειραματίζεται με το βάρος που πρέπει να βάλει σε κάθε πλευρά για να ισορροπήσει η κατασκευή της τραμπάλας. Προσθέτει, αφαιρεί, συγκρίνει. Αυτό σημαίνει ότι κάνει Μαθηματικά και Φυσική !

 

Σε ακόμα πιο προχωρημένο στάδιο μπορείτε να παίξετε με τα σχήματα κατά έναν πιο σύνθετο τρόπο. Ένα τετράχρονο παιδί μπορεί να αρχίσει να συνδυάζει σχήματα και να φτιάχνει ένα νέο σχήμα, όπως είναι το εξάγωνο ή ο ρόμβος. Δείτε για παράδειγμα τη φωτο που ακολουθεί.

 

Μην ξεχνάτε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η δική σας παρουσία και καθοδήγηση με έξυπνα ερωτήματα είναι σημαντικό στοιχείο για να μπορέσει το παιδί να εξελίξει το παιχνίδι του.

 

Εύη Τρούκη - parentbook.gr

----------------

Διαβάστε πώς αξιοποιούμε τα παιχνίδια αντιστοίχισης σχημάτων ξεκινώντας ακόμη από τη βρεφική ηλικία

 

 

 

 

Πολλοί σύγχρονοι γονείς αναρωτιούνται ποια μπορεί να είναι η σχέση του παιδιού τους με την κλασική μουσική αλλά και ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της κλασικής μουσικής στη σύγχρονη κοινωνία.

Την ίδια στιγμή όλο και περισσότεροι νέοι - κυρίως- άνθρωποι στρέφονται στη μουσική, σε μια προσπάθεια να προσδιοριστούν πνευματικά. Πρόκειται προφανώς για μια εσωτερική αναζήτηση. Η διάθεση για πνευματική ενέργεια, ευεξία και πληρότητα φαίνεται να ωθούν τα νέα παιδιά στην μουσική. Γι' αυτό ίσως πρέπει γονείς και εκπαιδευτικοί να αναζητήσουμε σοβαρές ιδέες για μια καλύτερη προσέγγιση της κλασική μουσικής.

Το ερώτημα βέβαια είναι ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της μουσικής σε μια κοινωνία που περνά πολλές δυσκολίες και πως θα μπορούσε η μουσική να προσελκύσει και άλλους ανθρώπους.

Η οικονομική αστάθεια, οι κοινωνικές εξελίξεις, οι μεταβαλλόμενες συνθήκες ζωής αλλά και οι τεχνολογικές πρόοδοι δημιουργούν ένα αίσθημα ανασφάλειας επειδή ακριβώς απομακρύνουν τον άνθρωπο από τον εσωτερικό του κόσμο. Η μουσική του προσφέρει διέξοδο και βοηθά στο εσωτερικό προσανατολισμό.

   Η μουσική από τη μια αποτελεί έκφραση του πολιτισμού μας και απ’τήν άλλη είναι βασικό στοιχείο της πνευματικής και συναισθηματικής ζωής του ανθρώπου γι’αυτό ακριβώς το λόγο μπορεί να αποτελέσει το μέσο και να αποβεί μια διαδικασία μέσα από την οποία το παιδί, ο έφηβος και ο ενήλικος ακόμη μπορεί να αναζητήσει το εσωτερικό του περιβάλλον, να κατανοήσει το εξωτερικό και να συμφιλιωθεί και με τα δύο.

   Ο μουσικός τρόπος αίσθησης και σκέψης έχει καθαρότητα, σταθερότητα και βάθος. Βοηθά τον άνθρωπο να αντιλαμβάνεται με περισσότερους τρόπους, να αισθάνεται πιο βαθειά , να ονειρεύεται, να ελπίζει.

Η επίδραση της μουσικής στη κοινωνία φαίνεται ότι είναι μικρή, της κλασικής μουσικής ακόμα μικρότερη, η παρουσία της ωστόσο και ο ρόλος της στην εκπαίδευση είναι βασικός. Η λειτουργία που επιτελεί διαχρονικά και η σημασία της για την ολοκληρωμένη ανάπτυξη του παιδιού και του εφήβου είναι αναμφισβήτητες.

Η μουσική εκπαίδευση δεν είναι -σε καμία περίπτωση- πολυτέλεια ούτε χαρακτηριστικό καλλιέργειας. Η κλασική μουσική έχει την δυνατότητα να απευθύνεται ακόμη και σήμερα στη σύγχρονη κοινωνία και ιδιαίτερα στους νέους. Η προσέγγιση της θα πρέπει να γίνεται με τέτοιους τρόπους ώστε να μην καθίσταται τέχνη για λίγους. Θα πρέπει να υπάρξει –και η αλήθεια είναι πως υπάρχει ήδη σε μεγάλο βαθμό- έμπρακτο ενδιαφέρον να αποκτήσουν πρόσβαση στην κλασική μουσική όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι (νέοι, ομάδες μη προνομιούχες).

Οι σύγχρονοι τρόποι σχεδιασμού συναυλιών που θα ανανέωναν το ενδιαφέρον του ήδη υπάρχοντος κοινού και θα δημιουργούσαν καινούργιο- η καλλιέργεια των ακροατών, η δυνατότητα μουσικής εκπαίδευσης σε όλους και η προβολή της κλασικής μουσικής από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας αποτελούν –σίγουρα- τρόπους που θα βοηθούσαν στην καλύτερη προσέγγιση της μουσικής.

Μουσική παντού σε αίθουσες συναυλιών, αλλά και σε εργοστάσια, μουσεία, πολυκαταστήματα, παιδικές χαρές κ.λπ. Μουσική και λογοτεχνία, ποίηση, φωτογραφία, κινηματογράφο. Μουσική για όλους ανεξάρτητα από τις οικονομικές τους δυνατότητες. Μουσική καλλιέργεια των ακροατών πριν την ακρόαση, εξοικείωση με το μουσικό έργο πριν την παρακολούθηση της συναυλίας. Για τα παιδιά προετοιμασία από το σχολείο ή το μουσικό ίδρυμα που φοιτούν, με ποικιλία δραστηριοτήτων και μουσικών παιχνιδιών που θα δημιουργήσουν ένα γόνιμο έδαφος για ευχαρίστηση της ακρόασης.

Η κλασική μουσική καλείται να επιβιώσει ανάμεσα σε πολλές, διαφορετικές ψυχαγωγικές εμπειρίες, παράλληλα με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τη ραγδαία μεταμόρφωση του περιβάλλοντος.

Χρειάζεται να προβληθεί περισσότερο,να γίνει γνωστή σε μέρη που δεν έχουν πρόσβαση σ’αυτήν, να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά –και όχι μόνο αυτά που έχουν τη δυνατότητα- να αποβεί πνευματικό και συναισθηματικό καταφύγιο για όσους το έχουν ανάγκη, και να αποτελέσει πνευματική και συναισθηματική αναζήτηση για όλους. Η σημασία της για τη ζωή του ανθρώπου –σε όλες τις ηλικίες- σαν αναγκαίο μέσο ψυχικής έκφρασης και επικοινωνίας σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο είναι μεγάλη.

Κατερίνα Παπαδάκου

Καθηγήτρια πιάνου και ανώτερων θεωρητικών της μουσικής, ιδρύτρια της ομάδας musicArte

 

 

Γιατί να το επιλέξετε;

Η μπάλα είναι σημαντικό παιχνίδι από τη βρεφική κιόλας ηλικία.

Τα παιδιά από την ηλικία των 3 ετών μπορούν πλέον να πιάνουν τη μπάλα έχοντας τα χέρια τους τεντωμένα. Σταδιακά μπορούν να πετάξουν τη μπάλα σε έναν άλλον για να αρχίσουν να παίζουν μαζί του. Στην προσχολική ηλικία η μπάλα βοηθά τα παιδιά να μάθουν πώς να ελέγχουν τη δύναμη και την κίνηση. Το παιχνίδι με την μπάλα είναι στην ουσία μια προσπάθεια να ελέγξουν την κίνηση της μπάλας κι έτσι να αρχίσουν να αποκτούν έλεγχο επί του περιβάλλοντος, γεγονός που ενισχύει την αυτοπεποίθηση του παιδιού.

 

 

Ειδικότερα, παίζοντας με μια μπάλα το μικρό παιδί από τη μια πειραματίζεται και μαθαίνει να ελέγχει τη δική του δύναμη, τις κινήσεις τους και το σώμα του γενικότερα και από την άλλη συσχετίζει τον εαυτό του με άλλα εξωτερικά στοιχεία (π.χ. την κλίση του εδάφους, το ύψος και τη δύναμη του συμπαίκτη του).

Για παράδειγμα παίζοντας με μια μπάλα το μικρό παιδί θα καταλάβει ότι πρέπει να δώσει μεγαλύτερη ώθηση στην μπάλα για να την κάνει να κυλήσει προς την κορυφή μιας ανηφόρας, ενώ στην κατηφόρα η μπάλα θα κυλήσει από μόνη της. Γι’ αυτό είναι καλό όταν το παιδί προσπαθεί να ρίξει τη μπάλα προς κάποιο στόχο (π.χ. τα χέρια σας, ένα καλαθάκι κλπ) να μην παρεμβαίνετε και να μην αλλάζετε την πορεία της μπάλας ώστε να την «κάνετε» να πετύχει τον στόχο. Αφήστε το παιδί να πειραματιστεί για να αρχίσει να ανακαλύπτει μόνο του πώς θα συσχετίσει τη δύναμή του και τη μπάλα.

 

 

Συμβουλές αγοράς

Καλό είναι να δίνετε στο παιδί να παίζει με μπάλες διαφορετικού βάρους και μεγέθους έτσι ώστε να έχει το ερέθισμα να κάνει περισσότερες συσχετίσεις της δύναμής του με τα χαρακτηριστικά της μπάλας.

Γιατί να το επιλέξετε;

Η μπάλα είναι από τα πρώτα παιχνίδια που θα χαρίσουμε σε ένα μωρό. Πρώτον, γιατί είναι ένα παιχνίδι απλό και ασφαλές, αφού δεν έχει γωνίες και αποσπώμενα μέρη που θα μπορούσαν να τραυματίσουν το μωρό.

 

 

Όμως, ο βασικός λόγος για τον οποίο η μπάλα είναι αιώνες τώρα ένα βασικό παιχνίδι για τα παιδιά από τους πρώτους μήνες της ζωής τους είναι ότι τα εξοικειώνει με την κίνηση και τα διδάσκει την έννοια της μεταβολής που υπάρχει στη ζωή μας. Αρκεί να σκεφθείτε τα εξής:

Το μωρό παίζει με τη μπάλα και την τσουλάει. Παρακολουθεί με περιέργεια την κίνησή της και τη βλέπει να χοροπηδάει ή να τσουλάει μέχρι να ξανασταθεροποιηθεί. Καθώς δεν έχει αναπτύξει πλήρως λεπτές κινητικές δεξιότητες, προσπαθεί να την πιάσει και συχνά την σπρώχνει, οπότε η μπάλα φεύγει από κοντά του και το μωρό αναστατώνεται καθώς την παρακολουθεί να φεύγει μακριά και τελικά να χάνεται από το οπτικό του πεδίο.  Εάν κάποιος ενήλικας πάρει τη μπάλα και την τσουλήσει πίσω στο μωρό, εκείνο γελάει και ενθουσιάζεται που την ξαναβλέπει. Με αυτό το απλό παιχνίδι το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται την κίνηση που υπάρχει στον κόσμο. Αρχίζει να μαθαίνει ότι κάποια πράγματα δεν είναι εδώ για πάντα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται για πάντα ή ότι παύουν να υπάρχουν.

Καθώς μεγαλώνει η μπάλα εξακολουθεί να είναι ένα σημαντικό εκπαιδευτικό παιχνίδι. Διαβάστε γιατί κάνοντας κλικ στο Παιχνίδι και Προσχολική ηλικία

Συμβουλές αγοράς

Προτιμήστε μπαλίτσες:

  • μικρές, υφασμάτινες, μαλακές και ελαφριές
  • με έντονα χρώματα για να ενεργοποιούν την όραση του βρέφους

Η ζήλεια στα αδέρφια είναι ένα από τα πιο βασικά θέματα που απασχολούν όλους τους γονείς, ακόμα κι αυτούς που με βεβαιότητα θα πουν ότι δείχνουν την ίδια ακριβώς αγάπη και αφοσίωση σε όλα τους τα παιδιά. Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τις σχέσεις ανάμεσα στα αδέρφια και ειδικότερα για τη ζήλεια; Τι νιώθουν τα παιδιά που ζηλεύουν τ' αδέρφια τους και ποιες είναι οι βασικές αιτίες που την προκαλούν;

Τα παιδιά αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες όχι μόνο στην επαφή με τους γονείς αλλά και μέσα στη σχέση με τα αδέρφια. Συγκεκριμένα, μαθαίνουν να:

  • Μοιράζονται συναισθήματα (π.χ. την αγάπη του γονιού) αλλά και πράγματα πολύτιμα (παιχνίδια, ρούχα κτλ)
  • Συνεργάζονται στο παιχνίδι και στις υποχρεώσεις που έχουν μέσα και έξω από το σπίτι
  • Μπαίνουν σε νέους ρόλους και αναλαμβάνουν ευθύνες (το μεγαλύτερο αδερφάκι βοηθά το μικρότερο)
  • Έρχονται σε επαφή με τη διαφορετικότητα του άλλου
  • Μαθαίνουν να συναγωνίζονται αλλά και να ανταγωνίζονται.

Η αδερφική σχέση είναι μία σχέση ζωντανή η οποία εξελίσσεται και περιλαμβάνει όλη την γκάμα των συναισθημάτων, από την αγάπη και τη συμπόνοια μέχρι τη ζήλεια και την ανταγωνιστική διάθεση. Στο παρόν άρθρο θα εστιάσουμε στη ζήλεια η οποία πολλές φορές δημιουργεί φόβο και ανησυχία στους γονείς.

 

Η ΖΗΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΕΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.

Πολλά παιδιά φοβούνται ότι θα χάσουν την αγάπη των γονιών λόγω της ύπαρξης ενός αδερφού. Άρα εμείς οι γονείς ας θυμόμαστε ότι επί της ουσίας το παιδί εκδηλώνει ζήλεια, επειδή φοβάται. Βέβαια, για τα παιδιά η αγάπη και η ασφάλεια αντανακλώνται σε πολύ απλά πράγματα (ένα παιχνίδι, μία μπάλα διαφορετικού χρώματος, ένα ρούχο ή ακόμα ένα χαμόγελο, μία αγκαλιά) τα οποία όταν μοιράζονται ανάμεσα στα αδέρφια δημιουργούν εκρήξεις θυμού και ζήλειας. Έτσι, ένα παιδί μπορεί να ζηλεύει, γιατί ο αδερφός του έχει ένα ποδήλατο με ταχύτητες, ενώ αυτός όχι, ή γιατί κοιμάται στη μεριά του δωματίου που δεν υπάρχει ντουλάπα.

 

ΕΝΤΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

Η ζήλεια είναι ένα έντονο και επώδυνο συναίσθημα στο οποίο συνυπάρχουν πολλά στοιχεία όπως θυμός, λύπη, αίσθημα στέρησης, ανασφάλεια. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά βιώνουν πολύ έντονα τα συναισθήματά τους ασχέτως αν εμάς μας φαίνεται υπερβολικό αυτό. Επίσης, όταν το παιδί αισθάνεται κάτι, παραδίνεται απόλυτα στις αισθήσεις του. Γι’αυτό ενίοτε παρατηρούμε έντονα ξεσπάσματα θυμού τα οποία υποχωρούν γρήγορα, αν οι γονείς «αγκαλιάσουν» το συναίσθημα του παιδιού.

 

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ

1) Το παιδί αισθάνεται ότι στερείται την αγάπη των γονιών ή ότι μειώνεται η αγάπη τους λόγω της παρουσίας άλλων παιδιών. Λόγω αυτής της απώλειας – πραγματικής ή φανταστικής- το παιδί νιώθει μεγάλη ανησυχία και ανασφάλεια. Έτσι, προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξανακερδίσει την αγάπη των μεγαλύτερων. Κάποιες φορές μάλιστα τα παιδιά μπαίνουν ασυνείδητα στο ρόλο του «κακού» παιδιού, προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή.

2) Το χάσιμο της αποκλειστικότητας του γονιού/γονιών. Το παιδί θέλει να απολαμβάνει την απεριόριστη αγάπη και στοργή, χωρίς να τη μοιράζεται με κανένα. Η ύπαρξη αδερφών έχει ως αποτέλεσμα να χάνει αυτή την αποκλειστικότητα, γιατί ο αδερφός/ή καρπώνεται εκ των πραγμάτων ένα μέρος της φροντίδας και της αγάπης των γονιών.

3) Το μοίρασμα. Το παιδί μέχρι την ηλικία των 6-7 ετών διακατέχεται από έντονο εγωκεντρισμό με αποτέλεσμα να αδυνατεί να μπει στη θέση του άλλου. Ο εγωκεντρισμός είναι απόλυτα φυσιολογικός σε αυτές τις ηλικίες. Άρα ένα παιδί δεν θέλει να παραχωρήσει ή να μοιραστεί κάτι δικό του όχι γιατί είναι «κακομαθημένο», αλλά επειδή δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο.

4) Οι συγκρίσεις μεταξύ των παιδιών. Συχνά οι γονείς προβαίνουν σε συγκρίσεις μεταξύ των αδερφών κυρίως όσον αφορά τους τρόπους συμπεριφοράς αλλά και τις σχολικές επιδόσεις. Κάτι τέτοιο μπορεί να δημιουργήσει ζήλεια και ανταγωνισμό μεταξύ των αδερφών. Ας θυμόμαστε ότι οι παρατηρήσεις, τα σχόλια και οι συγκρίσεις των μεγαλυτέρων έχουν μεγάλο συναισθηματικό αντίκτυπο στα παιδιά. Τα τελευταία μπορεί να πιστέψουν ότι οι γονείς προτιμούν το άλλο παιδί, γιατί τα πήγε καλύτερα στο διαγώνισμα ή επειδή βοήθησε στις δουλειές του σπιτιού.

 

Διαβάστε ακόμη ποια είναι τα σημάδια της παιδικής ζήλειας!

--------------------------------

Ράνια Φιλίνδρα
Ψυχολόγος-Οικογενειακή θεραπεύτρια
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εάν επιθυμείτε να μοιραστείτε προβληματισμούς και ανησυχίες για το ρόλο σας ως γονέα και τις επιλογές σας γενικότερα ως ενήλικα, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στο βιωματικό εργαστήριο για ενήλικες που συντονίζει η Ράνια Φιλίνδρα. Μάθετε περισσότερα κάνοντας κλικ ΕΔΩ

- Μονάχα τα παιδιά ξέρουν τι ψάχνουν να βρουν, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Σπαταλάνε τον καιρό τους με μια κούκλα από κουρέλια κι αυτή τους γίνεται πολύ σημαντική, κι αν κάποιος τους την πάρει, κλαίνε ...
- Τα παιδιά είναι τυχερά, είπε ο κλειδούχος.
 
«Ο μικρός Πρίγκιπας»,  Αντουάν ντε Σαιντ- Εξυπερύ

 
Το παιχνίδι προηγείται της ανάπτυξης, καθώς το παιδί, μέσα από το παιχνίδι αποκτά δεξιότητες, κίνητρα και στάσεις, απαραίτητα για την κοινωνική του προσαρμογή και συμμετοχή, στοιχεία.

Hδη από τη βρεφική ηλικία, η διερεύνηση του άμεσου περιβάλλοντος ξεκινάει από το παιχνίδι. H αφή μαλακών παιχνιδιών και οι ελκυστικοί ήχοι από τα παιχνίδια είναι τα πρώτα ερεθίσματα που προκαλούν το ενδιαφέρον, ενώ έννοιες όπως τα χρώματα και τα σχήματα, βοηθούν στον προσανατολισμό του βρέφους και στην ανάπτυξη των αισθήσεών του.

Aξίζει να σημειωθεί η σημαντικότητα που έχουν για τα παιδιά, οι κούκλες και τα ομοιώματα μικρών ζώων, στη διαμόρφωση της ηθικής και συναισθηματικής πλευράς της προσωπικότητάς τους. H σχέση με τις κούκλες και τα ζωάκια είναι η πρώτη σχέση του παιδιού με φανταστικούς φίλους. Τα μικρά παιδιά συνηθίζουν να παίζουν με μικρογραφίες αληθινών αντικειμένων, ζώων, σπιτιών, οχημάτων, αναπτύσσοντας τις δεξιότητές τους, ενώ σε μετέπειτα ηλικίες προτιμούν τα επιτραπέζια και τα ομαδικά παιχνίδια. Σε όλες τις ηλικίες, το παιχνίδι, αποτελεί μια γέφυρα ανάμεσα στην εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα του παιδιού. Μέσα από τη φυσική έκφρασηενός παιδιού που παίζει, μας  γίνεται γνωστός ο εσωτερικός του κόσμος,ενώ αναπαριστώνται οι πραγματικές σχέσεις που υφίστανται στο περιβάλλον στο οποίο διαβιώνει.Μέσα από τη δραστηριότητα του στο παιχνίδι, ένα παιδί μπορεί ναπροβάλλει μελλοντικούς ρόλους και αξίες όπως το ίδιο τις κατανοεί και αντιλαμβάνεται, μέσα από τις δραστηριότητες και τις σχέσεις των ενηλίκων.

Συνεπώς, το παιχνίδι αποτελεί ένα ισχυρό μέσο διάγνωσης, μέσα από το οποίο το παιδί μπορεί να εκφράσει τα δικά του συναισθήματα, τις σκέψεις και τις επιθυμίες του. Ως αντικείμενο, το παιχνίδι, αποκαλείται «μεταβατικό», καθώς συνοδεύει ένα παιδί από την ηλικία που ακόμα αισθάνεται πλήρως εξαρτημένο από τους γονείς του και έως την ηλικία που θα συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί ένα ξεχωριστό άτομο και θα αποκτήσει αίσθηση εαυτού. Ως μεταβατικά αντικείμενα, τα παιχνίδια αποτελούν σταθερή πηγή ασφάλειας, κάθε φορά που ένα γεγονός ή μία κατάσταση δεν τους είναι πλήρως κατανοητή (πχ άγχος αποχωρισμού, απώλεια, σημαντική αλλαγή) για τα παιδιά.
Η θεραπευτική ικανότητα του παραστατικού παιχνιδιού, στηρίζεται στη μιμητική ικανότητα της μικρής ηλικίας, καθώς παρέχει στο παιδί τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει αγχώδεις εμπειρίες, με έναν συμβολικό τρόπο και το βοηθά να εκφράσει έμμεσα ή συμβολικά τις ανησυχίες, τους φόβους, τις επιθυμίες του.Με τον τρόπο αυτό, το παιχνίδι χρησιμοποιείται ως μέσον ενεργητικής προσαρμογήςσε μία υπάρχουσα κατάσταση, ενώ συγχρόνως γίνεται μία εξαιρετική διαγνωστική/αναλυτική μέθοδος, προκειμένου να πλησιάσουμε την τρυφερή ψυχή των μικρών παιδιών, για τα οποία η γλώσσα είναι ακόμα ατελές μέσο επικοινωνίας.
Στη «μη κατευθυντική παιχνιδοθεραπεία» υπάρχει η δυνατότητα να λειτουργήσει ως διορθωτική συναισθηματική εμπειρία για το παιδί, όπου ο ειδικός δρα με ενσυναίσθηση, επιδεικνύοντας άνευ όρων αποδοχή, επιτρέποντας στο παιδί να αναπτύξει αυτοπεποίθηση, αποκτώντας ορθή αντίληψη εαυτού και έκφρασης του.

 

Χαρίκλεια Μανουσάκη
Επαγγελματίας Ψυχικής Υγείας
Συστημική Σύμβουλος, NLP, MarteMeo, EFT, PlayTherapy, Coaching
697 44 77 556 - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η Χαρίκλεια Μανουσάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Παρότι οι αρχικές σπουδές της και η για δύο δεκαετίες επαγγελματική της κατάρτιση αφορούσε στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και Ειδικών Έργων, η Ψυχολογία ήταν πάντοτε η μεγάλη της αγάπη. Έχει εκπαιδευτεί σε πολλές προσεγγίσεις, ώστε να έχει τη δυνατότητα μέσα από διαφορετικούς τρόπους έκφρασης να προσεγγίζει την ανθρώπινη ψυχή. Έχει διαμορφώσει μία προσωπική στάση απέναντι στην παροχή στήριξης στον άνθρωπο και έχει μία ιδιαίτερη σχέση με τα παιδιά. Εργάζεται με σκοπό να επανεισάγει το συναίσθημα στο πεδίο της αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, διευκολύνοντας την αλλαγή που ο εξυπηρετούμενος αναζητά στη ζωή του.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…