Πριν γίνω πατέρας, πίστευα ότι για να γίνει κανείς γονιός χρειάζεται απλά να αγαπά τα παιδιά και όλα τα άλλα θα έρθουν φυσικά. Τώρα που το ζω, έχω διαφορετική άποψη.

Τι χρειάζεται για να γίνεις γονιός:

1. Να μη σε πειράζει να κοιμάσαι πολύ λιγότερο.

2. Να μη σε πειράζει να μην έχεις λεφτά.

3. Να μη σε πειράζει να ζεις με πρόγραμμα.

4. Να μη σε πειράζει αν χαλάσει το πρόγραμμα.

5. Να μη σε πειράζει να πρέπει να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου και με κάποιον άλλο.

6. Να μη σε πειράζει να πρέπει να κάνεις τα πάντα γρήγορα..

7. Να μη σε πειράζει να μην έχεις το χώρο σου.

8. Να μη σε πειράζει να σκέφτεσαι πάντα το μέλλον.

9. Να μη σε πειράζει να είναι ακατάστατο το σπίτι.

10. Να μη σε πειράζει να πατάς επάνω σε τουβλάκια όταν γυρνάς στο σπίτι από τη δουλειά.

11. Να μη σε πειράζει να κάνεις 3 μέρες για να δεις μία ταινία από την αρχή ως το τέλος.

12. Να μη σε πειράζει να πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ για εκδρομή.

13. Να μη σε πειράζει να πρέπει να μάθεις τις γνωστές επιτυχίες του ελληνικού παιδικού πενταγράμμου.

14. Να μη σε πειράζει να παίζει η τηλεόραση μόνο παιδικά.

15. Να μη σε πειράζει να λες «όχι».

16. Να μη σε πειράζει να σου λένε «όχι».

17. Να μη σε πειράζει να σου κάνουν ασταμάτητες ερωτήσεις.

18. Να μη σε πειράζει η όψη και μυρωδιά από τον εμετό και τα «κακά».

19. Να μη σε πειράζει να ακούς συμβουλές από τον κάθε τυχόντα στο δρόμο.

20. Να μη σε πειράζει να πηγαίνεις στο μπάνιο με ανοιχτή την πόρτα.

21. Να μη σε πειράζει που το αυτοκίνητο σου θα είναι γεμάτο ψίχουλα και λερωμένα χαρτομάντηλα.

22. Να μη σε πειράζει να πηγαίνεις τα σαββατοκύριακα στην παιδική χαρά αντί για καφέ.

23. Να μη σε πειράζει που οι φίλοι σου που δεν έχουν παιδιά δε θα σου κάνουν τόση παρέα όπως παλιά.

24. Να μη σε πειράζει να νιώθεις καθημερινά πρωτόγνωρα συναισθήματα. 25. Να μη σε πειράζει που ο όλος ο κόσμος σου θα είναι το παιδί σου...



Αντιμετωπίζοντας τις κρίσεις θυμού των παιδιών βασιζόμενοι στις έρευνες για τον εγκέφαλο.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το βιβλίο The Science of Parenting: How today’s brain research can help you raise happy, emotionally balanced children της Margot Sunderland.

Τα συστήματα που σχετίζονται με το θυμό, το φόβο και τον αποχωρισμό είναι ήδη αναπτυγμένα όταν γεννιέται ένα βρέφος προκειμένου να υποστηρίξουν τη δυνατότητα επιβίωσής του. Είναι έτσι σχεδιασμένα ώστε να προφυλάσσουν τα παιδιά από τους «εχθρούς» και να τα κρατούν κοντά στη μητέρα τους. Οι πιθανοί κίνδυνοι στη σύγχρονη εποχή είναι τελείως διαφορετικοί, κι όμως, καθημερινά ένα ή περισσότερα γεγονότα μπορούν να κινητοποιήσουν ένα ή περισσότερα από αυτά τα συστήματα στον βρεφικό εγκέφαλο.

Για παράδειγμα, το σύστημα του φόβου μπορεί να κινητοποιηθεί όταν χτυπάει απότομα μια πόρτα ή το σύστημα που σχετίζεται με τον θυμό μπορεί να κινητοποιηθεί όταν προσπαθείτε να ντύσετε το παιδί ή το σύστημα του αποχωρισμού όταν βγαίνετε από το δωμάτιο. Τα βρέφη αναστατώνονται από όλα αυτά γιατί υπάρχει ελάχιστη ανώτερη εγκεφαλική λειτουργία  ώστε να μπορέσουν να σκεφτούν, να βρουν τη λογική εξήγηση και να ηρεμήσουν.

Έχει μεγάλη σημασία να κατανοήσετε αυτές τις λειτουργίες του βρεφικού εγκεφάλου προκειμένου να αντιμετωπίσετε ένα μωρό ή ένα παιδί που βρίσκεται σε υπερένταση. Σας έχει ανάγκη για να ηρεμήσει. Με τη δική σας σταθερή ανταπόκριση και παρουσία οι μετωπιαίοι λοβοί του παιδιού σας θα αρχίσουν να δημιουργούν τις απαραίτητες εγκεφαλικές συνδέσεις που με την πάροδο του χρόνου θα το βοηθήσουν να ελέγχει αυτά τα σημάδια κινδύνου που του στέλνει το πιο πρωτόγονο μέρος του εγκεφάλου του, το εγκεφαλικό στέλεχος.

Μια κρίση θυμού σημαίνει ότι ένα ή περισσότερα από τα συστήματα που προαναφέρθηκαν (θυμού, φόβου, αποχωρισμού) στο εγκεφαλικό στέλεχος του παιδιού σας δραστηριοποιήθηκαν πολύ έντονα. Ως αποτέλεσμα, το παιδί θα παρουσιάζει πολύ υψηλά επίπεδα στρεσογόνων χημικών στο σώμα και στον εγκέφαλό του.

Οι κρίσεις θυμού συμβαίνουν επειδή οι απαραίτητες συνδέσεις μεταξύ του εγκεφαλικού στελέχους και των ανώτερων τμημάτων του εγκεφάλου δεν έχουν ακόμα δημιουργηθεί. Αυτές οι συνδέσεις είναι απαραίτητες προκειμένου το παιδί να μπορεί να διαχειρίζεται τα πολύ έντονα συναισθήματά του. Ο ρόλος σας ως γονέα είναι να χαλαρώνετε και να παρηγορείτε το παιδί σας καθώς βιώνει αυτές τις τεράστιες ορμονικές «καταιγίδες» στο μυαλό και στο σώμα του. Αν θυμώσετε με ένα παιδί που βιώνει μια κρίση θυμού μπορεί να σταματήσει να κλαίει, αλλά αυτό μπορεί ταυτοχρόνως να σημαίνει ότι στον εγκέφαλό του ενεργοποιήθηκε το σύστημα του φόβου, παρακάμπτοντας το σύστημα του αποχωρισμού. Ή ότι απλώς κλαίει σιωπηλά οπότε η κορτιζόλη θα έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Όπως έχει αποδείξει το σύνολο της έρευνας για τον εγκέφαλο, η δυσφορία και η στενοχώρια που δεν αντιμετωπίζονται αφήνουν το παιδί με τοξικά επίπεδα στρεσογόνων ορμονών να διαπερνούν τον εγκέφαλό του.

Τα παιδιά δεν μπορούν να μιλήσουν ή να ακούσουν καλά όταν βιώνουν μια κρίση

Οι δραματικές αλλαγές σε εγκέφαλο και σώμα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης υπονομεύουν τις νοητικές λειτουργίες της σκέψης και τα λεκτικά κέντρα του εγκεφάλου που ελέγχουν την αντίληψη και την έκφραση του λόγου του παιδιού σας. Αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο να το κατανοήσετε γιατί το να προσπαθήσετε να μιλήσετε στο παιδί σας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ή να περιμένετε αυτό να μιλήσει είναι σπατάλη χρόνου. Το μόνο που μπορεί εκείνη την ώρα να κάνει είναι να εκτονώνει τα συναισθήματά του.

Μια κρίση θυμού απαιτεί ήρεμο χειρισμό

Είναι σημαντικό να λάβετε σοβαρά υπόψη σας την κρίση θυμού του παιδιού σας και να αντιμετωπίσετε τον πόνο, την αίσθηση απώλειας, την τεράστια απογοήτευσή του με κατανόηση και ενσυναίσθηση. Αν το κάνετε, τότε θα βοηθήσετε το παιδί σας να αναπτύξει τα ζωτικά συστήματα ελέγχου του στρες στον κυρίως εγκέφαλό του. Το να θυμώνετε συστηματικά όταν το παιδί σας βιώνει μια κρίση μπορεί να οδηγήσει το παιδί να μην αναπτύξει ποτέ αποτελεσματικούς ανασταλτικούς μηχανισμούς στον κυρίως εγκέφαλο. Φανταστείτε έναν άντρα που χάνει συχνά την ψυχραιμία του σε ένα εστιατόριο, ή κλωτσάει ένα μηχάνημα που δε λειτουργεί – στην παιδική του ηλικία μπορεί να μην έλαβε βοήθεια και κατανόηση από τους γονείς του κατά τη διάρκεια των εκάστοτε κρίσεών του [1,2,3]

Η ρύθμιση της δυσφορίας είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουν και να κάνουν όλοι οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και οι όσοι/ες  φροντίζουν το παιδί

Αν δεν ανταποκρινόμαστε στις αυθεντικές κρίσεις θυμού των παιδιών και αντ’αυτού  υιοθετούμε μια σταθερή στάση απέναντι σε όλες τις κρίσεις χάνουμε μια ευκαιρία ζωτικής σημασίας  να βοηθήσουμε το παιδί μας να διαμορφώσει τον εγκέφαλό του υγιώς. Είναι πολύ καθησυχαστικό για ένα παιδί να ξέρει ότι ένας ενήλικας μπορεί να κατανοήσει και να ηρεμήσει τα εξαιρετικά έντονα και δυσάρεστα συναισθήματά που καταλαμβάνουν το μυαλό και το σώμα του. Είναι πάρα πολύ απογοητευτικό για ένα παιδί όταν νιώθει τρομερό συναισθηματικό πόνο  να βλέπει ότι οι γονείς του θυμώνουν ή το αφήνουν μόνο του.

Screen Shot 2015-04-22 at 2.08.40 PM

Πώς να χειριστείτε τις κρίσεις θυμού

Ο ρόλος σας είναι να παρέχετε στο παιδί σας μια αίσθηση σιγουριάς, παρηγοριάς, επιβεβαίωσης όταν βιώνει μια κρίση. Οι τεχνικές που ακολουθούν μπορούν να σας βοηθήσουν να ηρεμήσετε το παιδί σας.

1. Να έχετε απλή και ήρεμη συμπεριφορά ή να παρέχετε μια απλή επιλογή.

Για παράδειγμα αν το παιδί σας αναστατώνεται όταν είναι να ντυθεί, ρωτήστε το αν προτιμάει να φορέσει το μπλε ή το καφέ παντελόνι του.

2. Η απόσπαση προσοχής είναι μια καλή τεχνική (για τις πολύ μικρές ηλικίες).

Κινητοποιεί το σύστημα «αναζήτησης» στο εγκεφαλικό στέλεχος και κάνει το παιδί να ενδιαφέρεται για κάτι. Μπορεί να υπερνικήσει με φυσικό τρόπο τα συστήματα θυμού ή δυσφορίας. Προκαλεί, επίσης, την αύξηση των επιπέδων της ντοπαμίνης κι έτσι μειώνεται το άγχος και προκαλείται ενδιαφέρον και κινητοποίηση[4].

3. Να κρατάτε το παιδί σας τρυφερά.

Κάποιες φορές βοηθάει πραγματικά να κρατάτε αγκαλιά ένα παιδί που βρίσκεται σε κρίση, αλλά, πρέπει να νιώθετε ηρεμία και να βρίσκεστε υπό έλεγχο κι εσείς. Η προσέγγιση στο δικό σας ήρεμο σώμα κάνει το αναστατωμένο σώμα του παιδιού σας να επανέρχεται σε ισορροπία και οδηγεί στην έκκριση οκυτοκίνης και οπιοειδών,τα οποία αποτελούν φυσικά ηρεμιστικά. Να λέτε απλές φράσεις όπως: «Ξέρω, ξέρω» ή «καταλαβαίνω» (οι λέξεις από μόνες τους δεν έχουν την επίδραση της σωματικής προσέγγισης πάντως). Αν έχουν κινητοποιηθεί τα συστήματα και του θυμού και της δυσφορίας και πετάει πράγματα τριγύρω στο δωμάτιο ή χτυπάει ή δαγκώνει θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε κάποια τεχνική κρατήματος.

4. Μερικές φορές τα παιδιά αισθάνονται ασφάλεια και ηρεμία αν απλά κάθεστε κάτω δίπλα τους και τους μιλάτε γλυκά και ήπια.

Μερικά παιδιά το προτιμούν από το κράτημα γιατί αισθάνονται ότι είναι ελεύθερα να κινηθούν.

5. Μην χρησιμοποιείτε το time-out κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.

Δε θα εγκαταλείπατε τον καλύτερο σας φίλο και δε θα τον στέλνατε σε ένα δωμάτιο για time-out ενώ εκείνος θα έκλαιγε πεσμένος στο πάτωμα, άρα σίγουρα αυτή η τεχνική είναι τελείως ακατάλληλη για τα παιδιά τα οποία έχουν λιγότερες συναισθηματικές διεξόδους από τους ενήλικες. Το να χρησιμοποιεί κανείς το time-out σε ένα παιδί που έχει μια κρίση θυμού σημαίνει ότι το αφήνει να χάσει τη ζωτική ευκαιρία να ρυθμίσει τη δυσφορία και την οργή του και να  δημιουργήσει αποτελεσματικά συστήματα ελέγχου του στρες στον εγκέφαλό του.

6. Μην αφήνετε το παιδί μόνο του σε ένα δωμάτιο κατά τη διάρκεια μιας κρίσης θυμού.

Παρά το ότι το παιδί μπορεί να σταματήσει να κλαίει φωναχτά, μπορεί να συνεχίσει το κλάμα εσωτερικά – κάτι το οποίο, σύμφωνα με τα ευρήματα ερευνών είναι πιο ανησυχητικό [5,6]. Ενώ το κανονικό κλάμα που εξωτερικεύεται είναι ένα κάλεσμα για βοήθεια, το σιωπηλό, εσωτερικό κλάμα είναι ένδειξη ότι το παιδί έχει χάσει την πίστη  ότι θα έρθει βοήθεια. Σε κάποιους ανθρώπους, αυτή η τραγική απώλεια πίστης μπορεί να παραμείνει για όλη τους τη ζωή.

7. Να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι οι κρίσεις είναι αυθεντικές.

Ένα δίχρονο που στριγγλίζει επειδή το αδερφάκι του του άρπαξε το αυτοκινητάκι του δεν κάνει απλά φασαρία. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η αίσθηση απώλειας δραστηριοποιεί τα κέντρα πόνου στον εγκέφαλο προκαλώντας μια πτώση των οπιοειδών η οποία οδηγεί σε αγωνία [7]. Καθώς τα μικρά  παιδιά βρίσκονται στον κόσμο μόνο λίγα χρόνια, δεν έχουν μια ξεκάθαρη άποψη της ζωής. Ως ενήλικες έχουμε την εμπειρία ώστε να κατανοήσουμε ότι η απώλεια ενός παιδικού αυτοκινήτου είναι επουσιώδης. Αλλά για το μικρό παιδί αυτή η απώλεια μπορεί να σημαίνει τα πάντα. Αν ένα παιδί τιμωρείται επαναλαμβανόμενα για κρίσεις θυμού που κινητοποιούνται από θλίψη (η θλίψη συχνά περιλαμβάνει και θυμό) αυτό που μαθαίνει είναι: «Η μαμά δεν μπορεί να καταλάβει ή να διαχειριστεί τη θλίψη μου». Συνεπώς, είναι πολύ πιθανό να «κλείσει το διακόπτη» των συναισθημάτων που προκαλούν θλίψη γιατί δεν είναι ασφαλές να τα βιώνει. Και αυτό έχει συνέπειες στον τρόπο που το παιδί θα διαχειριστεί τα συναισθήματά του στην ενήλικη ζωή του.

2281757505_e8d2ea369d_o

Βιβλιογραφία

1. Brody GH, et. al (1982). Contributions of parents and peers to children’s moral socialization. Developmental Review 2:31-75.

2. Haley, DW, et. al (2003). Infant stress and parent responsiveness: regulation of physiology and behavior. Child Development 74(5):1534-46. 3. Barbas H, et. al (2003). Serial pathways from primate prefontal cortex to autonomic areas may influence emotional expression. Neuroscience10(4):25. 4. Panksepp, J (1998). Affective Neuroscience. Oxford University Press, New York: 54. 5. Gunnar MR (1989). Studies of the human infant’s adrenocortical response to potentially stressful events. New Directions for Child DevelopmentFall (3-18). 6. Hertgaard, L, et al. (1995) Adrenocortical responses to the strange situation in infants with disorganized/disoriented attachment relationships. Child Development 66:1100-06. 7. Panksepp, J (2003). Neuroscience: Feeling the pain of social loss. Science 302(5643):237-39. 5196603170_676ec581fa_o

Πηγή

 

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, σχετικά με τα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης του παιδιού σύμφωνα με την θεωρία του Φρόυντ.

Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη ακολουθεί μια βιολογικά προκαθορισμένη πορεία. Το κάθε στάδιο καταμερίζεται σε διάφορες επιμέρους φάσεις, που η κάθε μια συνδέεται με μια ορισμένη ερωτογενή ζώνη, το μέσο με το οποίο επέρχεται η ικανοποίηση.

Διαβάστε ακόμη: Θα ήθελες να είσαι τελειομανής; Μάθε το σωστό τρόπο.

Ο βαθμός και το είδος της ικανοποίησης του παιδιού, εξαρτάται κυρίως με την αλληλεπίδραση του με τους γονείς. 

Με τον πρόλογό μας βασισμένο στη θεωρία του Σίγκμουντ Φρόυντ, καταλήγουμε στο εξής εύκολο συμπέρασμα: η υπέρμετρη ικανοποίηση ή η αποστέρηση έχουν μόνιμες συνέπειες στη διάπλαση του χαρακτήρα του ενήλικα.

Ας δούμε τα στάδια ανάπτυξης αναλυτικά:

1ο στοματικό στάδιο
Αφορά βρέφη 0-18 μηνών, από τη γέννηση τους έως το περπάτημα.
Εδώ το βρέφος έχει ανάγκη για σίτιση, κλαίει, αναπτύσσει οδοντοφυΐα και η ηδονή επικεντρώνεται στο δάγκωμα.

Αρχίζει το πιπίλισμα στον αντίχειρα και έρχεται ο απογαλακτισμός.
Το στήθος και το σώμα είναι το επίκεντρο των εμπειριών.

Ο θηλασμός δίνει ικανοποίηση.
Η προσκόλληση του βρέφους στη μητέρα αλλά και οι πραγματικές εμπειρίες στο στοματικό στάδιο, έχουν θεμελιώδη επίδραση στον ασυνείδητο νου και στα βαθιά συναισθήματα.
Επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τις σεξουαλικές προτιμήσεις στη μετέπειτα ζωή.

Το νήπιο προσπαθεί να «αφομοιώσει» όλο το κόσμο.
Η «καθήλωση» σε αυτό το στάδιο, κάνει το βρέφος να εξελιχθεί σε έφηβο υπερβολικά απασχολημένο με την στοματική ικανοποίηση.

Εξακολουθεί το πιπίλισμα, τέρπεται με τη μάσηση και συχνά οδηγείται σε παχυσαρκία, γίνεται καπνιστής, πότης-αλκοολικός ή και φλύαρος.

2ο πρωκτικό στάδιο
Αφορά βρέφη και νήπια στην ηλικία του 1-3 ετών.
Η φάση που γίνεται η εκπαίδευση της τουαλέτας.

Το κέντρο του κόσμου μεταφέρεται στον πρωκτό και οι απεκκρίσεις γίνονται οι πλέον σημαντικές.
Η ηδονή, προκαλείται από τη συγκράτηση ή αποβολή των περιττωμάτων, επενεργούν ως διεγερτική μάζα σ΄ ένα ευαίσθητο σημείο της βλεννογόνου.

Εδώ διαμορφώνεται πρώιμα ο χαρακτήρας του παιδιού.
Ο τσιγκούνης άνθρωπος έχει υποστεί ''καθήλωση'' στο πρωκτικό στάδιο (έλεγχος σφικτήρων).
Η εμμονή στη μεθοδικότητα και καθαριότητα ή στην υπερβολική απόλαυση και στη δημιουργία, καθώς και η φιλαργυρία οφείλονται στον ίδιο λόγο.

3ο φαλλικό στάδιο
Αναφερόμαστε στα παιδιά προσχολικής ηλικίας της τάξεως του νηπιαγωγείου, 3-6 ετών.
Τα φαλλικό στάδιο αφορά αγόρια και κορίτσια, ενώ στην πορεία τα φύλλα διαχωρίζονται.

Εδώ επιλύονται τα ζητήματα αναπαραγωγής.
Είναι η προετοιμασία για το πραγματικό παιχνίδι της εφηβείας.

Η αντίληψη της πραγματικότητας παραμένει αυτιστική (καθορίζεται από τη φαντασία).

Έχουμε την εμφάνιση του Οιδιπόδειου συμπλέγματος όπου διαμορφώνει την ενήλικη ανδρική προσωπικότητα και την εκδηλώνει με δύο τρόπους αντιμετώπισης προς τις γυναίκες, ή τις εξιδανικεύει ή τις θεωρεί πόρνες.
Τα αισθήματα στοργής του αγοριού για τη μαμά, δυναμώνουν και χρωματίζονται μέσω του αυνανισμού.

Στα κορίτσια εμφανίζεται η φανταστική εγκυμοσύνη, ο ανταγωνισμός προς τους άντρες, η έντονη επιθυμία κυριαρχίας «φαλλοκεντρική».
Βλέπουμε το φθόνο του πέους και το άγχος του ευνουχισμού.

Οι σεξουαλικές διαφορές γενικότερα σ΄ αυτό το στάδιο αποκτούν σπουδαιότητα στη φάση του αυνανισμού και των διεγερτικών καταστάσεων.

Φρουντ: «Στις σεξουαλικές διαστροφές, όταν η ικανοποίηση επιτυγχάνεται δια στόματος ή πρωκτού και όχι με τη γενετήσια επαφή, οφείλεται στην καθήλωση ή παλινδρόμηση σε νηπιακό στάδιο».
Θεωρίες γύρω από την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας θα βρούμε πολλές, εμείς επιλέξαμε μια διάσημη και ισχυρή τοποθέτηση του πατέρα της ψυχανάλυσης Σ. Φρόυντ, η οποία έως και σήμερα δεν έχει απορριφθεί ή αντικατασταθεί με κάποια νεότερη, για την δική σας ευρύτερη ενημέρωση επί του θέματος.

Για όποια ανησυχία, απορία, προβληματισμό και αν έχετε σε θέματα παιδιού και οικογένειας μιλήστε με ειδικό!

Της Ευδοκίας Ν.Κολιαδήμα, κοινωνικής λειτουργού-ψυχοθεραπεύτριας, www.humanrelations.gr

Πηγή: paidorama.com

Είναι γεγονός πως όλοι μας έχουμε ανάγκη από επιβράβευση, έναν καλό λόγο, μία αγκαλιά, αποδοχή, τρυφερότητα, σεβασμό, κατανόηση και στήριξη.

Γράφει η Μαρίνα Μόσχα, ψυχοθεραπεύτρια, Συνεργάτης του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.

Θα έχετε ακούσει ή μπορεί και εσείς οι ίδιοι να έχετε ζητήσει μία απλή αγκαλιά, ένα φιλί, να κάνετε ένα ωραίο φαγητό, ένα δώρο και να μην πάρετε ούτε ένα απλό «Ευχαριστώ». Αλήθεια, πως νιώσατε;

Σκεφτείτε λοιπόν πως νιώθουν αυτές οι μικρές ψυχούλες όταν δεν παίρνουν όλα τα παραπάνω, παρά μόνο φωνές ή τι δεν έκαναν καλά! Πως μετά να γίνουν ενήλικες με αυτοεκτίμηση, να πιστεύουν στον εαυτό τους, να μην έχουν φοβίες και μία γκάμα - μεγάλη δυστυχώς - από ψυχικές αδυναμίες και προβλήματα;

Αρκετά συχνά μας ρωτούν οι γονείς για το πώς πρέπει να φερθούν στα μικρά τους, έτσι ώστε να τα «δυναμώσουν» και να τα κάνουν να πατάνε στα πόδια τους μεγαλώνοντας. Να έχουν το θάρρος της γνώμης τους, να γίνουν ώριμα συναισθηματικά αλλά και ανεξάρτητα, με καλή αυτοεικόνα και αυτοεκτίμηση.

Γονιέ, πες λοιπόν στο παιδί σου λεξούλες που με την επανάληψη θα το κάνουν να νιώσει ότι είναι σημαντικό και πως κάνει πράγματα ξεχωριστά. Λεξούλες όπως «μπράβο», «σ' ευχαριστώ», «σε αγαπάω». Ρώτησέ το να σου πει τι θέλει, να σου πει την γνώμη του. Δείξε του πόσο το εμπιστεύεσαι και πες του το, πες του πόσο περήφανος γονιός είσαι που είναι το παιδί σου.

Κανάκεψέ το, αλλά με προσοχή - όχι στις υπερβολές, αναγνώρισέ του αυτά που κάνει, μην παραβλέπεις όμως και αυτά που δεν κάνει...

bigstock-family-talking-and-a-boy-telli-33922388

Πηγή: superdad.gr

 

Από εμπειρία έχω καταλάβει πως τις δικές μου, αλλά και γενικά τις εφηβικές διακοπές δεν τις αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο.


Και με το όλοι, εννοώ τις δύο "κατατάξεις'' ενός σπιτιού, τους γονείς και τα παιδιά.

Το σχολείο είναι μια πολύ κουραστική διαδικασια απ την οποία βγαίνουν εξαντλημένα τα παιδιά και οι έφηβοι οι οποίοι έχουν στο μυαλό τους ότι μετά το τέλος των εξετάσεων θα κάθονται όλη μέρα και θα χαλαρώνουν κάνοντας ό,τι θέλουν, μόνοι τους ή με παρέα και τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο θα πάνε με την οικογένειά τους διακοπές.
Μια χαρά, πολύ ωραίο πλάνο.

Σε πολλές περιπτώσεις αυτό γίνεται όντως.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις όπως παιδιά που πάνε σε καλοκαιρινά φροντιστήρια ας πούμε, αναγκαζόμενα από τους γονείς τους.

Αυτές είναι οι κακές περιπτώσεις. Ή ας πούμε φανταστείτε να έβαζαν ένα παιδί να γράφει άρθρα για το διαδίκτυο!

Ένα λεπτό...κάτι μου θυμίζει αυτό...καλά καλά όχι αστειεύομαι εμένα δε με ενοχλεί καθόλου αυτό που κάνω.

Και ίσως δε θα έπρεπε να ενοχλεί ούτε και τα υπόλοιπα παιδιά η οποιαδήποτε υποχρέωση έχουν μέσα στο καλοκαίρι (κυρίως για φροντιστήριο μιλάω) επειδή αυτό είναι συνέπεια στο γεγονός ότι μέσα στη σχολική χρονιά δε διάβαζαν όπως θα επρεπε.
Οπότε...deal with it.

Τώρα απ την άλλη, γονείς το ξέρω ότι θέλετε το παιδί σας να πάει καλύτερα στο σχολείο και τα λοιπά, αλλά καλό θα ήταν να σεβαστείτε ότι μας έχει βγει η ψυχή μέσα στη χρονιά και τώρα το τελευταίο που θέλουμε είναι φροντιστήρια!

Αν κάποιος δεν τα πάει καλά στα μαθήματα επειδή βαριέται με το να τον αναγκάσετε να κάνει καλοκαιρινά μαθήματα κάνετε την κατάσταση χειρότερη γιατί και το παιδί νοιώθει ότι δεν έχει ξεκουραστεί αρκετά μέσα στις διακοπές και δεν του προσφέρτε τίποτα, εφόσον πιστέψτε με, αν το παιδί δε θέλει και δεν έχει όρεξη να καλύψει κενά, δεν πρόκειται να το κάνει.

Οπότε απλά καταφέρνετε να του χαλασετε το καλοκαίρι και να ξοδέψετε χρήματα. Well done !

Η μόνη περίπτωση που θα συμφωνήσω κι εγώ στην ιδέα του φροντιστηρίου είναι η περίπτωση που το παιδί έχει κενά επειδή δε μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό του σχολείου λόγω δυσλεξίας, διάσπασης προσοχής ή απλά επειδή δεν το χει βρε παιδί μου ! Να σας θυμήσω ότι ο Αινσταιν ήταν πολύ κακός μαθητής.

Οπότε πρώτα σιγουρευτείτε πως το παιδί κάνει ό,τι μπορεί και δε βαριέται απλά και μετά πάρτε μέτρα όπως το φροντιστήριο.
Το ίδιο ισχύει και για τα ιδιαίτερα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. (410)

Εκτός των μαθημάτων για τον καλοκαιρινό σας προορισμό συμβουλευτείτε το παιδί σας και λάβετε πολύ σοβαρά την άποψή του για να περάσετε όλοι καλά.

Βρείτε ενδιάμεσες λύσεις εφόσον όπως εσείς, και τα παιδιά έχουν δικαίωμα να περάσουν καλά στις διακοπές. Σκεφτείτε επίσης να πάτε παρέα με μια φιλική οικογένεια όπου θέλετε ή ακόμα καλύτερα, αν και δύσκολα, να πάτε με την οικογένεια κάποιου φίλου του παιδιού σας. Αν έχετε σκάφος πολύ καλή ιδέα θα ήταν να βρείτε κάποια οικογένεια που έχει και αυτή ή αν έχετε κάποιο ιστιοπλοΪκό να μένετε όλοι μέσα.

Ελπίζω μετά από αυτές τις συμβουλές να διευκόλυνα έστω και λίγο τις ζωές μερικών ανθρώπων για το καλοκαίρι.

Σας εύχομαι καλές διακοπές και καλή χαλάρωση !

Παιχνιδοθεραπεία ή Παιγνιοθεραπεία. Πώς γίνεται, σε τι ωφελεί και πώς μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά!

γράφει ο Βαλταδώρος Θέμης, Λογοθεραπευτής

Παιχνίδι! Εύκολο. Απλό. Το κάνουν όλοι, από παιδιά μέχρι ενήλικες. Σε όλους αρέσει! Παρόλα αυτά το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι στιγμιαίο, με βραχυπρόθεσμο όφελος την χαρά της στιγμής.

Κάνεις δεν σκέφτεται ότι η χαρά της στιγμής ουσιαστικά δεν είναι της στιγμής αλλά διαρκεί πολύ περισσότερο! Μία ώρα παιχνιδιού με φίλους μπορεί να φτιάξει την διάθεση για ολόκληρη την μέρα. Γιατί λοιπόν δεν δίνουμε μεγαλύτερη σημασία σε αυτό; Απλό, γιατί είμαστε ενήλικες, έχουμε δουλειές, υποχρεώσεις, δεν προλαβαίνουμε να παίξουμε αν και όλοι το θέλουμε! Ας σκεφτούμε για λίγο τα παιδιά όμως!

Διαβάστε ακόμη: Πώς Να Συμπεριφερθείτε, Στη Δασκάλα Του Παιδικού Σταθμού

Τι προσφέρει το παιχνίδι στα παιδιά;

Πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν γίνονται καν αντιληπτά από τα ίδια αλλά ούτε και από τους γονείς τους. «Ο Γιωργάκης παίζει μαζί με τον Νικολάκη και την Μαρία!»Έτσι θα πουν οι γονείς τους βλέποντας τα να παίζουν ένα επιτραπέζιο! Εγώ θα πω ότι επίσης «κοινωνικοποιούνται». Η αλληλεπίδραση ενός παιδιού με μία ομάδα συνομηλίκων είναι από τα πρώτα πράγματα που ανησυχούν τους γονείς. Η διαδικασία προσαρμογής και κοινωνικοποίησης είναι σημαντική για κάθε παιδί. Όλοι έχουμε παρατηρήσει παιδιά τα οποία δεν επιζητούν την κοινωνική επαφή με τα άλλα παιδιά της ομάδας είτε γιατί είναι συνεσταλμένα είτε γιατί δεν έχουν τις κοινωνικές δεξιότητες και τρόπους για να τα προσεγγίσουν.

Υπάρχει λοιπόν κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τα παιδιά να ενταχθούν ομαλά σε μία ομάδα και γενικότερα στην κοινωνία;

Ναι, φυσικά και υπάρχει. Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και αναπτύσσεται όλο και περισσότερο παγκοσμίως η «Παιγνιοθεραπεία» της οποίας οι αρχές αναφέρουν το παιχνίδι ως την φυσικότερη διαδικασία μάθησης και μέσο απελευθέρωσης του παιδιού από φόβους και άγχη. Η «Παιγνιοθεραπεία» μπορεί να είναι ομαδική, με στόχο για παράδειγμα την κοινωνικοποίηση, ή και ατομική με άλλους στόχους όπως η κατανόηση και έκφραση των συναισθημάτων του παιδιού.

Σκεφτείτε λοιπόν πόσο θα βοηθηθεί μία ομάδα παιδιών με τέτοιες δυσκολίες στο κατάλληλο πλαίσιο. Ποιό είναι αυτό το κατάλληλο πλαίσιο όμως;

Είναι ένας ωραία διαμορφωμένος χώρος (σε κέντρο Λογοθεραπείας συνήθως) στον οποίο παρουσία του θεραπευτή τα παιδιά μέσα από διάφορες ομαδικές δραστηριότητες και παιχνίδια, και με την καθοδήγηση του θεραπευτή, θα αναπτύξουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες.

Η «Παιγνιοθεραπεία» είναι ένας μεγάλος τομέας και το συγκεκριμένο άρθρο επικεντρώνεται στο κομμάτι της κοινωνικοποίησης μέσω ομαδικών δραστηριοτήτων. Υπάρχουν πολλοί ακόμα τομείς στους οποίους είναι χρήσιμη, τόσο ομαδικά όσο και ατομικά.

dbe285de1811c269ffcc1bf2d9d47601_L

Πηγή

Πριν ο μικρός Νικόλας, λέει η μητέρα του, μπορούσε να απολαύσει ένα smoothie, έτρεχε στο δωμάτιό του κλείνοντας τα αυτιά του με τα χέρια, ενώ εκείνη ανακάτευε τα φρούτα στο μπλέντερ.

Φοβόταν πολύ την ηλεκτρική σκούπα, το μπλέντερ, και το πιστολάκι για τα μαλλιά.
Και ενώ ήταν ένα χαρούμενο μικρό αγόρι, τρόμαζε πολύ όταν άκουγε δυνατούς θορύβους.

Φόβοι από δυνατούς θορύβους, τέρατα, ξένους, ή άλλα αντικείμενα και γεγονότα είναι φυσιολογικά στην παιδική ηλικία.
Και ενώ οι φόβοι αυτοί είναι αγχωτικοί για τα παιδιά και τους γονείς, δεν θα πρέπει να εξαφανιστούν.

Είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης.
Και ένα σημάδι ότι αποκτά το μικρό παιδί την αίσθηση του κόσμου και προσπαθεί να βγάλει κάποιο νόημα από αυτό.

Ευτυχώς οι περισσότεροι φόβοι φθάνουν στα προβλέψιμα στάδια της ηλικίας και μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να διαχειριστεί τους φόβους του και να προχωρήσει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μέσα από την παιδική ηλικία.

Πρώτοι φόβοι του μωρού.

Τα νεογέννητα έχουν δύο φόβους: δυνατούς θορύβους και το πέσιμο.
Ο εγκέφαλος και τα νεύρα του μωρού μεγαλώνουν γρήγορα κατά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής, αλλά γεννιούνται με πολύ ανώριμα νευρικά συστήματα, λένε οι ειδικοί.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να ερμηνεύσουν ή να χειρίζονται ορισμένα αισθητηριακά ερεθίσματα.

Όπως δυνατούς θορύβους ή την αίσθηση της πτώσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορείτε να περιφέρεται το μωράκι σας στην αγκαλιά των αγαπημένων συγγενών και να μην ενοχλείτε καθόλου, αλλά το να το αφήσετε απότομα κάτω, ή να κάνετε ένα δυνατό ξαφνικό θόρυβο θα τρομάξει και θα αρχίσει να κλαίει.

Καθώς το νευρικό τους σύστημα ωριμάζει και συγκεντρώνεται στο περιβάλλον του, νέοι φόβοι εμφανίζονται και γύρω στους 8 με 10 μήνες η έννοια «μονιμότητα αντικειμένου» μπαίνει στο παιχνίδι.

Πριν από αυτό το ορόσημο, όταν εξαφανίζονταν τα πράγματα, δεν υπήρχαν πλέον στο μυαλό του μωρού, εξηγούν οι ειδικοί.
Αλλά τώρα καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα εξαφανίζονται και εξακολουθούν να υπάρχουν. Έτσι όταν η μαμά ή ο μπαμπάς φεύγει από το δωμάτιο το παιδί αναρωτιέται που πήγαν και πότε θα έρθουν πίσω.

Άγχος χωρισμού.
Σε αυτή την ηλικία εμφανίζεται άλλος ένας φόβος, το άγχος των ξένων, όταν το παιδί δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανένα άλλο εκτός από τα πρώτα πρόσωπα που το φρόντιζαν. Αυτό είναι ένα καλό σημάδι.

Σημαίνει ότι το μωρό αρχίζει να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των γνωστών και αγνώστων προσώπων.

Αν και είναι ένα υγιές μέρος της ανάπτυξης, ο χωρισμός και το άγχος των ξένων προσώπων είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τους γονείς και είναι ένας σκληρός κύκλος.

Δεν είναι μόνο ένα παιδί που φοβάται μην χάσει τους γονείς του, αλλά φοβάται επίσης και το πρόσωπο που το φροντίζει.

Όταν νεαρή μητέρα πήγε με το 10 μηνών αγοράκι της να επισκεφτεί τη μητέρα της, που έμενε σε άλλη πόλη, το μικρό δεν ήθελε να πλησιάσει τη γιαγιά του και ήταν προσκολλημένο στη μητέρα του όλο το διάστημα που έμειναν μαζί της.

Διευκολύνοντας το άγχος του χωρισμού.
Για να βοηθήσετε το παιδί να χειριστεί το χωρισμό, παίζετε παιχνίδια μαζί του όπως «κούκου τσα». Έτσι ξέρει ότι ακόμη και αν δεν σας βλέπει είστε πάντα εκεί.

Στη συνέχεια φύγετε για λίγο από το δωμάτιο, περιμένετε ένα δύο λεπτά και γυρίστε πάλι.

Όταν έρθει η ώρα να το αφήσετε, αρχίστε πρώτα αφήνοντάς το με το σύζυγο, μετά με ένα στενό συγγενή ή φίλο και τέλος με μία μπέιμπι σίτερ.

Το μωρό θα πρέπει να αρχίσει να βλέπει το πρόσωπο αυτό ως μέλος της οικογένειας και θα μένει ευχαρίστως μαζί του όταν θα χρειαστεί να φύγετε.
Ότι και να κάνετε, όταν πρέπει να αφήσετε το παιδί, ποτέ μην φύγετε κρυφά.

Αν φύγετε χωρίς να πείτε αντίο, το παιδί θα πάθει σοκ αν σας ψάξει και δεν σας βρει, γιατί όχι μόνο ενισχύετε τον φόβο της εξαφάνισης σας αλλά και την έλλειψη εμπιστοσύνης. Αντίθετα, πείτε φεύγω και σ’ αγαπώ πολύ, ή δημιουργήστε μία συνεπή ρουτίνα.

Φόβος για θόρυβο, ζώα και το σκοτάδι.
Μαζί με τα πρώτα βήματα του παιδιού γύρω στην ηλικία του ενός έτους έρχεται η αυξανόμενη ανάγκη για ανεξαρτησία και τον έλεγχο του περιβάλλοντος. Και αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα πέρα από τον έλεγχό του μπορεί να το τρομάξει, όπως ένα σκυλάκι, το αυτόματο καζανάκι της τουαλέτας ή ο κεραυνός.

Φόβοι για πλάσματα.
Ένα αγοράκι 18 μηνών φοβόταν πολύ τα μυρμήγκια.

Αν έβλεπε ένα μυρμήγκι να προχωρά προς το μέρος του πάθαινε πανικό!

Για να βοηθήσετε το παιδάκι αφήστε το να εξερευνήσει, για παράδειγμα τον κόσμο των μυρμηγκιών, σε ένα μουσείο ή σε ένα βιβλίο.

Το κλειδί είναι να αισθάνεται το παιδί ότι έχει αυτό τη δύναμη, όσο περισσότερο τα αφήνουμε να νιώθουν ότι έχουν τον έλεγχο του κόσμου τους, τόσο καλύτερα θα αισθάνονται.

Μην ξεχνάτε να σέβεστε τους φόβους τους, ακόμη και αν εσείς σαν ενήλικας δεν βλέπετε κανένα λόγο για φόβο.
Ο καλύτερος τρόπος για να σας ακούσει το παιδί είναι να το διαβεβαιώσετε ότι δεν πειράζει που φοβάται, και εσείς πολλές φορές φοβάστε.

Φόβοι για τα πράγματα της νύκτας.
Γύρω στα 2 χρόνια, η φαντασία ενός παιδιού καλπάζει όπως φαντάζεται πράγματα που δεν βλέπει, γεγονός που ανοίγει την πόρτα για να φοβούνται το σκοτάδι και τα τέρατα.
Οι γονείς μπορεί να αντιμετωπίσουν ένα καινούργιο πρόβλημα, δηλαδή, ενώ το μικρό παιδί κοιμόταν μια χαρά στο δωμάτιό του, τώρα ξυπνά στη μέση της νύκτας και ζητάει να κοιμηθεί μαζί τους.

Προσπαθήστε να ρωτήσετε τι το φοβίζει και τι πιστεύει ότι θα το βοηθήσει να ξεπεράσει τους φόβους αυτούς.
Οι ειδικοί προτείνουν να δημιουργήσουν οι γονείς μία ήρεμη ρουτίνα το βράδυ και να μην διαβάζουν στο μικρό τους παιδάκι παραμύθια με κακούς και τρομακτικές εικόνες.

Βοηθήστε τα να μην θεωρούν τη νύχτα σαν μία αγχωτική στιγμή, μείνετε λίγο περισσότερο κοντά τους για να καταλάβουν ότι δεν θα περάσουν το διάστημα αυτό μόνα τους.

Αναγνωρίστε και δεχτείτε το φόβο.
Χρησιμοποιήστε τη φαντασία του παιδιού σας προς όφελός του, ζητώντας να εξετάσει τι θα το βοηθήσει να ξεπεράσει τους φόβους του.

Ένα μικρό αγόρι 3 ετών είπε στη μητέρα του ότι φοβάται τα τέρατα μέσα στο δωμάτιό του. Και όταν εκείνη το ρώτησε τι θα ήθελε να κάνουν γι’ αυτό, εκείνο απάντησε ότι αν έχει πέντε βιβλία πάνω από την κουβέρτα του στα πόδια του κρεβατιού θα είναι μια χαρά. Πράγματι κάθε νύχτα, έβαζαν 5 βιβλία πάνω από τις κουβέρτες στο κάτω μέρος του κρεβατιού και τα τέρατα δεν ξαναγύρισαν ποτέ.

Αν και αναγνωρίζετε τους φόβους τους, προσπαθήστε να κρατήσετε τα πράγματα στο φως έτσι ώστε να μην τους αυξήσετε.
Αν το μικρό παιδάκι σας φοβάται τα τέρατα, κάθε βράδυ πριν πέσει στο κρεβάτι, ελέγξτε μαζί την ντουλάπα, κάτω από το κρεβάτι, βάλτε ένα λούτρινο ζωάκι στην πόρτα σαν φρουρό και χρησιμοποιήστε ένα απαλό αρωματικό σπρέι για να διώξετε μακριά όλα τα τέρατα.
Και να θυμάστε αυτοί οι φόβοι δεν κρατούν για πάντα.

Δεν θα φοβούνται πάντα την ηλεκτρική σκούπα ή το μίξερ.

Το παιδί πρέπει να αξιοποιήσει αυτές τις εμπειρίες για να είναι σε θέση να πει «το ξεπέρασα. Δεν ήταν σπουδαίο».

Φόβος ή φοβία;
Ενώ οι φόβοι είναι ένα φυσικό μέρος της παιδικής ηλικίας, μπορούν να περάσουν το όριο και να γίνουν μία πραγματική φοβία;

Δεν είναι πιθανό, λένε οι ειδικοί. Η γνήσια φοβία στην παιδική ηλικία είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη, επειδή η φοβία θεωρείται ως ένας παράλογος φόβος.

Και ενώ οι φόβοι των περισσοτέρων παιδιών θεωρούνται παράλογοι σύμφωνα με την προοπτική των ενηλίκων, από την πλευρά των παιδιών θεωρούνται λογικοί.
Όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι δυνατόν να φύγει από το λούκι της μπανιέρας αλλά η φαντασία ενός παιδιού μπορεί να πει το αντίθετο.

Οι φόβοι που μπορούν να χαρακτηριστούν ως φοβίες των ενηλίκων, όπως το σκοτάδι, ο δυνατός θόρυβος ή ακόμη και το μπάνιο, δεν θεωρούνται αληθινές φοβίες στα παιδιά.

Οι γονείς μπορούν σιγά – σιγά να βοηθήσουν τα παιδιά τους δείχνοντάς τους πως μπορούν να διαχειρίζονται ήρεμα ότι φοβούνται.

Μερικά παιδιά έχουν πράγματι αγωνία με τους θορύβους, το πλήθος, τους ξένους, το σκοτάδι.
Αλλά δεν είναι φοβία.

Εργαστείτε μαζί τους για να τα βοηθήσετε να ξεπεράσουν τους φόβους αυτούς, εμποδίζοντας τους έτσι να γίνουν μία πραγματική φοβία στο μέλλον.

«Σεβαστείτε το φόβο, αντιμετωπίστε τον και ενδυναμώστε το παιδί».
Η συμβουλή των ειδικών.

 

 

Πρώτα από όλα θα πρέπει να μιλήσουμε στο παιδί, όσο μικρό κι αν είναι αυτό, για την διατροφική αξία των παγωτών.
Θα ήταν καλό να γνωρίζετε τόσο για εσάς, όσο και για το παιδί σας πως τα προπαρασκευασμένα παγωτά, το μόνο που έχουν να προσφέρουν στα παιδιά σας, είναι η χαμηλής ποιότητας γάλα, αρκετή ζάχαρη, αλλά και πολλά πρόσθετα.

Πολλές φορές μάλιστα είναι πολύ νόστιμα, διότι η επεξεργασία τους είναι τέτοια, που τα κάνει αγαπητά.
Όταν μάλιστα μπροστά από αυτά, βρίσκεται και μια συσκευασία με τον αγαπημένο τους ήρωα, ένα παιχνίδι έκπληξη ή κάτι άλλο, γίνονται επιθυμητά από το παιδί σας ακόμα περισσότερο.

Τα παγωτά τα οποία εκτός από το παγωτό, περιέχουν και έξτρα σοκολάτα, σιρόπια και άλλα πρόσθετα, γίνονται ακόμα πιο θερμιδογόνες πηγές- και καλό είναι να μην προτιμούνται.
Καλό θα ήταν να προτιμήσετε ένα παγωτό από κάποιο κατάστημα που γνωρίζετε πως παρασκευάζει παραδοσιακό παγωτό, με αγνά υλικά.

Ακόμα καλύτερο βέβαια, θα ήταν να παρασκευάσετε εσείς το παγωτό σας, όπου θα επιλέξετε τα υλικά που θα βάλετε, οπότε και θα είναι ασφαλέστερο να καταναλωθεί.
Οπότε το παγωτό μπορεί να γίνει και μια υγιεινή πρόταση υπό όρους, αφού δεν θα πρέπει να γίνεται καθημερινή συνήθεια.

Το πόσα παγωτά θα καταναλώσει το παιδί σας τη βδομάδα, εξαρτάται και από τα άλλα γλυκίσματα που θα καταναλώσει μέσα στη μέρα ή ακόμα καλύτερα μέσα στη βδομάδα.
Καλό θα ήταν να μην ξεπερνάει την κατανάλωση των 2 γλυκών (μερίδων) τη βδομάδα.

Ένα παιδί δεν μπορεί να καταλάβει τι θα πει μέτρο, εάν δεν του εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό θα δυσκολευτούμε να το κάνουμε όταν θα βρεθούμε σε έξοδο.
Εξηγήστε του πως δεν είναι δυνατόν να καταναλώνει κάθε μέρα και ένα παγωτό, διότι αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα όπως αύξηση του βάρους του, προβλήματα στην υγεία του, αλλά και δεν θα το απολαμβάνει, αφού θα το καταναλώνει κάθε μέρα. Εκτός των άλλων, το παγωτό σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αντικαταστήσει το απογευματινό κολατσιό του παιδιού.

Επειδή όμως δεν μπορούμε να μην βγούμε μια βόλτα, ή να περάσουμε από κάποιο σημείο όπου υπάρχουν παγωτά, μην αρνείστε κάθε φορά από το παιδί σας να γευθεί το παγωτό, διότι η έλλειψη του, μπορεί να προκαλέσει διαμάχες ή έλλειψη εμπιστοσύνης.

Έτσι όταν το στερημένο παιδί βρεθεί σε κατάλληλο περιβάλλον, είναι δυνατό να ξεσπάσει καταναλώνοντας το απαγορευμένο, σαν αποτέλεσμα έλλειψης από την απόρριψη σας.

Μια έξυπνη λύση στο να αποφύγετε τους τσακωμούς, είναι να ζητήστε ευγενικά και πριν βγείτε έξω να επιλέξει λ.χ. δύο μέρες τις βδομάδας όπου θα του επιτρέπετε να φάει το παγωτό του.

Επίσης, θα ήταν φρόνιμο να μην υπάρχουν παγωτά στο ψυγείο σας, με την δικαιολογία πως μπορεί να βρεθείτε με καλεσμένους και να χρειαστεί να τους κεράσετε, διότι έχοντας στο σπίτι σας το παγωτό, το παιδί σας θα έρχεται αντιμέτωπο κάθε μέρα με την παρουσία του παγωτού στο σπίτι.

Μην χρησιμοποιήσετε λανθασμένες προτάσεις που θα σας δυσκολέψουν να ξεδιαλύνετε την πραγματικότητα.
Τέτοιο παράδειγμα είναι η έκφραση: «Φάε το φαγητό σου για να σου αγοράσω παγωτό».

Αυτό στην πραγματικότητα λαμβάνεται σαν λανθασμένο μήνυμα από το παιδί.

Το παγωτό δεν θα πρέπει να δίνεται σαν επιβράβευση και κυρίως όταν πρόκειται για κατανάλωση θρεπτικού γεύματος. Πολύ λανθασμένα ίσως το παιδί κάνει στο μυαλό του την εξής λανθασμένη σύνδεση: «Ας φάω δυο τρεις μπουκιές ακόμα από το άνοστο φαγητό μου, για να περάσω στην επιβράβευση και στο πεντανόστιμο παγωτό».
Το τι θα πούμε σε ένα παιδί αλλά και το πώς θα το πούμε, κάνει την διαφορά.

Αντί για παγωτό τι μπορούμε να κάνουμε:
Κόψτε ροδέλες ή φέτες από κάποιο φρούτο(μπανάνα- φράουλα- ακτινίδιο- ροδάκινο κλπ).
Περάστε τα σε ξυλάκια, βουτήξτε τα σε σοκολάτα και παγώστε τα.
Πολτοποιήστε ή κάντε χυμό κάποιο φρούτο και παγώστε το σε παγοθήκες και αν θέλετε τοποθετήστε και κάποιο ξυλάκι για να μπορέσει το παιδί σας να το κρατήσει
Φτιάξτε κάποια συνταγή smoothieπου περιέχει και γάλα) και παγώστε το σε ειδικές θήκες παγωτού ή παγοθήκες.
Ανακατέψτε γιαούρτι, πολτό φρούτου και μέλι και παγώστε το. Και να' στε σίγουροι πως θα σας ξετρελάνει.
Κάντε γρανίτες από χυμό πεπόνι ή καρπούζι, που θα παγώσετε στη συνέχεια, χωρίς να προσθέσετε ίχνος ζάχαρης, ή προσθέστε και λίγο μέλι
Αντί για γάλα, αγοράστε αμυγδαλόγαλα και με την συνοδεία μπανάνας και φράουλας, χτυπήστε τα στο μπλέντερ και παγώστε το μείγμα.
Αυτές, αλλά και πολλές άλλες συνταγές, μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο και να απολαμβάνετε τόσο εσείς, όσο και το παιδί σας, ένα υγιεινό επιδόρπιο, που μπορεί να σας δροσίσει και να σας βγάλει από την δύσκολη θέση του να αρνηθείτε το παγωτό του.

Από την επιστημονική ομάδα του διατροφολόγου Ευάγγελου Ζουμπανέα
Πηγή: boro.gr

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…