×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1168
JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 1170

Για τους αυτιστικούς μαθητές με ή χωρίς λόγο, ως επίσημη γλώσσα αναγνωρίζεται η Νέα Ελληνική, η οποία προσλαμβάνεται και εκφέρεται με την προφο­ρική της μορφή, με τη γραπτή της μορφή ή/και με τη μορφή συμβόλων-εικόνων. Επιθυμητή προϋπόθεση για την τοποθέτηση εκπαιδευτικών και ΕΕΠ στις ειδικές σχολικές μονάδες για τον αυτισμό, επιπλέον των άλλων προσόντων, ορίζεται και η εξειδίκευση και κατάρτιση των εκπαιδευτικών σε τροποποιημένες-υποβοηθούμενες μορφές επικοινωνίας.

 

Με βάση τους ιδιαίτερους κοινωνικούς περιορισμούς που επιβάλλει ο αυτισμός ως αναπηρία στους μαθητές, η φοίτησή τους στις εκπαιδευτικές δομές μπορεί να γίνεται ως εξής:

α) Οι αυτιστικοί μαθητές υψηλής λειτουργικότητας (σύνδρομο Asberger) μπορούν να φοιτούν στις σχολικές τάξεις του Γενικού Σχολείου υποστηριζόμενοι από τον εκπαιδευτικό της τάξης και κατά περίπτωση, με βάση τη γνωμάτευση του οικείου ΚΕΔΔΥ, με παράλληλη στήριξη από εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής, ο οποίος διαθέτει κατά προτίμηση εξειδίκευση στον αυτισμό.


β) Οι αυτιστικοί μαθητές μέσης και χαμηλής λειτουρ­γικότητας μπορούν να φοιτούν στα Τμήματα Ένταξης των Γενικών Σχολείων και να παρακολουθούν κοινό και εξειδικευμένο αναλυτικό πρόγραμμα με παράλλη­λη στήριξη από εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής, ενώ στις σοβαρότερες των περιπτώσεων μπορούν να φοιτούν σε Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής με κατεύθυνση τον αυτισμό.


γ) Οι παράλληλες στηρίξεις των αυτιστικών μαθητών διακόπτονται μόνο κατόπιν γνωμοδότησης του οικεί­ου ΚΕΔΔΥ και της γνώμης των γονέων. Η παράλληλη στήριξη των αυτιστικών μαθητών μπορεί επίσης να υλοποιείται και από ειδικό βοηθό που εισηγείται και διαθέτει η οικογένεια του μαθητή, κατόπιν σύμφωνης γνώμης του Διευθυντή της Σχολικής μονάδας και του Συλλόγου Διδασκόντων.


δ) Σε περίπτωση αυτισμού που συνοδεύεται από βαριά νοητική υστέρηση, η φοίτηση των μαθητών εξυπηρε­τείται από σχολεία ή τμήματα που λειτουργούν είτε ως αυτοτελή είτε ως παραρτήματα άλλων σχολείων σε νοσοκομεία, κέντρα αποκατάστασης, ιδρύματα αγωγής ανηλίκων, ιδρύματα χρονίως πασχόντων ή Υπηρεσίες εκπαίδευσης και αποκατάστασης των Μονάδων Ψυχι­κής Υγείας, εφόσον σε αυτά διαβιούν άτομα σχολικής ηλικίας με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Οι περιγραφές αυτιστικών συμπτωμάτων συνήθως βασίζονται σε κλινικές παρατηρήσεις πάνω στην εξωτερική συμπεριφορά των αυτιστικών παιδιών.  Περιγράφονται δηλαδή τα συμπτώματα που οι άλλοι (π.χ. γονείς, δάσκαλοι) βλέπουν.
 
Το ερώτημα λοιπόν είναι  «Πώς θα μιλούσε για τον εαυτό του ένα αυτιστικό παιδί;»
 
 
Η δυνατότητα να παρατηρεί και να περιγράφει κανείς τον εαυτό του σπανιότατα επιτυγχάνεται από ένα αυτιστικό παιδί. Γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντική η μαρτυρία ενός αυτιστικού ατόμου που σε η που σε ηλικία 31 ετών έδωσε μια πλήρη περιγραφή της εσωτερικής ζωής, των συναισθημάτων και των προβλημάτων του όπως τα έζησε ο ίδιος.
Το άτομο αυτό σε ηλικία 4 ετών είχε ορθώς διαγνωσθεί αυτιστικό από τον L. Kanner.  Η μετέπειτα εξέλιξή του - παρακολούθησε ακόμα και πανεπιστημιακά μαθήματα - δείχνει ότι οι αναμνήσεις του από την παιδική του ηλικία είναι αξιόπιστες.
 
«Σύμφωνα με τον J., οι παιδικές του εμπειρίες θα μπορού­σαν να συνοψισθούν με δύο λέξεις: σύγχυση και τρόμος. Το θέμα που ερχόταν και επανερχόταν στην αφήγηση των αναμνή­σεων του ήταν ότι ζούσε σε έναν τρομακτικό κόσμο που του παρείχε οδυνηρά ερεθίσματα τα οποία δεν μπορούσε να ελέγξει. Οι θόρυβοι ήταν ανυπόφορα δυνατοί, οι οσμές συντρι­πτικά έντονες. Τίποτα δεν φαινόταν σταθερό, όλα ήταν απρό­βλεπτα και παράξενα.
 
Τα έμψυχα πράγματα ήταν ένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Τους σκύλους τους θυμόταν σαν αφύσικα και τρομακτικά όντα. Όταν ήταν παιδί, νόμιζε ότι τα σκυλιά είχαν κάποια ανθρώπινη υπόσταση (αφού κινούνταν με τη δική τους θέληση), κι όμως δεν ήταν πραγματικά ανθρώπινα όντα, ένα αίνιγμα που τον έκανε να απορεί. Ήταν ιδιαίτερα απρόβλεπτα, μπορούσαν να κινηθούν απότομα, χωρίς να τα προκαλέσει κανείς. Σήμερα ο J. έχει φοβία για τους σκύλους.
 
Φοβόταν επίσης τα άλλα παιδιά, με την ιδέα ότι θα του έκαναν κακό με κάποιο τρόπο. Δεν μπορούσε ποτέ να προβλέ­ψει ούτε να καταλάβει τη συμπεριφορά τους. Το δημοτικό σχολείο το θυμάται σαν μια φρικιαστική εμπειρία. Η αίθουσα ήταν γι αυτόν μια ολοκληρωτική σύγχυση και ένιωθε κάθε στιγμή ότι θα κατέρρεε.
 
Υπήρχαν όμως και καλές στιγμές. Του άρεσε να πηγαίνει στο μπακάλικο της γειτονιάς με τη μητέρα του όπου μπορούσε να κοιτάζει τις ετικέτες των τροφών και τις τιμές τους. Θυμόταν επίσης ότι του άρεσε να περιστρέφει αντικείμενα παρόλο που δεν μπορούσε να περιγράψει την ευχαρίστηση που του έδινε αυτή η πράξη. Η ζωή του φάνηκε να αλλάζει σημαντικά, όταν ανακάλυψε τους πίνακες πολλαπλασιασμού σε ηλικία περίπου 8 ετών. Αρνήθηκε ότι η αριθμητική τον βοήθησε να βάλει κάποια τάξη στον κόσμο του. Είπε ότι απλώς του άρεσε να δουλεύει με αριθμούς.
 
Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί του άρεσε να διατηρεί το περιβάλλον του αμετάβλητο, λέγον­τας πως έτσι έπρεπε να είναι. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν μίλησε καθόλου για οποιαδήποτε σχέση με μέλη της οικογένειάς του, όταν έφερνε στο νου του την παιδική του ζωή. Τα πρόσωπα φαίνονταν να έχουν λίγη σημασία».
 
Πηγή: J. R. Bemporad  «Adult recollections of a formerly autistic child» στο περιοδικό Journal of Autism and Developmental Disorders, 1979, 9, 179-197 (αναφ. σε Εξελικτική Ψυχοπαθολογία, Τόμος Α, Η. Γ. Μπεζεβέγκης, Αθήνα, 1989).

Ειδικές μαθησιακές δυσκολίες όπως δυσλεξία, δυσγραφία, δυσαριθμησία, δυσαναγνωσία, δυσορθογραφία

Συνήθως η πρώτη παρατήρηση των δυσκολιών στη μάθηση γίνεται από το δάσκαλο των πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου. Είναι σημαντικό όσο το δυνατόν πιο έγκαιρα ο εκπαιδευτικός να καλέσει τον γονέα σε συνάντηση για να του εξηγήσει ότι «βλέπει κάποια δυσκολία στη γραφή, την ανάγνωση, την κατανόηση του κειμένου, ακόμα και στα γραμματάκια του παιδιού» και να προτείνει στους γονείς να κάνουν μια περαιτέρω αξιολόγηση για την ύπαρξη ή μη μαθησιακής δυσκολίας.

«Και τώρα…..τί;» σκέφτεται αμέσως ο γονιός, εάν δεν λάβει καμία καθοδήγηση ή κατεύθυνση για το τι πρέπει να κάνει.

Ο γονιός θα πρέπει να γνωρίζει 4 βασικά θέματα:

1. Πού μπορεί να απευθυνθεί για διάγνωση μαθησιακών δυσκολιών στο παιδί;

  • Αρμόδιοι φορείς του Υπουργείου Παιδείας  για την αξιολόγηση των μαθησιακών δυσκολιών είναι τα ΚΕΔΔΥ (Κέντρα Διάγνωσης Διαφοροδιάγνωσης και Υποστήριξης)- πρώην ΚΔΑΥ. Κάντε κλικ στο Οργανωθείτε και δείτε τη λίστα των ΚΕΔΔΥ πανελληνίως.
  • Επιπλέον, λόγω του αυξημένου φόρτου εργασίας των ΚΕΔΔΥ οι γονείς μπορούν να απευθυνθούν και στο Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο της περιοχής τους. Κάντε κλικ στο Οργανωθείτε και δείτε τη λίστα των Ιατροπαιδαγωγικών Υπηρεσιών για τους κατοίκους της Αθήνας-Πειραιά.

 

2. Τι περιλαμβάνει η διαδικασία αξιολόγησης-διάγνωσης;

Η διαδικασία αξιολόγησης για την ύπαρξη ή όχι μαθησιακών δυσκολιών περιλαμβάνει σταθμισμένες και αστάθμιστες δραστηριότητες που ελέγχουν πολλές παραμέτρους όπως είναι:

  • η  γραφή-αυθόρμητη και αντιγραφή-,
  • η κατανόηση,
  • η οπτικοκινητικό συντονισμό,
  • η πλευρίωση,
  • το επίπεδο φωνολογικής ενημερότητας,
  • ο βαθμός αντιληπτικότητας και συνεργασίας του παιδιού,
  • οι αριθμητικές ικανότητες,
  • το νοητικό δυναμικό

Παράλληλα, πολύ σημαντική είναι η αναλυτική λήψη ιστορικού από τους γονείς, ώστε να διασφαλιστεί η αρτιότητα στην όραση και την  ακοή και να συλλεχθούν πληροφορίες για τις μαθησιακές συνήθειες του μαθητή (πχ. Αν διαβάζει μόνο του, αν έχει σταθερό χώρο μελέτης, πόσο χρόνο δαπανά για διάβασμα κτλ.)

Όλα αυτά συνθέτουν μια πολυδιάστατη  διαδικασία στην οποία θα συνεργαστούν διάφορες επαγγελματικές ειδικότητες (Παιδοψυχίατρος ή Ψυχολόγος για την ψυχολογική εκτίμηση, γιατροί για τον έλεγχο όρασης-ακοής, Κοινωνικός λειτουργός για τη λήψη ιστορικού και την συμβουλευτική των γονέων όσον αφορά τα διαδικαστικά θέματα, Ειδικός παιδαγωγός για το μαθησιακό έλεγχο, πολύ πιθανώς  και Λογοθεραπευτής και Εργοθεραπευτής ).

Η διεπιστημονική ομάδα συγκεντρώνει όλα τα δεδομένα και έτσι γίνεται η συνεκτίμηση και η διαφοροδιάγνωση.

 

3. Μετά τη διάγνωση τι δικαιούται το παιδί και πώς μπορεί να υποστηριχθεί στο σχολείο;

Μετά τη διαδικασία αξιολόγησης και έχοντας πια την πολύτιμη «διάγνωση» στα χέρια τους, ο γονιός μπορεί να ξεκινήσει τη διαδικασία παρέμβασης  σε συνεργασία με το ασφαλιστικό του ταμείο και βεβαίως να την προσκομίσει στο σχολείο του παιδιού για να διασφαλίσει ορθότερη αντιμετώπιση από τον δάσκαλο ή/και βοήθεια ειδικού παιδαγωγού.

Το οικείο ΚΕΔΔΥ μαζί με τη γνωμάτευση εισηγείται:

  • για την κατάταξη, εγγραφή και φοί­τηση στην κατάλληλη σχολική μονάδα ή άλλο εκπαιδευ­τικό πλαίσιο ή πρόγραμμα ΕΑΕ, καθώς και την παρακολούθηση και αξιολόγηση της εκπαιδευτικής πορείας των μαθητών
  • για την αντικατάσταση των γρα­πτών δοκιμασιών των μαθητών με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες με προφορικές ή άλλης μορφής δοκιμασίες, στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετά­σεις των σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθ­μιας εκπαίδευσης, καθώς και στις εισαγωγικές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι εισηγήσεις αφορούν, εκτός των μαθητών που φοιτούν σε ΣΜΕΑΕ και μαθητές που φοιτούν σε σχολεία της γενικής εκπαίδευσης. Ειδικότε­ρα για τους μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, όπως δυσλεξία, δυσαριθμησία, δυσγραφία, δυσαναγνωσία, δυσορθογραφία, εισηγείται τη μέθοδο διδασκαλίας και αξιολόγησης για τον έλεγχο και πιστοποίηση των γνώσεων του μαθητή στα μαθήματα που εξετάζεται, σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών.

Σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο εξετάζονται προφορικά κατόπιν αίτησής τους οι μαθητές που αδυνατούν να υποστούν γραπτή εξέταση επειδή παρουσιάζουν ειδικές μαθησιακές δυσκολίες όπως δυσλεξία, δυσγραφία, δυσαριθμησία, δυσαναγνωσία, δυσορθογραφία. Όταν ο μαθητής της περίπτωσης αυτής επιθυμεί να απαντήσει και γραπτά σε κάποια ερωτήματα, αυτά αξιολογούνται κατά τη βαθμολόγηση.

 

4. Πώς θα πρέπει οι γονείς να μιλήσουν στο παιδί για την όλη διαδικασία και το αποτέλεσμά της;

Πριν την αξιολόγηση: Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες συνήθως έχουν αναπτύξει άγχος και φόβο για οποιαδήποτε διαδικασία εξέτασης. Έχει αρχίσει ήδη να  ματαιώνονται ψυχοσυναισθηματικά, οπότε πιθανώς να αντιδράσουν αρνητικά όταν τους ανακοινωθεί πως θα «πάνε για αξιολόγηση». Επιπλέον, ο ανοίκειος χώρος και η παρουσία τόσων «δασκάλων» στα μάτια του παιδιού, λειτουργούν προσθετικά ανασταλτικά. Επομένως, η σωστή προετοιμασία από τους γονείς είναι υψίστης σημασίας τόσο για την καλύτερη και αρτιότερη απόδοση του παιδιού όσο και για τη συναισθηματική του γαλήνη.

Πρέπει λοιπόν:

  • να εξηγήσουμε στο παιδί πως θα πάμε μαζί να κάνει κάποια εύκολα παιχνίδια και δραστηριότητες, ώστε να βοηθηθεί στις δυσκολίες που γνωρίζει πως έχει.
  • τονίζουμε στο παιδί πως οι εξεταστές είναι φιλικοί και ευγενικοί, ΔΕΝ θα τον βαθμολογήσουν για κάτι, ενώ μπορεί όποια στιγμή θέλει να διακόψει την διαδικασία (για να ζητήσει ένα μικρό διάλειμμα, τουαλέτα ή νερό).

 

Μετά την αξιολόγηση: Οι γονείς πρέπει να μιλήσουν με ηρεμία, σαφήνεια και απλότητα στο παιδί πώς έχει η κατάσταση. Δηλαδή να αποφύγουν ταμπέλες του τύπου «είσαι δυσλεκτικός» αλλά να του εξηγήσουν πως έχει το δικό του ιδιαίτερο τρόπο μάθησης, ο οποίος δεν είναι πάντα εφικτό να διδάσκεται στο σχολείο, στα πλαίσια μιας μεγάλης τάξης. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να κάνει το δικό του πρόγραμμα εκμάθησης, με τους δικούς του ρυθμούς και τον τρόπο που «βολεύει» καλύτερα το παιδί.

Πρέπει να του τονίσουν πως οι γονείς, σε συνεργασία με το σχολείο και τον ειδικό παιδαγωγό θα του προσφέρουν ολόψυχα βοήθεια, αγάπη, κατανόηση και σεβασμό στην προσπάθεια που θα κάνει.

Ας μην ξεχνάμε πως το κυριότερο μας μέλημα είναι να χτίσουμε ψυχικά υγιή και χαρούμενα παιδιά, με αυτοπεποίθηση, αίσθηση ασφάλειας και δημιουργικότητα!

 

 

 Ευχαριστούμε τη συνεργάτιδά μας Αρετή Δόνου για τις πληροφορίες και επισημάνσεις που μοιράστηκε με την ομάδα του parentbook.

Γράφει ο Γεώργιος Ι. Ψυχογίδης, Ειδικός Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Παιδιών-Εφήβων-Ενηλίκων

 

Ο όρος μαθησιακές δυσκολίες πρωτοπαρουσιάστηκε το 1963 από τον Samuel Kirk.

Η Δυσλεξία μπορεί να οριστεί ως ειδική μαθησιακή δυσκολία στην ανάγνωση, την

ορθογραφία και την γραπτή γλώσσα. Είναι κατά βάση μια διαταραχή που αφορά

κυρίως τον γραπτό λόγο. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι ένα σοβαρό έλλειμμα στην

φωνολογική ενημερότητα δηλαδή στην ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει και να

χειρίζεται τους στοιχειώδεις ήχους (φωνήματα) του λόγου και να τα ταυτοποιεί με τα

αντίστοιχα σύμβολα του γραπτού λόγου (γραφήματα). Η σχολική επίδοση του

παιδιού είναι κατώτερη της σχολικής του ηλικίας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι

δεν οφείλεται σε έλλειψη ευφυΐας. Δεν μπορεί να αποδοθεί σε ανεπαρκή διδασκαλία,

ούτε σε ελλείμματα της ακουστικής, της οπτικής και της νευρολογικής λειτουργίας.

Είναι μια μαθησιακή δυσκολία που προκαλεί σύγχυση, αμφιβολίες και διαφωνίες

στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς αλλά ακόμη και στους ειδικούς. Από ιατρική

άποψη πολλές θεωρίες έχουν διατυπωθεί για τα αίτια της δυσλεξίας ακόμη όμως δεν

γνωρίζουμε τα ακριβή αίτια που την προκαλούν. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα

περίπου το 5% στο σύνολο του μαθητικού πληθυσμού έχει κάποια μορφή δυσλεξίας.

Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι οι μαθησιακές δυσκολίες τείνουν να

παρουσιάζονται περισσότερο στα αγόρια από ότι στα κορίτσια. Μερικοί από τους

πολλούς γνωστούς ανθρώπους που αντιμετώπιζαν παρόμοιες δυσκολίες είναι ο

Θωμάς Εντισον, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Τομ Κρούζ, ο Γουόλτ Ντίσνει, Ο Μοχάμεντ

Άλι, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο Πάμπλο Πικάσο, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο

Μάτζικ Τζόνσον και η Αγκάθα Κρίστυ. Πολλά λοιπόν άτομα με δυσλεξία έχουν

καλλιτεχνικά ταλέντα και καλλιτεχνική δημιουργία και μπορούν να ασχοληθούν με

την ζωγραφική, την μουσική, την φωτογραφία και την γλυπτική.

 

Τα συμπτώματα είναι πολλά και ποικίλα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένα άτομο

πρέπει να τα έχει όλα για να διαγνωστεί ως άτομο με δυσλεξία.

 

Όσον αφορά την ανάγνωση

Αργεί να μάθει το μηχανισμό της ανάγνωσης και η πρόοδος του είναι πιο αργή σε

σχέση με τους συμμαθητές του. Η ανάγνωση του είναι συλλαβιστή, χωρίς ροή. Δεν

σταματά σε κόμμα ή σε τελεία Δυσκολεύεται να κρατήσει την σωστή σειρά του

κειμένου και η κατανόηση είναι μειωμένη. Συγχέει λέξεις που μοιάζουν ακουστικά ή

οπτικά (μένω-δένω). Δυσκολεύεται να τονίσει σωστά τις λέξεις. Αγνοεί τα σημεία

στίξης με αποτέλεσμα να μην χρωματίζει σωστά όταν διαβάζει ένα κείμενο ενώ

υπάρχει και δυσκολία στο να γυρίσει από το τέλος της μιας γραμμής στην αρχή της

επόμενης.

 

 

 

Όσον αφορά την γραφή

Τα γράμματα του είναι δυσανάγνωστα. Παρατηρείται αστάθεια στο σχήμα και στη

κλίση των γραμμάτων με ακανόνιστα μεγέθη. Δεν τονίζει ή τονίζει λάθος.

Παραλείπει ή προσθέτει γράμματα, συλλαβές ή λέξεις (μλι αντί για μέλι, μαγαζζι αντί

για μαγαζί).Υπάρχει καθρεπτικη γραφή (χα αντί για αχ). Αντικαθιστά γράμματα σε

λέξεις γιατί συγχέει αυτά που μοιάζουν ακουστικά (υ-χ, β-φ, θ-δ). Κάνει σύντμηση

λέξεων (πίνω αντί πίνοντας). Δεν κρατάει τις αποστάσεις μεταξύ των λέξεων (αύριο

θαπαμε βόλτα). Δεν τηρεί τους βασικούς κανόνες της ορθογραφίας. Το γραπτό του

στο σκέφτομαι και γράφω είναι πολύ περιορισμένο και το νόημα δεν είναι σωστό ενώ

πολλές φορές δεν ανταποκρίνεται στο θέμα που δίνεται από τον δάσκαλο.

 

 

 

Μπορεί να έχει πρόβλημα στα μαθηματικά.

Όπως για παράδειγμα έλλειψη κατανόησης μαθηματικών εννοιών, όρων, συμβόλων.

Αδυναμία αναγνώρισης αριθμητικών συμβόλων και δυσκολία διεξαγωγής βασικών

αριθμητικών υπολογισμών. Μπορεί να έχει δυσκολία στη ορθή στοίχιση των

αριθμών, δυσκολία στην αποστήθιση των πινάκων πολλαπλασιασμού και τέλος να

υπάρχει καθρεπτισμος αριθμών (6 αντί για 9, ε αντί για 3).

 

 

Τα κυριότερα αναγνωστικά λάθη των δυσλεξικών μαθητών είναι τα εξής (πηγή: Πόρποδας, 1992, Δυσλεξία, Η ειδική διαταραχή στη μάθηση του γραπτού λόγου):

  • Δυσκολία στη διάκριση διαφορετικών λέξεων που περιλαμβάνουν τα ίδια γράμματα (π.χ. ΤΗΣ-ΣΤΗ)
  • Δυσκολία στην ανάγνωση και προφορά ασυνήθιστων λέξεων
  • Λαθεμένη προφορά φωνηέντων
  • Καθρεφτική ανάγνωση (π.χ. τη λέξη ΧΑ τη διαβάζει ΑΧ)
  • Παρεμβολή άσχετων φωνημάτων στην ανάγνωση λέξεων
  • Ενδεχόμενη αντικατάσταση μιας λέξης από άλλη με παρόμοια σημασία (π.χ. Σκοτεινός-Μαύρος)

Δεδομένου ότι η σχολική εκπαίδευση στηρίζεται στην κατάκτηση του γραπτού λόγου, το στοίχημα στο σπίτι πρέπει να είναι η ενασχόληση του παιδιού με την ανάγνωση και τη γραφή κατά τρόπο που να ευχαριστεί το παιδί.
Αυτή η ενασχόληση πρέπει να γίνεται σε καθημερινή βάση, σε ευχάριστο κλίμα και με γνώμονα τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του παιδιού σας με βάση το φύλο και την ηλικία του.

Το σημείο-κλειδί λοιπόν είναι η ανάγνωση ενός βιβλίου να μπει στην καθημερινότητα του παιδιού ως μια δραστηριότητα χαλαρωτική και όχι ως καταναγκαστικό έργο.


Δείτε 7 ενδεικτικούς τρόπους, για να πετύχετε κάτι τέτοιο:

  1. Σε καθημερινή βάση να διαβάζετε φωναχτά στο παιδί και να διαβάζετε μαζί με το παιδί διαφορετικά είδη γραπτού λόγου.Ποια είναι τα ενδιαφέροντα του παιδιού ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του; Το ποδόσφαιρο; Το μπάσκετ; Ένα συγκεκριμένο ηλεκτρονικό παιχνίδι; Το μπαλέτο; Καθίστε μαζί στον καναπέ και διαβάστε κάτι σχετικό στην εφημερίδα, σε περιοδικό ή στο Internet. Πρώτα θα το διαβάσετε εσείς και μετά το παιδί. Στη διάρκεια που το παιδί διαβάζει να έχετε υπόψη τα εξής:
  • Καλό είναι να δείχνετε με το δάχτυλό σας κάτω από κάθε συλλαβή.
  • Στις δύσκολες λέξεις όπου το παιδί κολλά, ας πείτε εσείς πρώτα τη λέξη σωστά και μετά βάλτε το παιδί να την πει 3 φορές. Ζητήστε από το παιδί να ξαναδιαβάσει ολόκληρη την πρόταση με τη νέα λέξη.
  • Δείξτε ενδιαφέρον για το περιεχόμενο και όχι για το πώς το παιδί διαβάζει (δηλ. εάν αργεί, κάνει λάθη κλπ). Έτσι, θα το βοηθήσετε να επικεντρωθεί στην κατανόηση του περιεχομένου. Συζητείστε μαζί για αυτό που διαβάσατε. Πείτε τη γνώμη σας, εάν συμφωνείτε ή όχι, εάν θεωρείτε ωραίο το κείμενο και γιατί κλπ.
  • Προτείνετε στο παιδί να βρει και άλλες σχετικές πηγές για το θέμα που σας ενδιαφέρει.
  1. Δείξτε στο παιδί πώς να κάνει διάλογο με το κείμενο.

Εάν το κείμενο που διαβάζει το παιδί είναι μια αφήγηση, ο διάλογος με το κείμενο μπορεί να βασίζεται σε ερωτήσεις όπως:

  • Πού βρισκόμαστε και πότε;
  • Ποιος είναι ο ήρωας;
  • Τι υπάρχει γύρω-γύρω;
  • Τι έχει γίνει ως τώρα;
  • Τι μπορεί να συμβεί μετά;
  • Τι κοινό έχει αυτό που διαβάζω με τη δική μου ζωή.

Εσείς θα πρέπει να γίνετε το υπόδειγμα. Να διαβάζετε δηλαδή φωναχτά και να επεξεργάζεστε φωναχτά το κείμενο. Μπορείτε να το κάνετε αυτό με κάθε είδος κειμένου που διαβάζετε, π.χ. την Κυριακή που διαβάζετε εφημερίδα.

  1. Παίξτε με συνταγές μαγειρικής.

Ζητήστε από το παιδί να σας διαβάζει τη συνταγή για ένα κεϊκ την ώρα που το φτιάχνετε. Έτσι, θα χρειαστεί να σας το διαβάσει μια φορά στην αρχή και εν συνεχεία πολλές φορές βήμα-βήμα. Κάθε τόσο θα του λέτε να σας ξαναδιαβάσει το π.χ. το βήμα 3 που δεν θυμάστε ή να υπολογίσει τη δόση που χρειάζεται. Έτσι, το παιδί θα ασκείται και στη γλώσσα και στα μαθηματικά, χωρίς να το αντιλαμβάνεται.

  1. Παίξτε με κατασκευές και οδηγίες χρήσης.

Μπορείτε να εμπλέξετε το παιδί σε κατασκευές. Βρείτε κατασκευές στο Internet που το ενδιαφέρουν. Τυπώστε τις οδηγίες και μαζί με το παιδί ασχοληθείτε για την κατασκευή.

  1. Ζητήστε από το παιδί να γράφει λίστες.

Για να ασκηθεί το παιδί στο γραπτό λόγο μπορείτε να του ζητάτε να γράφει εκείνο τη λίστα π.χ. για τα ψώνια. Οπότε καλό είναι να επινοείτε λίστες. Ακόμα κι όταν δεν σας χρειάζεται πραγματικά μια λίστα, προσποιηθείτε ότι θέλετε τη βοήθεια του παιδιού (Π.χ. λίστα με τις εβδομαδιαίες δουλειές για το σπίτι) ή παίξετε παιχνίδια (π.χ. γράφουμε τη λίστα με τα αγαπημένα μας 5 χρώματα).

  1. Παίξτε επιτραπέζια και ειδικά Scrabble.
  2. Ενθαρρύνετε το παιδί να γράφει ημερολόγιο.

 
 

Τι μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί που στην τάξη τους έχουν παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα;
Όπως προείνει ο κ. Γεώργιος Ι. Ψυχογίδης, Ειδικός Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας παιδιών-εφήβων-ενηλίκων, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν υπόψη τα εξής:

  • Δεν πρέπει να υπάρχει ετικετοποίηση διότι αυτή θα μειώσει ακόμη περισσότερο την αυτοεκτίμηση του παιδιού.
  • Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το παιδί δυσκολεύεται να παρακολουθεί, να ακούει,  να κάθεται προσεκτικά, να συγκεντρώνεται και να μαθαίνει.
  • Είναι απαραίτητο να υπάρχει συνεχής ενθάρρυνση, περισσότερη κατανόηση, ήρεμη και καθαρή ομιλία μέσα στην τάξη. Θα βοηθούσε επίσης να υπάρχει μια διακριτική βοήθεια γι αυτό το λόγο θα ήταν σωστό ο μαθητής να κάθεται μπροστά, κοντά στον εκπαιδευτικό αλλά και στον πίνακα για να βλέπει καλύτερα. Αν γίνεται να βρίσκεται και μακριά από παράθυρα θα ήταν πολύ βοηθητικό γιατί αποσπάται η προσοχή του πολύ εύκολα. Φυσικά χρειάζεται περισσότερος χρόνος για γραφή και αντιγραφή καθώς και εξατομικευμένη βοήθεια όποτε είναι δυνατό.
  • Να μην χρησιμοποιείται το κόκκινο μελάνι για τη διόρθωση των γραπτών διότι αυτό επιφέρει απογοήτευση και σύγχυση.
  • Να ελέγχει αν το παιδί σημειώνει σωστά τις εργασίες που του αναθέτει για κάθε μάθημα ξεχωριστά
  • Να μην επιπλήττει το παιδί για τα άσχημα γράμματα που πιθανόν κάνει.
  • Να ενθαρρύνει το παιδί να χρησιμοποιεί φακέλους και τετράδια με χρωματιστά χωρίσματα για να καταχωρεί με ευκολία τις εργασίες του.
  • Να υποχρεώνει το μαθητή να γράφει τις εργασίες που πρέπει να γίνονται στο σπίτι στο πρόχειρο.
  • Κατά τη διάρκεια ενός διαγωνίσματος να δίνει μικρότερες ασκήσεις, περισσότερο χρόνο και να είναι πιο ελαστικός στα λάθη και στους βαθμούς.
  • Να βρίσκει ευκαιρίες να δίνει στο παιδί ένα ηγετικό ρόλο μέσα στην τάξη κάπου κάπου ώστε να ανεβαίνει η αυτοεκτίμηση του.
  • Να μιλά ήρεμα στο μαθητή και να αποφεύγει το απειλητικό ύφος ιδιαίτερα όταν ο μαθητής είναι εκνευρισμένος.
  • Να αγνοεί τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές που δεν είναι σοβαρές και να ενθαρρύνει τις επιθυμητές συμπεριφορές αμέσως όταν αυτές συμβαίνουν.
  • Να δίνει μικρά διαλείμματα εκτόνωσης στο παιδί από μια εργασία στην άλλη.
  • Να χρησιμοποιεί στρατηγικές τροποποίησης συμπεριφοράς σε συνεργασία με τους γονείς.
  • Να ενθαρρύνει τις κοινωνικές επαφές με συμμαθητές ώστε το παιδί να γίνεται πιο κοινωνικό.

 
ΠΗΓΕΣ

  • Κέντρο πληροφόρησης για την Ψυχική Υγεία του Παιδιού και του Εφήβου
  • Σύνδεσμος στήριξης ΔΕΠ-Υ Κύπρου

 
--------------------------------------------------
Γεώργιος Ι. Ψυχογίδης, Ειδικός Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας παιδιών-εφήβων-ενηλίκων
Στοιχεία Επικοινωνίας: Λ. Γεωργίου Παπανδρέου 77, Ηράκλειο Κρήτης, τηλ. 2810231464 και 6937002276
Παρεχόμενες υπηρεσίες:

  • Συμβουλευτική παιδιών-εφήβων-ενηλίκων
  • Συμβουλευτική γάμου-σχέσης-οικογένειας
  • Μαθησιακές Δυσκολίες-Δυσλεξία
  • Σύστημα Νευροψυχολογικής αποκατάστασης

Οι γονείς των παιδιών με Υπερκινητικό σύνδρομο θα πρέπει να δείχνουν υπομονή και συστηματικότητα στη συμπεριφορά τους για να βοηθήσουν το παιδί να επεξεργαστεί και να ανταποκριθεί στα ερεθίσματα που του προσφέρουν. Κάντε κλικ ΕΔΩ για να δείτε συγκεκριμένες συμβουλές για τη συμπεριφορά των γονιών στο σπίτι από τον κ. Γεώργιο. Ι. Ψυχογίδη, Ειδικό Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας παιδιών-εφήβων-ενηλίκων.
 
Ειδικότερα για τη μελέτη του παιδιού τι μπορούν να κάνουν οι γονείς παιδιών με ΔΕΠ-Υ, όταν έρχεται η ώρα να διαβάσουν τα παιδιά τους στο σπίτι; Κάντε κλικ ΕΔΩ για να διαβάσετε τι προτείνει η Γεωργία Κριτσέλη, Ειδική Παιδαγωγός-Φιλόλογος (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)

Γράφει η Φανή Βαγγελάτου (Λογοθεραπεύτρια-Ειδική Παιδαγωγός ΜΑ, Συντονίστρια Ομάδων Σχολών Γονέων, www.logotherapeia.com.gr)
 
Κάποιες φορές, μιλάμε για τον αυτισμό σα να τον ξέρουμε...
Αλήθεια πόσο καλά μπορείς να γνωρίζεις κάτι για το οποίο ακόμα διεξάγονται έρευνες? Πόσα μπορείς να πεις με σιγουριά για «μια πάθηση», «μια διαταραχή» για την οποία συνεχώς οι ορισμοί επαναπροσδιορίζονται, τα αίτια ακόμα παραμένουν άγνωστα και οι «θεραπευτικές μέθοδοι» από περίπτωση σε περίπτωση πολλές φορές καταλήγουν  να είναι αναποτελεσματικές?
Μιλάμε για τα αυτιστικά άτομα (ακόμα και παρουσία αυτών) σα να γνωρίζουμε καλύτερα από εκείνα το τι τους συμβαίνει, τι χρειάζονται και πώς νιώθουν. Μιλάμε με τη σιγουριά που μας προσφέρει το επιστημονικό μας πεδίο ως «ειδικοί» ή η ανιδιοτελής αγάπη μας ως γονείς και πολλές φορές, καταλήγουμε να μιλάμε τόσο πολύ που ξεχνάμε να ακούσουμε, να αφουγκραστούμε, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τα ίδια τα αυτιστικά άτομα ανάμεσά μας.
Παρακολουθώντας το παρακάτω βίντεο τα βρήκα όλα σωστά! Όλες οι περιγραφές για τον αυτισμό μού φάνηκαν ευσταθείς! Συμφώνησα με όσους μίλησαν για «φάσμα», με όσους περίγραψαν συμπτωματολογία. Μου άρεσε που οι «υψηλά λειτουργικοί» δεν παρέλειψαν να αναφέρουν τους «χαμηλότερα λειτουργικούς» του φάσματος. Χαμογέλασα ως τ’ αφτιά, όταν άκουσα να αναρωτιούνται πώς ορίζεται η λειτουργικότητα και οι ικανότητες κάποιου όταν δεν αξιολογούνται όλες οι πιθανές ικανότητες σε όλα τα περιβάλλοντα.
Δε θυμάμαι πόσα επιστημονικά βιβλία και συγγράμματα έχω διαβάσει, θυμάμαι όμως σχεδόν ολόκληρο το βιβλίο της Temple Grandin και ανατρέχω σε αυτό πολλές φορές όταν διδάσκω, ασύγκριτα περισσότερες απ’ όσες ψάχνω στη βιβλιοθήκη μου τα άλλα, τα επιστημονικά με τις περίεργες ονομασίες και τις φαντασμαγορικές λέξεις!
«Ο αυτισμός δεν είναι ούτε κάτι καλό, ούτε κάτι κακό, είναι κάτι διαφορετικό». Έτσι καταλήγει ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ, ο ίδιος με διάγνωση αυτισμού από τα 9 του χρόνια.
Υπάρχουν λοιπόν τα άτομα με αυτισμό με διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης και εξέλιξης, διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, διαφορετικές κλήσεις (ταλέντα, νοημοσύνες κλπ κλπ), διαφορετικές αντιδράσεις, διαφορετικό τρόπο μάθησης κλπ, και υπάρχουμε κι εμείς, οι μη αυτιστικοί. Εμείς πάλι-και αν δεν κάνω λάθος-δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Κάποιοι πιο γρήγοροι, κάποιοι πιο αργοί, κάποιοι με ανεπτυγμένη τη λογικομαθηματική σκέψη, κάποιοι όχι, μερικοί που άργησαν να περπατήσουν ή να αναπτύξουν λόγο, κάποιοι που εξελίχθηκαν πιο γρήγορα για την ηλικία τους..
Για να μην παρεξηγηθώ, δε θέλω να πείσω πως ένα άτομο μέσα στο φάσμα του αυτισμού δεν αντιμετωπίζει μεγαλύτερες δυσκολίες και ενδεχομένως να χρειαστεί ειδική εκπαίδευση και υποστήριξη. Πολλές φορές, και ειδικά για τους γονείς που στην αρχή «παλεύουν» να διαχειριστούν και να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση για το παιδί τους, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αυτό που θέλω όμως να πω, είναι να μη ξεχνάμε να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα! Να μην ξεχνάμε πως στο μακρύ δρόμο της διάγνωσης, εκπαίδευσης και υποστήριξης ατόμων με αυτισμό, θα πρέπει να προσαρμοζόμαστε και εμείς και όχι να ζητάμε συνεχώς από το παιδί ή τον ενήλικα με αυτισμό να ακολουθήσει, να μάθει, να ανεχτεί, να διαχειριστεί, πρέπει μαζί να μάθουμε, να ακολουθήσουμε, να ανεχτούμε και να διαχειριστούμε!
2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ INSTAGRAM

PARENTBOOK.GR

Μια μοντέρνα οικογένεια βάφει τα στερεότυπα με το χρώμα που της ταιριάζει. 

Το parentbook.gr είναι μια ιστοσελίδα για όλες τις οικογένειες. Εκείνες που έχουν παιδί, εκείνες που βιώνουν εγκυμοσύνη, δεν έχουν παντρευτεί, εκείνες που δεν θα παντρευτούν ποτέ. Γονείς, singles, κατοικίδια, όλοι μια παρέα εδώ, επιλέγουμε το χρώμα που μας ταιριάζει…

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει για εσάς την καλύτερη εμπειρία. More details…